ฤดูหนาวฟ้ามืดเร็ว เพิ่งผ่านยามโหย่วมาไม่นาน ราตรีก็โรยตัวลงอย่างหนักอึ้ง
เซี่ยวเยวี่ยนเปลี่ยนมาสวมชุดลำลองก่อนออกจากวัง เสื้อคลุมผ้าไหมสีดำสนิทลวดลายซ่อนเร้น ทับด้วยเสื้อขนจิ้งจอกหนาหนัก
เขาไม่ชอบเอิกเกริก จึงพาองครักษ์ติดตามมาเพียงสองคน รถม้าหยุดตรงสะพานหินนอกคฤหาสน์ เขาจึงเดินเท้าเข้าไปตามลำพัง
คืนนี้เดิมทีเป็นวันที่ชุยมู่จะอยู่เป็นเพื่อนหยวนเหิง
แต่ช่วงบ่ายวันนี้ เซี่ยวเยวี่ยนคิดถึงหยวนเหิงเหลือเกิน จึงเปลี่ยนใจและให้คนไปบอกชุยมู่ว่า คืนนี้เขาจะมา
ชุยมู่ไม่ได้ตอบกลับ ในสายตาเซี่ยวเยวี่ยน นั่นก็คือการยินยอมแล้ว
เขาเดินไปตามทางหินสีเขียว ยิ่งเดินก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ในคฤหาสน์เงียบเกินไป บ่าวไพร่ที่คอยกวาดลานอยู่เป็นประจำสักคนก็ไม่เห็น แม้แต่ลมหายใจขององครักษ์ที่ซ่อนอยู่ในเงามืดก็ยังสัมผัสไม่ได้