หลายวันต่อมา เขาออกไปแต่เช้ากลับดึกทุกวัน เซี่ยซวี่แทบไม่ได้เจอหน้าเขาเลย คนในคฤหาสน์ยังคงปฏิบัติต่อเธออย่างอบอุ่นไม่ต่างจากเดิม
ทำเอาเซี่ยซวี่งุนงงไปหมด
ไม่กี่วันให้หลัง ก็มีข่าวว่าถนนเปิดใช้ได้แล้ว
เซี่ยซวี่รู้เรื่องนี้จากเมิ่งอวิ๋นชี
วันนี้เขาว่าง ช่วงพักกลางวันเขาเอ่ยขึ้นราวกับไม่ตั้งใจว่า “ถนนลงใต้เปิดแล้ว ฉันจำได้ว่าไห่เฉิงอยู่ทางนั้น ตอนซวี่ซวี่มาที่นี่ก็ใช้ถนนเส้นนั้นใช่ไหม?”
ถนนเปิดแล้ว ซวี่ซวี่จะกลับไปก็เป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว แต่เขาเป็นคนต่ำช้าไร้ยางอายโดยสันดาน จึงทำได้แค่ใช้เล่ห์เหลี่ยมบางอย่างเท่านั้น
ความคิดมากมายผุดขึ้นในหัว เขาหลุบตาลง มองจุดว่างเปล่าจุดหนึ่ง รอฟังคำตอบจากเซี่ยซวี่
เซี่ยซวี่เม้มริมฝีปาก นั่นหมายความว่าเธอต้องวางยาเขาแล้ว ครั้งแรกที่วางยา พอคิดดูแล้วก็อดตื่นเต้นไม่ได้ เธอขานรับอย่างใจลอย
แล้วก็จบแค่นั้น
จบแล้วเหรอ?
เมิ่งอวิ๋นชีมองไปพอดี เห็นใบหน้าด้านข้างของเธอขาวผ่องราวกับลิ้นจี่ที่ปอกเปลือกแล้ว ขนตาหนาเป็นแพกวาดผ่านหัวใจเขา ริมฝีปากถูกเธอเม้มจนดูน่าสงสาร ชวนให้เขาอยากจิ้มแก้มที่กำลังเกร็งอยู่นั่นสักที
ไม่มีท่าทีดีใจอย่างที่เขาจินตนาการไว้เลย แล้วซวี่ซวี่กำลังคิดอะไรอยู่กันแน่? เมิ่งอวิ๋นชีไม่แน่ใจ
เรื่องของเธอ เมิ่งอวิ๋นชีไม่เคยมั่นใจได้เลย
คุยกับเขาอยู่แท้ ๆ ยังใจลอย เธอไม่รู้สึกสนใจเขาบ้างเลยหรือไง?
“ซวี่ซวี่รู้ไหมว่าหลายวันก่อนฉันเจอใคร?”
หัวข้อเปลี่ยนเร็วมาก เซี่ยซวี่นึกว่าเขาหมายถึงนางเอก แต่เมิ่งอวิ๋นชีกลับเอ่ยชื่อฮั่วลี่ออกมาเสียงแผ่ว “ซวี่ซวี่เคยเจอเขาเหรอ?”