ในห้องเก็บของ หลังโจวเหยี่ยนพูดจบว่า “จะได้ไม่ถูกไล่ออกจากโรงเรียน” สีหน้าของฟางสวินก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยในที่สุด
แต่หยวนเหิงเริ่มหมดความอดทน และไม่อยากเสียเวลาอยู่ในห้องเก็บของคับแคบแห่งนี้ เพื่อดูผู้ชายสองคนแสดงละคร คนหนึ่งคุกเข่า อีกคนย่อตัว คนหนึ่งเหยียดหยาม อีกคนเงียบงัน
งานเลี้ยงนี้เธอเป็นเจ้าภาพ หายไปนานเกินไปคงไม่เหมาะ
ที่สำคัญคือเธอไม่รู้ว่าโจวเหยี่ยนคิดจะทำอะไรกันแน่
เขาเหยียดหยามฟางสวินเสร็จแล้ว แต่กลับไม่ยอมไป ทั้งยังไม่ยอมให้เธอไปด้วย
เธอเดินเข้าไปหา น้ำเสียงเจือแววเกลี้ยกล่อม “พี่ชาย งานเลี้ยงยังไม่จบนะ”
โจวเหยี่ยนเอียงหน้า มองเธอจากด้านล่างขึ้นไป
มุมนี้ทำให้เขาดูมีท่าทีคุกคามน้อยกว่าปกติ
“เธอกำลังช่วยพูดแทนเขา” เขาดูเหมือนจะเจ็บปวดและน้อยใจอยู่บ้าง “เสี่ยวเหิง เธอลำเอียงเข้าข้างเขา”
“ฉันไม่ได้เข้าข้างใคร” หยวนเหิงยังคงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย “แค่คิดว่าเสียเวลาอยู่ตรงนี้ไปหน่อย”
โจวเหยี่ยนได้ยินแล้วกลับพอใจ เขาจัดปลายแขนเสื้อเล็กน้อย ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงวางอำนาจ พร้อมรอยยิ้มประหลาด “คราวนี้ถือว่าเธอโชคดีไปก่อน”
จากนั้นเขาหันไปทางหยวนเหิง “ไป กลับกันเถอะ”
……
งานเลี้ยงเลิกตอนสามทุ่มกว่า
เหล่านักเรียนทยอยกันกลับ ส่วนคนรับใช้ในคฤหาสน์ก็เริ่มเก็บแก้ว จาน และผ้าขนหนูริมสระ
แต่มีบางคนกล่าวลาแล้วกลับยังไม่ยอมไป
โจวเหยี่ยนกวาดตามองคนหน้าหนาเหล่านั้นทีละคน ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ต้องให้ฉันเรียกคนขับรถไปส่งไหม”
กลับไม่มีใครตอบเขาเลย
หยวนเหิงเปลี่ยนกลับมาสวมเสื้อผ้าปกติแล้ว ตอนเดินลงบันได เธอก็เห็นภาพตรงหน้า—
นักเรียนชายห้าคนยึดพื้นที่ทั้งห้ามุมของห้องนั่งเล่นไว้ ไม่มีใครมองหน้าใคร เธอกวาดตามองไปรอบ ๆ โดยไม่พูดอะไร ก่อนเดินเข้าครัวไปเทน้ำดื่มหนึ่งแก้ว