1. ยังคงเป็นงานเขียนตามรสนิยมส่วนตัว ไม่มีตรรกะ อย่าจริงจังกับรายละเอียด
2. เรื่องนี้มีความสัมพันธ์แบบพี่น้องปลอม ๆ + เปลี่ยนชายรักชายให้กลับมาชอบผู้หญิง + คู่รักจากต้นฉบับกลายเป็นศัตรูหัวใจ
2. ตัวละครชายทุกคนยังบริสุทธิ์ทั้งก่อนและหลัง!
2. เรื่องนี้ไม่มีคู่รักหลัก ออกจะเพี้ยนอยู่บ้าง ตัวละครชายไม่ใช่มนุษย์!
3. อ่านแยกเป็นแต่ละตอนก็แล้วกัน ดวงวิญญาณของนางเอกเป็นดวงเดิม แต่บุคลิกจะเปลี่ยนไปตามโลกใบเล็กที่อยู่ นางไม่ได้รับอิทธิพลจากโลกก่อนหน้า ตอนนี้เหิงเสแสร้งเป็นคนดี!
4. ฉากหลังเป็นโรงเรียนมัธยมยุคปัจจุบันในโลกสมมติ ทุกคนบรรลุนิติภาวะแล้ว
………………..
เมืองเอ ที่ฮิดเดนเอเพ็กซ์
ห้องรับรองส่วนตัวในคลับมีขนาดไม่ใหญ่ โซฟาหนังวางล้อมเป็นครึ่งวงกลม บนโต๊ะเตี้ยมีขวดเหล้าที่เปิดแล้วหลายขวด วางทิ้งไว้อย่างไม่ใส่ใจ แสงไฟสลัวชวนให้ใจเตลิด ยิ่งขับให้ใบหน้าของคนในห้องพร่าเลือนดูเกียจคร้าน
ชายหญิงวัยไล่เลี่ยกันห้าคนนั่งกระจายกันบนโซฟา แต่ละคนมีท่าทางต่างกัน
พวกเขาเรียนรุ่นเดียวกันที่วิทยาลัยเซิ่งลู่ ภูมิหลังครอบครัวและผลการเรียนก็พอ ๆ กัน
หยวนเหิงนั่งอยู่ด้านในสุด ดูเบื่อหน่ายอยู่บ้าง
วันนี้นางถูกเพื่อนสนิทลากมา
เผยฉิงเสวี่ย—ทายาทบริษัทเดินเรือเผย นิสัยเปิดเผยและติดเพื่อน เพิ่งปิดเทอมได้สองสัปดาห์ก็ส่งข้อความมาหานางติดกันสิบกว่าข้อความว่า “คิดถึงแทบแย่” ยืนกรานจะชวนนางออกมาเที่ยวให้ได้
สำหรับหยวนเหิงแล้ว ความสัมพันธ์กับเผยฉิงเสวี่ยเป็นเส้นสายที่ควรรักษาไว้ การผูกมิตรมีแต่ได้กับได้
นางจึงมา
“ได้ยินว่าภาคเรียนหน้าเรายังจะมีเด็กโควตาพิเศษเข้ามาสองคนใช่ไหม?”
คนพูดคือหลินหลานถิง ท่วงท่าสง่างามราวกับนั่งอยู่ในหอประชุม ไม่ใช่ใต้แสงไฟสลัวชวนให้ใจเตลิดของคลับ
“เรื่องนี้มีทุกปีอยู่แล้วนี่นา—” คนรับคำคือหลินซวี่เหยียน น้องชายฝาแฝดของเขา เจ้าตัวเอนกายจมลงไปในโซฟา น้ำเสียงเฉื่อยชา “คนพวกนั้นมีประโยชน์อย่างเดียวไม่ใช่หรือ ช่วยให้โรงเรียนเพิ่มอัตราการสอบติด”
แต่หลายครั้งเด็กโควตาพิเศษไม่ได้มีแค่แรงกดดันจากโรงเรียนที่ต้องแบกรับ ยังต้องทนต่อกฎที่ไม่มีใครพูดถึงบางอย่างด้วย
คำขวัญของวิทยาลัยเซิ่งลู่ฟังดูสง่างามเสียเหลือเกิน—