หลิวชิงเยว่ลุกพรวดขึ้นยืนทันที แล้วหันไปมองเย่เซิ่ง
หญิงสาวผู้สุขุมเยือกเย็นมาโดยตลอด บัดนี้ใบหน้ากลับถูกปกคลุมด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดขีด
เหลือเพียงหญิงผู้สิ้นหวังไร้ที่พึ่ง ใกล้จะพังทลาย เพราะกำลังจะสูญเสียพ่อไปในไม่ช้า
เธอคว้ามือเย่เซิ่งไว้ทันที น้ำเสียงร้อนรนและเร่งรีบ
“เย่เซิ่ง เรารีบไปโรงพยาบาลกัน พ่อฉัน... เร็วเข้า!”
เย่เซิ่งยังคงลูบบัตรธนาคารในมือด้วยสีหน้าเบิกบาน
แต่เมื่อเห็นใบหน้าซีดขาว ไร้ที่พึ่ง และตื่นตระหนกสุดขีดของหลิวชิงเยว่ เขาก็นึกถึงคำพูดขาด ๆ หาย ๆ จากโทรศัพท์เมื่อครู่
‘อาการทรุดหนัก’ ‘ช็อกหลายครั้ง’ ‘อวัยวะหลายส่วนล้มเหลว’ ‘หมดทางรักษา’
ความทรงจำบางอย่างที่ซ่อนลึกที่สุดในใจเย่เซิ่งถูกปลุกขึ้นมา
หลายปีก่อน
ตอนที่ตาลุงกำลังดื่มเหล้าคุณภาพต่ำจนหน้าแดงหูร้อน เกาเท้าแล้วทำท่าอวดเก่งไปวัน ๆ
เหมือนจะเคยพูดถึงวิชาลับโบราณอันชั่วร้ายสุดขีด ซึ่งสาบสูญไปนานหลายปี
ดูเหมือนว่าผู้ถูกพิษจะมีอาการช็อกหลายครั้ง อวัยวะหลายส่วนล้มเหลว ทั้งยังเกิดขึ้นโดยไม่มีสัญญาณเตือน ไม่มีทางช่วยให้ฟื้นคืนมาได้
ด้วยวิธีการและเทคโนโลยีทางการแพทย์ในปัจจุบัน ไม่มีทางรักษาได้เลย
ผู้ที่ถูกพิษชนิดนี้ พลังชีวิตจะค่อย ๆ เลือนหาย ไม่อาจยับยั้งและรักษาได้
เหมือนจะเรียกว่าอะไรสักอย่าง... ยากลืนวิญญาณ
หา?
เย่เซิ่งเบิกตากว้างขึ้นมาทันที
หากประธานหลิวผู้เป็นคุณปู่ได้รับพิษนั่นเข้าจริง ๆ
ซี้ด...
เบื้องหลังตระกูลหลิว มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเมืองอู่ ซ่อนของไว้ไม่น้อยเลยนะเนี่ย