เมื่อเห็นสีพระพักตร์ฝ่าบาทเริ่มคลายลง พระนางฮองเฮาก็รู้สึกได้ว่าท่าไม่ดี
แต่ตระกูลเฉินยังคงถืออำนาจทหารแห่งด่านเหนือ งานหมั้นนี้เป็นสิ่งที่พระนางคัดเลือกมาเพื่อโอรสอย่างพิถีพิถัน จะปล่อยทิ้งง่าย ๆ ได้อย่างไร?
"ฝ่าบาท" พระนางฮองเฮากลบเกลื่อนความร้อนใจในแววเนตร น้ำเสียงเรียบนิ่ง "การถอนหมั้นเป็นเรื่องใหญ่ ไม่สู้ถามความเห็นของอ๋องรู่หนานดูก่อนก็ได้ ยังไงก็เป็นงานหมั้นของเขา ควรจะฟังความประสงค์ของตัวเขาเอง"
ฝ่าบาททรงพยักหน้าเรียบ ๆ พระเนตรละจากหยวนเหิง หันไปทางเซี่ยวเยวี่ยนผู้นั่งอยู่ด้านล่าง:
"เยวี่ยนเอ๋อร์ เจ้าว่าอย่างไร?"
สายตาทั่วทั้งพระตำหนักกลับมารวมศูนย์อีกครั้ง
เซี่ยวเยวี่ยนลุกขึ้นยืน สีหน้าสุขุม น้ำเสียงนุ่มนวลและมั่นคง:
"ฝ่าบาท ผลไม้ที่แย่งชิงมามักไม่หวาน คุณหนูเฉินช่วยชีวิต้องค์หญิงองค์ที่ห้า สมควรได้รับรางวัล บัดนี้นางประสงค์จะถอนหมั้น กระหม่อม... ก็เห็นว่าควรทำให้คุณหนูเฉินสมหวัง"
วาจาชุดนี้ ฟังดูมีเหตุผล รัดกุมไร้ที่ติ
รู้จักถอยหนีอย่างเหมาะสม ใจกว้างเป็นที่สุด สวมบทบาทของ"ผู้เสียสละ"ได้อย่างสมบูรณ์แบบ
ในหมู่เชื้อพระวงศ์มีผู้เอ่ยชมขึ้นมาทันที: "อ๋องรู่หนานมีวิสัยทัศน์กว้างไกลจริง ๆ ยังไม่ทันบรรลุนิติภาวะก็มีน้ำใจถึงเพียงนี้ ยากที่จะหาผู้ใดเสมอเหมือน"
"ใช่แล้ว ๆ" อีกคนรับคำ พยักหน้าไม่หยุด "คุณหนูเฉินภายภาคหน้าคงต้องเสียใจแน่ คู่หมั้นที่ดีขนาดนี้ ต่อให้จุดตะเกียงตามหาก็หายาก"
ท่ามกลางเสียงประจบประแจง เสิ่นเย่ก้มหน้านิ่งฟัง มุมปากกระตุกเล็กน้อย
นางอยากอาเจียน
ทั้ง ๆ ที่ตัวเขาเองก็มีคนในใจ เพียงแต่ไม่รู้ว่าเป็นใคร
แต่การพูดจาของคนผู้นี้ ล้วนดูมีเหตุมีผลเสียจนน่าขัน ราวกับเป็นความผิดของนางทั้งหมด เป็นเพราะนางไม่รู้จักประมาณตน เป็นเพราะนางไม่รู้จักบุญคุณ
ราวกับเขาเป็นคนดีที่ถูกหักหลัง แต่นางกลับเอาแต่ใจดื้อดึง
อย่างไรก็ตาม เซี่ยวเยวี่ยนเป็นคนแบบนี้มาตลอด
ชาติก่อนนางได้รับรู้มาเนิ่นนานหลายปี ควรจะชินเสียแล้ว
แต่ตอนนี้นางไม่อยากใส่ใจเรื่องเหล่านี้ ขอเพียงได้ถอนหมั้นโดยเร็ว