สัปดาห์แรกของปิดเทอมฤดูหนาว ในคฤหาสน์ยังคงมีเพียงพี่น้องสองคนกับเหล่าคนรับใช้เต็มบ้าน
ช่วงสองสามวันแรกของวันหยุด ท้องฟ้ามักหม่นมัวด้วยม่านหมอก อากาศหนาวเย็นโหมกระหน่ำอยู่นอกหน้าต่าง
หยวนเหิงกับโจวเหยี่ยนต่างไม่ชอบออกไปไหน ทั้งคู่จึงขดตัวอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น ดูซีรีส์ด้วยกัน มีผ้าห่มคลุมตัก จิบโกโก้ร้อน
บรรยากาศอบอุ่นกำลังพอดี ราวกับกำลังฮันนีมูน โจวเหยี่ยนคิดเช่นนั้น
นี่แหละคือชีวิตที่เขาต้องการ
ไม่มีคนนอก ไม่มีพวกผู้หญิงไร้ยางอายที่คอยเข้าหา
มีเพียงเขากับน้องสาว ได้อยู่ด้วยกันอย่างเงียบสงบ
ถ้าเป็นแบบนี้ไปตลอดชีวิตก็คงดี
……
ช่วงนี้หยวนเหิงเริ่มศึกษาภูมิประเทศและภูมิอากาศของสวิตเซอร์แลนด์อย่างจริงจัง เตรียมสมัครเข้ามหาวิทยาลัยเอสแอล
ฉินอวี่ม่ายกับโจวจ๋อฮั่นเพิ่งกลับมาตอนตรุษจีน พอถึงเทศกาลก็มีทั้งคนและเรื่องวุ่นวาย คฤหาสน์คึกคักอยู่พักใหญ่
วันหยุดผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เปิดภาคเรียนฤดูใบไม้ผลิของชั้นมัธยมปลายปีสุดท้าย
ฟางสวินยืนอยู่หน้าห้องเรียนห้องเอ สวมชุดนักเรียนของโรงเรียนเซิ่งลู่ที่พอดีตัว เนกไทผูกเรียบร้อย มือหิ้วกระเป๋าหนังสือ สีหน้าเป็นอย่างที่เคย
ผมของเขาสั้นลงเล็กน้อยเมื่อเทียบกับก่อนปิดเทอม ร่างกายก็ดูผอมลง แต่เห็นได้ชัดว่ามีชีวิตชีวาขึ้นมาก
เพื่อนร่วมชั้นสองสามคนที่มาถึงห้องเรียนก่อนใครเห็นเขา สีหน้าต่างกันไป แต่ปฏิกิริยากลับเหมือนกันอย่างน่าประหลาด ต่างก้มหน้าเปิดโทรศัพท์มือถือ
สายตาของฟางสวินตรงไปหยุดที่หยวนเหิง ก่อนที่เขาจะยิ้มจนดวงตาโค้ง แล้วพยักหน้าให้เธอ
หยวนเหิงดึงสายตากลับ
เธอก็รู้อยู่แล้วว่าคนคนนี้ไม่ได้หายไปง่าย ๆ
ส่วนโจวเหยี่ยนเมื่อเห็นเขา สีหน้าแทบไม่เปลี่ยน แต่ในใจเดาสาเหตุได้เกือบหมดแล้ว
ฟางสวินกลับมาได้ ต้องมีใครบางคนอยู่เบื้องหลังจัดการแน่นอน
และคนที่มีความสามารถกับแรงจูงใจเช่นนี้ มีเพียงคนเดียว
สายตาของเขาเลื่อนไปหยุดที่เหลียงจินอัน
เหลียงจินอันนั่งอยู่ที่โต๊ะของตัวเอง พอรู้สึกว่ามีคนมองก็เงยหน้าขึ้น ยิ้มให้เขา
ช่วงปิดเทอมฤดูหนาว เหลียงจินอันไม่ได้อยู่ว่าง ๆ
เรื่องที่ฟางสวินถูกไล่ออก เขาใช้เวลาตลอดทั้งวันหยุดจัดการ