เซี่ยวเยวี่ยนไม่ได้พูดถึงเรื่องแต่งตั้งฮองเฮาอีก
ต่อมา เขาประทานเรือนสวนแห่งหนึ่งให้หยวนเหิงโดยตรง อยู่เชิงเขาชานเมือง มีทั้งบ่อน้ำพุร้อนและป่าไผ่ อบอุ่นในฤดูหนาว เย็นสบายในฤดูร้อน
ภายในเรือนสวนปลูกดอกไม้และต้นไม้ไว้ทั่วทุกแห่ง แต่ละฤดูกาลล้วนมีสีสันแตกต่างกัน หยวนเหิงชอบที่นั่น จึงย้ายเข้าไปอยู่
เซี่ยวเยวี่ยนกับชุยมู่ผลัดกันมาอยู่เป็นเพื่อนนาง
คนหนึ่งมาถึง อีกคนก็รู้ตัวและเลื่อนเวลามาทีหลัง ทั้งสองแทบไม่เคยพบหน้ากัน ราวกับนัดหมายกันไว้ล่วงหน้า
ต่อมาอีก เซี่ยวเยวี่ยนเลือกเด็กคนหนึ่งจากหมู่เชื้อพระวงศ์ เด็กคนนั้นเป็นบุตรชายคนรองของพระอนุชาแท้ ๆ ของอดีตฮ่องเต้ เพิ่งเกิดได้ไม่นาน ยังอยู่ในผ้าอ้อม และถูกพามาหาเขาอย่างสะอาดหมดจด
เซี่ยวเยวี่ยนใช้วิธีการเด็ดขาดปิดข่าวทุกอย่าง
ภายนอก เขาบอกเพียงว่าเป็นบุตรแท้ ๆ ของตน ในราชสำนักกลับไม่มีใครกล้าซักถามแม้แต่คำเดียว
เมื่อเด็กน้อยอายุได้ห้าขวบ เซี่ยวเยวี่ยนก็พาเขาไปยังเรือนสวน
เมื่อมาถึงหน้าประตู เซี่ยวเยวี่ยนสั่งให้คนช่วยจัดเสื้อผ้าให้พลางกำชับเสียงต่ำอย่างเข้มงวดว่า “อีกเดี๋ยวพอพบคนผู้นั้น ให้เรียกนางว่า ‘ฮูหยิน’ จำไว้ให้ดี หากเรียกผิดจนเรื่องเสีย ต่อไปก็ไม่ต้องมาอีก”
เซี่ยวจี้เงยหน้ากลมเล็กขึ้น น้ำเสียงไร้เดียงสาแต่จริงจัง “แต่นางเป็นท่านแม่มิใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ”
เซี่ยวเยวี่ยนชะงักไปเมื่อได้ยิน