เธอไปแล้ว
เธอไปจริง ๆ!
บนระเบียงชั้นสอง เมิ่งอวิ๋นชีซึ่งไม่น่าจะฟื้นจนกว่าจะถึงวันรุ่งขึ้น กลับรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรจุกอยู่ในลำคอ หัวใจทั้งขมขื่นทั้งอ่อนยวบ ซวี่ซวี่คิดจะไปจริง ๆ ถึงกับไม่ร่ำลาแม้สักคำ ซวี่ซวี่จะไปได้ยังไงกัน?
ไม่เป็นไร ซวี่ซวี่ยังเด็ก เขาจะพาเธอกลับมาเอง
เขาดื่มน้ำเพื่อบ้วนยาในปากออก
บางทีอาจเป็นความเสียดาย หรือไม่ก็ความผิดหวัง
ที่แท้ก็แค่ยานอนหลับนี่เอง
—
สถานที่จอดรถยังเป็นหัวมุมถนนที่เธอมาเมื่อคราวก่อน ทว่าเมื่อเซี่ยซวี่ไปถึง กลับไม่มีรถสักคันจอดอยู่ข้างทาง ไม่ต้องพูดถึงรถเลย แม้แต่คนก็ยังไม่มี
?
เซี่ยซวี่ดูเวลาแล้วมองหัวมุมถนน หรือว่าเธอมาเร็วไป? แต่เหลือเวลาแค่ 20 นาทีเองนะ
เธอย่อตัวนั่งรออยู่ครู่หนึ่ง ชายกระโปรงแผ่ซ้อนทับกันอย่างพลิ้วไหว งดงามใต้แสงจันทร์จนชวนให้คนหยุดหายใจ พอเริ่มเบื่อ เธอก็ลุกขึ้นเตะก้อนหินข้างทางเล่น ใกล้จะเลยเวลาแล้ว รถก็ยังไม่มา ลางสังหรณ์ในใจก่อตัวขึ้นอีกครั้ง