เย่เซิ่งยกโคล่าขึ้นดื่มอีกอึก ก่อนพูดต่อ
“ในนั้นยังมีสิ่งสกปรกที่ตกตะกอนมานับหมื่นปีในหนองพิษ และกู่ราชันไหมทองที่ต้องกลืนกินกู่ถึงเจ็ดสิบเจ็ดตัว ใช้เวลาหลอมสี่สิบเก้าวันเต็มกว่าจะได้มา”
“ใช้กู่ราชันไหมทองเป็นตัวยาหลัก ผสมหญ้ากลืนวิญญาณ แล้วเติมสารสกัดจากพิษชนิดอื่นที่พบได้ทั่วไปอีกเล็กน้อยก็กลั่นออกมาได้ เพียงแต่สัดส่วนของส่วนผสมนั้นเข้มงวดอย่างยิ่ง พลาดไปแม้แต่นิดเดียว ทุกอย่างที่ทำมาก็สูญเปล่า”
เย่เซิ่งเหลือบมองเครื่องมือของเสี่ยปิงชิง
“คิดจะวิเคราะห์พิษของยากลืนวิญญาณด้วยของพัง ๆ นั่นน่ะเหรอ ไม่มีทางหรอก แถมตัวอย่างพิษก็มีน้อยเกินไป อย่างน้อยต้องมีแปดสิบมิลลิลิตรขึ้นไป”
ฟังจากน้ำเสียงของเย่เซิ่ง ดูเหมือนเขาจะรู้เรื่องนี้เป็นอย่างดี
หลังได้ฟังคำพูดของเย่เซิ่ง
เสี่ยปิงชิงก็ยืนนิ่ง อ้าปากค้างตาโต
อยู่นานก็พูดอะไรไม่ออก
หญ้ากลืนวิญญาณ สิ่งสกปรกจากหนองพิษ กู่ราชันไหมทอง
ทั้งหมดล้วนเป็นสิ่งที่มีอยู่ในตำนาน
มีบันทึกไว้เพียงในตำราโบราณพื้นบ้าน
ต่อให้มีบันทึก ก็อย่างมากแค่ระบุชื่อ ไม่อาจสืบสาวถึงต้นตอได้เลย
เสี่ยปิงชิงออกตามหาเบาะแสของสิ่งเหล่านี้ตามหมู่บ้านและสถานที่อันตรายต่าง ๆ มาหลายปี แต่ก็ไม่คืบหน้าแม้แต่น้อย
แต่เย่เซิ่ง คนจรจัดคนหนึ่ง กลับเปิดเผยพิษล้ำค่าพวกนี้ออกมาอย่างสบาย ๆ
ไม่ว่าจะเป็นแหล่งที่มา สรรพคุณ หรือวิธีใช้ เขาก็รู้แจ่มแจ้งทุกอย่าง
เรื่องพวกนี้ไม่ใช่ว่าจะพูดส่งเดชได้
แม้เสี่ยปิงชิงจะรู้เรื่องเหล่านี้แค่ครึ่ง ๆ กลาง ๆ แต่ก็ถือว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญคนหนึ่ง