ท่าทีของเซี่ยวเยวี่ยนกับชุยมู่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
เขามักมองและปฏิบัติต่อนางด้วยสายตาเร่งร้อนและแฝงแรงปรารถนา
ราวกับต้องการจดจำทุกลมหายใจ ทุกสีหน้าของนางไว้
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด
ชุยมู่ก้มมองขนตาที่สั่นระริกของนาง น้ำเสียงอ่อนโยนเจือความน้อยใจ “อืม… เหิงเอ๋อร์ อ้าปากอีกนิดสิ ข้าจูบเจ้าไม่ถึงแล้ว”
หยวนเหิงผ่อนคลายลงอย่างเลื่อนลอย ชุยมู่จึงโน้มลงจูบนางอีกครั้ง
ส่วนเซี่ยวเยวี่ยนที่อยู่ใต้น้ำกำลังไล้ขึ้นมาตามผิวเนียนนุ่มของนางอย่างเชื่องช้า
ต่อมาไม่รู้เกิดอะไรขึ้น หยวนเหิงราวกับถูกดึงเข้าไปอยู่ตรงกลาง
เซี่ยวเยวี่ยนยืนอยู่ด้านหลัง สอดแขนทั้งสองข้างโอบนางไว้ แล้วดึงเข้ามาในอ้อมอก
จากนั้นค่อย ๆ