ส่วนหลังจากเธอกลับไปโรงเรียนแล้ว เรื่องจะคลี่คลายได้หรือไม่ เธอก็ไม่อาจควบคุมอะไรได้มากขนาดนั้น
มีความสุขกับปัจจุบัน ต่อให้พรุ่งนี้ต้องตายก็ช่าง
เขตเมืองชั้นล่าง
ทันทีที่ลงจากรถ เซี่ยซวี่ก็สัมผัสได้ถึงอากาศขมุกขมัว คล้ายอาคารพักอาศัยรวมในยุคเจ็ดศูนย์ อบอวลไปด้วยกลิ่นอายชีวิตผู้คน
เบื้องล่างเวทีการเมืองและแวดวงชื่อเสียงเงินทองอันฉูดฉาด ผู้คนชนชั้นล่างทำได้เพียงดิ้นรนเอาชีวิตรอดอย่างยากลำบาก
ไม่แปลกที่เจ้าของร่างเดิมจะมีความคิดแบบนั้น
ส่วนเซี่ยซวี่... เซี่ยซวี่หิวแล้ว
เธอไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้น ปล่อยสมองให้ว่างเปล่าแล้วหาร้านบะหมี่ร้านหนึ่ง «สวัสดีค่ะ ขอผัดหมี่เนื้อวัวกลับบ้านหนึ่งที่ ไม่ใส่ต้นหอมนะคะ»
เจ้าของร้านกำลังจดจ่อกับละครอยู่ จู่ ๆ กลิ่นหอมแปลกประหลาดก็ลอยเข้าจมูก ไม่เหมือนกลิ่นดอกไม้ชนิดใดเลย
หอมจนเธอเริ่มมึนงง
แต่พอเห็นต้นตอของกลิ่น เธอก็มึนงงยิ่งกว่าเดิมเสียอีก
ร้านบะหมี่พลันสว่างไสวขึ้นมาไม่น้อย
ให้ตายเถอะ เธอมองปราดเดียวก็จำได้ นี่คือลูกสาวที่ไม่เคยพบหน้ากันมาก่อนของเธอ!
ถึงเธอจะไม่มีลูกสาวก็เถอะ
แต่ลูกสาวในจินตนาการของเธอก็ต้องเป็นแบบนี้แหละ
เซี่ยซวี่สวมหมวกเสื้อวอร์มปิดศีรษะตั้งแต่อยู่บนรถ ใบหน้าขาวผ่องบริสุทธิ์ถูกบดบังไปส่วนหนึ่ง ดูพร่าเลือน มีเพียงเส้นผมดำขลับนุ่มสลวยกับริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูระเรื่อให้เห็น เติมความลึกลับชวนให้คนอยากค้นหา
เธอเลื่อนสายตาจากเมนูบนผนังมาหาเจ้าของร้าน ผัดหมี่เนื้อวัวหนึ่งจานราคา 20 เธอเตรียมจ่ายเงิน
เจ้าของร้านถึงได้อ้ำอึ้งตอบรับสองครั้ง ก่อนตะโกนสั่งไปทางครัวหลังร้าน แล้วหันกลับมายิ้มอย่างกระตือรือร้นพร้อมดันเงินคืนให้ พลางโบกมือ «ไม่ต้องจ่าย ๆ วันนี้คุณเป็นลูกค้าคนที่สิบพอดี ฟรีค่ะ»