ทันทีที่พูดจบ
น้ำเสียงหยอกล้อสบาย ๆ ของอีกฝ่ายก็เปลี่ยนไปในพริบตา
จริงจังขึ้นมาอย่างที่สุด
“ยากลืนวิญญาณ”
น้ำเสียงของเสี่ยปิงชิงตื่นเต้นผิดปกติ
“นั่นไม่ใช่ยาพิษโบราณที่มีบันทึกอยู่แค่ในตำราโบราณหรอกเหรอ”
“ว่ากันว่าหลายร้อยปีก่อนก็ไม่มีใครปรุงได้แล้ว เธอกำลังจะบอกว่ามีคนใช้ของสิ่งนี้วางยาลุงหลิวเหรอ”
“ใช่ ถูกต้อง! เธอนี่มันคลั่งไคล้ของมีพิษจริง ๆ ช่วยเลิกใช้น้ำเสียงตื่นเต้นแบบนี้ได้ไหม”
“พ่อฉันเป็นเหยื่อนะ”
“ได้ ๆ ขอโทษ!”
เสี่ยปิงชิงรีบขอโทษ แต่น้ำเสียงยังคงตื่นเต้นสุดขีด
“ฉันกำลังจะไปถึงแล้ว ต้องเก็บสารพิษตกค้างเอาไว้ให้ดี ห้ามทำลายที่เกิดเหตุเด็ดขาด”
“เธอกำลังจะบอกว่าบอดี้การ์ดส่วนตัวของเธอเป็นคนถอนพิษให้ลุงหลิว? เขาถอนพิษยังไง? อาจารย์ของเขาเป็นใคร”
“เขารู้ได้ยังไงว่านั่นคือยากลืนวิญญาณ แล้วก็...”
เสี่ยปิงชิงถามรัวเป็นชุดราวกับปืนกล
แต่หลิวชิงเยว่ไม่พูดพร่ำทำเพลง
“มาถึงแล้วก็รู้เอง”
พูดจบก็วางสายทันที
เธอกับเสี่ยปิงชิงเป็นเพื่อนสนิทที่โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก เรียกได้ว่าแทบจะใส่กระโปรงตัวเดียวกัน
ไม่เพียงสืบทอดวิชาจากปรมาจารย์สำนักยาพิษ แต่ยังเป็นศาสตราจารย์ด้านพิษวิทยาที่อายุน้อยที่สุดในประเทศอีกด้วย
ตั้งแต่ยังเรียนมหาวิทยาลัย เธอก็สร้างชื่อจากบทวิเคราะห์ยาพิษโบราณ จนโด่งดังไปทั่วโลก
ในสายตาของหลิวชิงเยว่ เธอคือเทพธิดาแห่งพิษผู้ไร้เทียมทานแห่งยุคนี้
เรียกได้ว่าหลงใหลในพิษจนเข้าเส้น เชี่ยวชาญพิษทุกชนิด
พอได้ยินว่ามียาพิษแปลกประหลาด ต่อให้เป็นพ่อแท้ ๆ ก็ยังไม่สำคัญเท่า