ลมหนาวพัดผ่านเศษถ่านหินเกาะกับบานกระจกที่แตกหักดังเอี๊ยดๆ
หลินเจี้ยนจวินกวาดสายตามองวอร์ดที่ว่างเปล่า
สามสิบแปดปีที่ผ่านการต่อสู้เอาตัวรอด ทำให้ประสาทของเขาแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปมาก
ชาติก่อน ถึงกับมีคนเอากระบอกปืนจ่อหัวเขายังไม่แม้แต่จะกะพริบตา ตอนนี้ถึงแม้จะเจอเรื่องอาถรรพ์ เขาก็ไม่ถึงกับเสียสติ
เขาอดทนกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่ฉุนจมูก แล้วเอ่ยในใจ
"ระบบ?"
หึ่ง
ตรงหน้าจอตาเขา ปรากฏแผงแสงสีฟ้าโปร่งแสงผุดขึ้นมา
ตัวหนังสือพิมพ์ซ่งเรียงรายปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว
[ระบบฟื้นฟูภาคตะวันออกเฉียงเหนือผูกพันสำเร็จ]
[เจ้าของระบบ:หลินเจี้ยนจวิน]
[สถานที่ปัจจุบัน:เมืองซงเจียง มณฑลเหลียว]
[สแกนภูมิหลังของยุคสมัยเสร็จสิ้น:ช่วงยุคเลย์ออฟครั้งใหญ่ปี 1998 เศรษฐกิจภูมิภาคหดตัวอย่างรุนแรง ทุกอย่างตกต่ำ]
[เป้าหมายสูงสุดของระบบ:ช่วยเหลือเจ้าของระบบฟื้นฟูฐานอุตสาหกรรมหนัก สร้างอำนาจสูงสุดทางอุตสาหกรรมเทคโนโลยีระดับโลก]
หลินเจี้ยนจวินจ้องคำว่า"อำนาจสูงสุดทางอุตสาหกรรม"แล้วเผยอยากๆ
เขาคนที่จบแค่เพียงมัธยมต้นยังไม่จบ พกพาพวกพ้องไปเก็บเหรียญตามร้านบิลเลียด เป็นนักเลงหัวไม้ข้างถนน อย่างนี้จะไปสร้างอำนาจสูงสุดทางอุตสาหกรรม?
เจ้าสิ่งนี้มันคงหาคนผิดแล้วล่ะ
ยังไม่ทันที่เขาจะคิดมาก ตัวหนังสือบนแผงแสงก็เปลี่ยนเป็นสีทองอร่าม
[เงินทุนเริ่มต้นได้ถูกปล่อยแล้ว]
[1,000,000 หยวน (เงินที่ถูกต้องตามกฎหมาย) ถูกฝากเข้าคลังเงินเสมือนของระบบ]
[เงื่อนไขการถอนเงิน:หลังจากเจ้าของระบบทำการจดทะเบียน/ซื้อกิจการบริษัทหรือโรงงานแห่งแรกเสร็จ เงินทุนนี้จะถูกโอนเข้าบัญชีบริษัททั้งหมด]
[คำเตือน:เงินทุนเริ่มต้นนี้เป็นเงินเฉพาะกิจ ใช้สำหรับกิจกรรมการลงทุนภายในเมืองซงเจียงเท่านั้น (รวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียงการซื้อโรงงาน อุปกรณ์ จ่ายค่าจ้าง ซื้อวัตถุดิบ ฯลฯ) ห้ามใช้เพื่อการบริโภคส่วนตัวฟุ่มเฟือยและช่องทางผิดกฎหมายโดยเด็ดขาด ผู้ฝ่าฝืนจะถูกลบ]
หนึ่งล้าน
ลมหายใจของหลินเจี้ยนจวินเริ่มหนักขึ้นทันที
หนึ่งล้านในปี 1998 มันคืออะไร?
ตอนนี้เงินเดือนเฉลี่ยของพนักงานในเมืองซงเจียงน้อยกว่าสามร้อยหยวนต่อเดือน
คอนโดทำเลดีที่สุดในเขตตะวันออก ตารางเมตรละแปดร้อยเท่านั้น
หนึ่งล้าน เพียงพอที่จะซื้อร้านค้าทั้งถนนหรือเข้าซื้อโรงงานรัฐเล็กๆที่ใกล้จะล้มละลายได้หลายแห่ง
ชาติก่อน พี่น้องคนหนึ่งชื่อซานเหมา ลูกน้องใต้สังกัดเขา แม่ป่วยต้องเข้ารับการผ่าตัด ต้องใช้เงินสองหมื่นด่วน หาทางไปไม่ได้ก็ต้องไปรับหน้าให้ศัตรู สุดท้ายก็ตายในคุก
ตอนนี้ ตรงหน้าเขาคือเงินตั้งหนึ่งล้าน
หลินเจี้ยนจวินกดความตื่นเต้นในใจลง แล้วกวาดสายตามองต่อไป
ระบบไม่มีทางให้เงินเปล่าๆโดยไม่มีเงื่อนไข
[กฎหลักถูกประกาศ]
[ระบบนี้ใช้"การแก้ปัญหาการจ้างงาน"เป็นแรงขับเคลื่อนหลัก]
[กลไกตอบแทนรายวัน:ทุกครั้งที่เจ้าของระบบรับพนักงานที่ถูกเลย์ออฟเข้าโรงงานหนึ่งคน และเซ็นสัญญาจ้างงานอย่างเป็นทางการหนึ่งปีขึ้นไป ระบบจะให้เงินสดตอบแทนวันละ 100 หยวน]
[หมายเหตุ1:เงินจะสรุปเวลาตี 0 ของทุกวัน โอนเข้าบัญชีบริษัทโดยตรง ไม่จำกัดวงเงิน]
[หมายเหตุ2:เงื่อนไขของรางวัลคือพนักงานต้องทำงานอยู่และมาทำงานปกติ หากพนักงานลาออก ขาดงานโดยไม่มีเหตุผล หรือสัญญาถูกยกเลิก การจ่ายรายวันของคนนั้นจะหยุดทันที]
[หมายเหตุ3:เจ้าของระบบต้องรับประกันว่าพนักงานจะได้รับค่าตอบแทนที่ถูกต้องและสมเหตุสมผล (ไม่ต่ำกว่าค่าครองชีพขั้นต่ำของท้องถิ่น)]
พออ่านตัวหนังสือเหล่านี้จบ สมองของหลินเจี้ยนจวินก็เริ่มประมวลผล
ถึงแม้การศึกษาจะไม่สูง แต่หลายปีมานี้คิดเลขเก็บค่าคุ้มครองมาทำให้เขาอ่อนไหวกับตัวเลขมาก
พอคิดอยู่ในใจไม่นาน ดวงตาของหลินเจี้ยนจวินก็เบิกกว้าง
วันละ 100 หยวน
ระบบให้ฟรีๆ
ตอนนี้ราคาตลาดในเมืองซงเจียงเป็นเท่าไหร่?
คนตกงานเต็มเมือง
ทั้งครอบครัวแออัดอยู่ในแฟลตเก่าๆ กินผักกาดขาวกับมันฝรั่ง หน้าหนาวเงินซื้อถ่านหินยังไม่มี
ถ้าเขาตั้งโรงงาน แล้วรับคนตกงานเข้ามา
ถึงแม้จะให้ค่าจ้างในระดับสูงสุด เดือนละสามร้อยหยวน
คิดเป็นรายวันแล้ว ต้นทุนค่าแรงก็แค่วันละสิบหยวน
มื้อเที่ยงให้อีกสองหยวน
รวมต้นทุนทั้งวันสิบสองหยวน
ระบบจ่ายให้เขาวันละหนึ่งร้อยหยวน
คิดเข้าคิดออกแล้ว พนักงานหนึ่งคนมาทำงานหนึ่งวัน ไม่ว่าจะทำมากทำน้อย ไม่ว่าสินค้าของโรงงานจะขายออกหรือไม่
ระบบก็จะให้กำไรสุทธิเขาวันละแปดสิบแปดหยวนฟรีๆ
นี่ยังเป็นแค่บัญชีของวันเดียว
ขยายเป็นหนึ่งเดือน
ระบบให้เขาสามพัน
หักค่าจ้างพนักงานสามร้อย
พนักงานหนึ่งคน หนึ่งเดือน สร้างกำไรสุทธิให้เขาถึงสองพันเจ็ดร้อยหยวน!
หลินเจี้ยนจวินตบไปที่ขาเตียงเหล็กดังปัง จนข้างเตียงสั่นสะเทือน
สมองเขาวนเวียนกับความคิดมากมาย
ชาติก่อน เขาพาพวกน้องๆหลายสิบคน ตื่นเช้ามืดดูแลบ่อน
ทุกวันต้องคอยระวังตำรวจ คอยระวังพวกเจ้ารุ่นพวกนั้นที่เจ้าเล่ห์
บ่อนหลายสิบแห่ง หนึ่งเดือนพยายามสุดชีวิตเก็บได้เท่าไหร่?
ไม่ถึงสองหมื่น!
ชายฉกรรจ์หลายสิบคนแบ่งเงินสองหมื่นนี้ ยังแทบไม่พอปากท้อง
แต่ตอนนี้ล่ะ?
แค่เขารับคนตกงานสิบคน ไม่ต้องทำอะไรเลย เดือนหนึ่งได้กำไรสุทธิสองหมื่นเจ็ดพัน
รับหนึ่งร้อยคนล่ะ?
สองแสนเจ็ดหมื่น!
รับหนึ่งพันคนล่ะ?
สองล้านเจ็ดแสน!
นี่คือเครื่องปริตเงินที่ถูกกฎหมาย!
หลินเจี้ยนจวินเงยหน้าขึ้น แล้วหัวเราะเบาๆ
เสียงหัวเราะดังขึ้นเรื่อยๆ จนดึงแผลที่หน้าอกจนเลือดซึมออกมา ย้อมชุดคนไข้เป็นสีแดง
นักเลง?
นักเลงมันอะไรกัน!
ปืนไม่กี่กระบอกของเจ้ารุ่น ลูกน้องเป็นร้อยคน ภายใต้กฎของระบบชุดนี้ ยังสู้ขอทานไม่ได้เลยด้วยซ้ำ
ตราบใดที่มีคนพอ มีโรงงานพอ เงินทุนในมือเขาสามารถบดขยี้เจ้ารุ่นสิบคนให้เป็นผงได้
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เมืองซงเจียงขาดแคลนอะไร?
ก็คือคน
คือคนที่เคยมีทักษะความชำนาญ แต่ถูกยุคสมัยทอดทิ้ง ทำได้แค่นั่งคุดคู้อยู่ใต้กำแพงรอวันตาย!
คนอื่นมองพวกเขาเป็นภาระที่สะสางไม่ได้ เป็นปัจจัยที่ทำให้สังคมไม่สงบ
แต่ในสายตาของหลินเจี้ยนจวิน พวกเขาล้วนเป็นเทพเจ้าแห่งโชคลาภที่มีชีวิตระยิบระยับ
เสียงหัวเราะค่อยๆเงียบลง หลินเจี้ยนจวินมองไปที่แผงแสงอีกครั้ง แล้วเลื่อนไปดูส่วนสุดท้ายของระบบ
[กฎการยกระดับอุตสาหกรรม]
[ทุกๆการแก้ปัญหาการจ้างงานคนงานตกงาน 1,000 คน ระบบจะปลดล็อกเทคโนโลยีล้ำสมัยหนึ่งอย่าง ทุกๆการฝึกอบรมบุคลากรด้านเทคนิคระดับสูงภายในหนึ่งคน จะได้รับเงินทุนวิจัยเฉพาะกิจเพิ่มอีก 1 ล้านหยวน]
[ระบบยกระดับสิทธิ์:]
[สิทธิ์ระดับหนึ่ง (ปัจจุบัน):รางวัลรายวันต่อคน 100 หยวน ขีดจำกัดการแก้ปัญหาการจ้างงาน 10,000 คน]
[สิทธิ์ระดับสอง:เปิดใช้เมื่อการจ้างงานถึง 10,000 คน รางวัลรายวันต่อคนเพิ่มเป็น 150 หยวน]
[สิทธิ์ระดับสาม:เปิดใช้เมื่อการจ้างงานถึง 100,000 คน รางวัลรายวันต่อคน 200 หยวน]
[สิทธิ์ระดับสี่:เปิดใช้เมื่อการจ้างงานถึง 1,000,000 คน รางวัลรายวันต่อคน 300 หยวน]
[สิทธิ์ระดับห้า:ทำภารกิจที่ระบบกำหนดล่วงหน้าให้สำเร็จ รางวัลรายวันต่อคน 500 หยวน]
กวาดตาอ่านคำอธิบายจบ หลินเจี้ยนจวินก็สบถออกมาทันที
"บ้าเอ๊ย"
ขึ้นถึงระดับห้าคนละ 500 หยวนต่อวัน หนึ่งล้านคนต่อวันก็ห้าพันล้าน
แล้วยังเป็นเงินหยวนยุค 90 อีกต่างหาก
ไม่ต้องพูดถึงเทคโนโลยีรางวัลพวกนั้น
หลินเจี้ยนจวินไม่เข้าใจเทคโนโลยี แต่เขารู้ว่า ถ้าสามารถดึงคนตกงานกว่าหนึ่งล้านคนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือเข้ามาอยู่ใต้อาณัติของเขาได้จริงๆ
ไม่ต้องพูดถึงเมืองซงเจียง แม้แต่เส้นเลือดใหญ่ทางเศรษฐกิจของทั้งประเทศก็ต้องมีที่ยืนของเขาสักที่
อะไรคือความแค้นในยุทธภพ อะไรคือการแย่งชิงอาณาเขต
ล้วนเป็นเรื่องไร้สาระ
หลินเจี้ยนจวินดึงชุดคนไข้ออก แล้วหยิบกางเกงยับๆจากเตียงมาสวม รองเท้าผ้าใบที่พื้นแทบจะสึกกร่อน
เลือดยังคงซึมออกมาจากหน้าอก ทำให้เสื้อชั้นในเปื้อนแดงอย่างรวดเร็ว
ปัง!
ประตูถูกผลักจากด้านนอก