เพียงเท่านี้ เย่เซิ่งก็มาถึงบังเกอร์ใต้ดินที่พวกนักเลงพูดถึงได้อย่างง่ายดาย
สถานที่แห่งนี้ดัดแปลงมาจากหลุมหลบภัยทางอากาศ
ต่อมาถูกกลุ่มอิทธิพลใต้ดินเข้ายึดครอง และค่อย ๆ พัฒนาจนกลายเป็นฐานที่มั่นสำหรับทำกิจกรรมผิดกฎหมาย
หลิวเจิ้นกั๋วเป็นคนเจ้าเล่ห์และขี้ระแวงมาโดยตลอด เพื่อเตรียมทางหนีทีไล่ให้ตัวเอง
เขาจึงเก็บหลุมหลบภัยใต้ดินแห่งนี้เอาไว้
ทางเข้าแห่งนี้ยังคงมีประตูเหล็กขนาดมหึมาหนาเท่าครึ่งเมตร
ด้านบนมีวาล์วหมุนหลายตัว ทั้งยังมีระบบล็อกลายนิ้วมือและรหัสผ่าน ส่วนระบบเปิดปิดก็ใช้แรงดันไฮดรอลิกทั้งหมด
ต่อให้โยนระเบิด TNT เข้าไปสักหลายลูก ก็คงระเบิดประตูให้ทะลุไม่ได้
และในตอนนี้ ประตูบานนั้นปิดแน่นสนิทจนแทบไม่มีช่องว่าง
เห็นได้ชัดว่าหลิวเจิ้นกั๋วซ่อนตัวอยู่ข้างใน
ก๊อง ก๊อง ก๊อง!
เย่เซิ่งยกมือเคาะประตูเบา ๆ ก่อนหัวเราะออกมา
“ไอ้หมาแก่เอ๊ย คิดว่าตัวเองเป็นเต่าเหล็กจริง ๆ หรือไง?”
ประตูบานนี้แข็งแรงจริง ๆ
เย่เซิ่งค่อย ๆ ถอยหลังไปสองสามก้าว บิดเอวและขยับแขนขา
ราวกับกำลังวอร์มร่างกาย
เหล่านักพนันที่เข้ามามุงดูต่างส่งสายตาสงสัยมาทางเย่เซิ่ง
นี่มันอะไรกัน?
คิดจะเข้าไปข้างในหรือ?
เจ้าของไม่เปิดประตู แล้วจะทำอะไรได้ล่ะ?
นั่นเป็นประตูบังเกอร์หลบภัยทางอากาศ แถมยังเสริมความแข็งแรงภายหลังอีกด้วย
ถ้าไม่เปิดด้วยวิธีปกติ เกรงว่าแม้แต่ปืนใหญ่ก็คงยิงไม่ทะลุ
ขณะที่ทุกคนคิดว่าเย่เซิ่งคงรู้ว่าทำไม่ได้แล้วถอยกลับไป
เย่เซิ่งก็วิ่งออกไป ก่อนปล่อยลูกเตะไรโอคิกได้อย่างสมบูรณ์แบบ
ไม่รู้ว่าเป็นภาพลวงตาหรือเปล่า