เขาเงยหน้ามองนาง แสงไฟจากเตาผิงไหวระริกอยู่ในดวงตา แผดเผาดวงตาเย็นชาคู่นั้นให้ลุกโชนด้วยความคลุ้มคลั่ง
“เสี่ยวเหิง เจ้าพูดถูก”
เขาค่อย ๆ ยื่นมือออกมา ก่อนก้มศีรษะลงแนบหน้าผากกับหลังมือของนาง
“หยวนเหิง ฉัน...ฉันไม่อยากเสแสร้งอีกแล้ว มันเหนื่อยจริง ๆ”
“เพราะงั้น *
เขาคุกเข่าอยู่ข้างเท้านาง เงยหน้ามองจากมุมนี้ ทำให้ดูทั้งศรัทธาและละโมบในเวลาเดียวกัน—
ท่วงท่าดูศรัทธา ส่วนแววตากลับละโมบ
“ได้สิ” หยวนเหิงกล่าว
ในเมื่อมีความปรารถนาแล้ว นางก็ไม่คิดจะฝืนใจตัวเอง
นางยื่นมือไปลูบศีรษะเขา
ร่างของโจวเหยี่ยนสั่นสะท้านเล็กน้อย จากนั้น *
“ดี...จริง ๆ” เสียงของหยวนเหิงดังมาจากเหนือศีรษะ แฝงความชื่นชมเนิบช้าอย่างเกียจคร้าน ขาดเป็นห้วง ๆ *
ร่างของโจวเหยี่ยนยิ่งร้อนผ่าว
เพราะเขาฝึกซ้อมมาจริง ๆ