กู้เฉิงสวินไม่ได้กลับมาทุกคืน
เข้าบ้านกู้มาได้ครึ่งเดือน ฉันพอจะจับทางเขาได้บ้าง เขาบางทีก็หายไปสามสี่วันไม่เห็นหัว บางทีก็กลับมาดึก ๆ ยังไม่ทันฟ้าสางก็จากไปอีก บางครั้งอยู่บ้านทั้งวัน แต่ก็กักตัวอยู่ในห้องหนังสือเสียเกินครึ่ง ไม่ค่อยออกมา
เราอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน นับครั้งที่พูดคุยกันได้ด้วยนิ้วมือข้างเดียว แต่ละครั้งก็เพียงไม่กี่คำ ต่างฝ่ายต่างพูดแต่เรื่องจำเป็น พอพูดจบก็แยกย้ายกันไป เหมือนก้อนหินสองก้อนที่บางครั้งถูกสายน้ำพัดให้เข้ามาใกล้กัน แล้วก็จมกลับลงสู่ก้นแม่น้ำของตน ไม่รบกวนกันและกัน
ฉันไม่ได้รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องไม่ดี
เพียงแต่คืนนั้น สถานการณ์ต่างออกไป
นั่นคือวันที่สิบหกหลังจากเข้าบ้านกู้ ฉันจำได้แม่น เพราะวันนั้นฉันเปิดอ่านบัญชีเป็นรอบที่สาม และลากเส้นทางของห้างสินค้าเจียงหนานไปได้อีกครึ่งก้าว ในใจมีเรื่องค้างคา ทำให้นอนไม่หลับสนิท เพิ่งพ้นยามจื่อก็ตื่น นอนตะแคงอยู่บนเตียง ฟังเสียงน้ำของแม่น้ำซูโจวด้านนอกหน้าต่าง รอฟ้าสางอย่างเงียบ ๆ
ในลานบ้านมีเสียงเคลื่อนไหว
เสียงฝีเท้า เบา แต่หนักหน่วง ไม่เหมือนเดินเรียบ ๆ ตามปกติ มันเหมือนคนที่เหนื่อยล้ามาก กำลังพยายามก้าวให้มั่นคง แต่ทำได้ไม่เต็มที่