เฉียวซิ่วพินิจหยวนเหิงอย่างละเอียดอีกครั้ง เห็นว่านางแม้จะมีแววตาสงบนิ่ง แต่กลับดูเหมือนขาดความมั่นใจอยู่บ้าง
ผู้คนในยุคนี้เชื่อเรื่องดวงชะตาและโครงกระดูกมาก เด็กที่กระดูกเบา ปราณลอย อาภัพวาสนา ร่างกายอ่อนแอ เลี้ยงดูให้เติบโตอย่างปลอดภัยได้ยาก
นางถอนหายใจแผ่วเบา ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “เจ้าเสียมารดาไปตั้งแต่ยังเล็ก... พี่สาวจึงเตรียมของมงคลคุ้มชะตาและปกป้องร่างกายไว้ให้เจ้า ตามธรรมเนียมเก่าแก่”
กล่าวจบ นางก็หยิบกล่องใบเล็กออกมา ดูเหมือนเตรียมการไว้ตั้งแต่แรกแล้ว
เมื่อเปิดฝากล่อง ข้างในมีของสองชิ้นวางอยู่เงียบ ๆ
ชิ้นหนึ่งเป็นหยกโบราณ เนื้อเนียนนุ่ม หนักแน่น แสงวาวซ่อนเร้น อีกชิ้นเป็นลูกประคำไม้หนานมู่เก่าแก่ สีน้ำหมึกเข้ม แต่ละเม็ดกลมมน
เฉียวซิ่วนำจี้หยกผูกไว้กับสายผ้าขาวตรงเอวของนาง พอห้อยลงมา ก็ถ่วงสายคาดเอวที่เดิมเบาหวิวให้แนบหนักอึ้งอยู่ข้างเอว
“หยกช่วยคุ้มกระดูกและขจัดความอ่อนแอได้” เฉียวซิ่วเอ่ยพลางผูกจี้หยก ปากก็พึมพำไปด้วย “กระดูกของเจ้าเบาบาง ต้องใช้หยกเนื้อหนาห้อยติดตัว จึงจะช่วยให้ดวงชะตามั่นคง ไม่ถูกปราณอ่อนบางในโลกนี้รุกราน”
ผูกจี้หยกเสร็จ นางก็หยิบลูกประคำไม้หนานมู่ขึ้นมา จับข้อมือของหยวนเหิงแล้วคล้องมันรอบข้อมือทีละวง
ลูกประคำสัมผัสผิวเย็นเล็กน้อย แนบอยู่ด้านในข้อมือตรงชีพจร กลิ่นหอมเฉพาะตัวของไม้เนื้อหนักก็ลอยกรุ่นขึ้นมา
ในหมู่ชนชั้นสูงแห่งต้าหยว่ มีคนร่างกายอ่อนแอและเจ็บป่วยอยู่ไม่น้อย ธรรมเนียมพกไม้เนื้อหนักเพื่อบำรุงปราณจึงเริ่มแพร่หลายในหมู่ตระกูลใหญ่ กล่าวกันว่าช่วยให้จิตใจสงบและขวัญมั่นคง
เฉียวซิ่วจัดลูกประคำให้เข้าที่ แล้วพินิจดูครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าอย่างพอใจ “มีของสองชิ้นนี้ติดตัว ต่อไปอิงเอ๋อร์ต้องมีอายุยืนถึงร้อยปีแน่”