ข้อควรระวัง:
1. นี่ไม่ใช่นิยายที่นางเอกเป็นศูนย์กลาง แม้จะอยู่ในยุคโกลาหล แต่นางจะไม่กอบกู้โลก เพราะเป็นหน้าที่ของตัวเอกในหนังสือเล่มนี้
2. ชาติกำเนิดไม่สูงส่ง และจะแต่งงานในไม่ช้า หากรับไม่ได้โปรดอย่าอ่าน
3. ตัวละครชายที่ได้ขึ้นโต๊ะเป็นผู้บริสุทธิ์ไร้มลทิน ไม่มีข้อโต้แย้ง
4. แม้จะเป็นยุคโบราณสมมติ แต่ไม่ได้ยึดถือขนบศักดินามากนัก สามัญชนก็สามารถเป็นฮองเฮาหรือพระชายาได้ แม้ในประวัติศาสตร์จะมีบันทึกเช่นนี้อยู่ก่อนแล้วก็ตาม
5. อาจมีการบังคับ (ยังไม่แน่ใจ) แต่นางเอกคงไม่ถูกทำให้ลำบากใจ เพราะเป็นคนที่ทำตามใจตัวเอง
6. นางเอกยังคงเป็นสาวเสน่ห์แรงโดยไม่ต้องทำอะไร
7. จุดที่อาจทำให้ไม่ชอบมีเท่านี้ก่อน หากมีเพิ่มเติมจะแจ้งภายหลัง
……………….
ปลายฤดูใบไม้ผลิ ณ เมืองเจียงตู สายน้ำตัดไขว้ไปมา ม่านฝนพรำปกคลุมทั่วผืนฟ้า
ที่ท่าเรือ เรือเล็กหลังคาดำหลายลำจอดนิ่งอยู่กับที่ ลำเรือไหวโยกแผ่วเบา หยาดฝนรินจากชายหลังคาลงสู่ผิวน้ำ ก่อเป็นวงระลอกเล็ก ๆ ซ้อนกัน
หยวนเหิงมาอยู่ในโลกนี้ได้สิบปีแล้ว
ชายที่ยืนอยู่ข้างกายนางคือหยวนเหวิน บิดาผู้ให้กำเนิดและนายอำเภอยาง
อำเภอยางเป็นอำเภอเล็กห่างไกลแห่งหนึ่งในเขตเมืองเจียงตู
ปกติหยวนเหวินก็มีงานราชการมากมายให้จัดการอยู่แล้ว ซ้ำยังเกิดเรื่องวุ่นวายในเรือนขึ้นอีก
เมื่อพระชายารองแห่งอ๋องเจียงตูได้ยินว่าท่านน้าของหยวนเหิงถึงแก่กรรม จึงส่งข่าวมาว่า พอหยวนเหิงพ้นช่วงไว้ทุกข์แล้วจะรับนางเข้าไปอยู่ในจวนเจียงตูและอบรมเลี้ยงดูด้วยตนเอง
หยวนเหวินคิดทบทวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า สุดท้ายก็ตัดสินใจส่งบุตรสาวไปพึ่งพิงอีกฝ่าย
“เหิงเอ๋อร์ ต่อไปอยู่ในจวนอ๋องต้องระมัดระวังทุกเรื่อง แม้พระชายารองจะเคยพักอยู่ที่บ้านเราหลายปีตั้งแต่ยังเล็ก นับว่ามีไมตรีต่อกันอยู่บ้าง...แต่ตอนนี้นางมีฐานะสูงส่ง ไม่ใช่หญิงสาวที่เคยอาศัยอยู่บ้านเราในวันวานอีกแล้ว เมื่อไปถึงที่นั่น นางจะเป็นที่พึ่งเพียงคนเดียวของเจ้า” เสียงหยวนเหวินแหบพร่า แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เขายกมือจัดปอยผมข้างขมับให้บุตรสาว “บิดาผิดต่อมารดาของเจ้า และผิดต่อเจ้าด้วย ขอเพียงลูกของพ่อมีสุขภาพแข็งแรงทุกปี”