หลิวชิงเยว่สูดลมหายใจลึกสองครั้ง พยายามสงบสติอารมณ์อย่างเต็มที่ พร้อมข่มใจไม่ให้ยัดรองเท้าส้นสูงใส่ปากเย่เซิ่ง
ทั่วทั้งร่าง ทุกอณูผิวหนังแทบจะปะทุออกมาด้วยความขุ่นแค้นและโทสะอย่างถึงขีดสุด
“ฮึ!”
เสียงแค่นหัวเราะเย็นชาของหลิวชิงเยว่เย็นเยียบถึงขีดสุด
“รักอาชีพบอดี้การ์ดถึงขั้นสุดเลยหรือ? แค่วันเดียวไม่ได้เป็นบอดี้การ์ดก็รู้สึกไม่สบายตัวแล้วงั้นเหรอ?”
ความดูแคลนและเยาะเย้ยบนใบหน้าของหลิวชิงเยว่แสดงออกมาอย่างชัดเจน
เธอเหลือบมองโจวหว่าน
โจวหว่านเข้าใจทันที เธอหยิบเอกสารที่เตรียมไว้นานแล้วออกมา ก่อนยื่นให้หลิวชิงเยว่ด้วยความเคารพ
หลิวชิงเยว่ไม่ได้เปิดเอกสาร เพียงใช้นิ้วเรียวยาวดุจหยกสองนิ้วคีบไว้ แล้วแกว่งเบา ๆ ตรงหน้าเย่เซิ่ง
“สัญญาของคุณเตรียมไว้ตั้งนานแล้ว”
น้ำเสียงของหลิวชิงเยว่เรียบเฉย ไม่แสดงความยินดีหรือโกรธเคือง
“ในเมื่อคุณรักอาชีพบอดี้การ์ดขนาดนั้น ก็ได้”
พอได้ยินเช่นนี้ หัวใจของเย่เซิ่งก็วูบลง
ผู้หญิงคนนี้คิดจะทำอะไรอีก?
ปัง!
หลิวชิงเยว่วางสัญญาลงบนโต๊ะเบา ๆ แล้วหยิบปากกาหมึกซึมราคาแพงที่ประดับด้วยอัญมณีสีแดงขึ้นมา ไล่ชี้ไปตามข้อสัญญาทีละข้อ
น้ำเสียงราบเรียบและชัดเจน
“ข้อแรก เงินเดือนปีละสามล้าน มีอาหารและที่พักให้!”
“แต่มีเงื่อนไขว่าต้องพร้อมปฏิบัติหน้าที่ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง และทำตามคำสั่งของผู้ว่าจ้างโดยไม่มีข้อแม้ ไม่ว่าคุณจะกิน ดื่ม ขับถ่าย หรือกำลังทำอะไรอยู่ ขอแค่ฉันโทรหา คุณต้องมาปรากฏตัวตรงหน้าฉันภายในสามนาที”