ชายสองคนหัวล้านเกลี้ยง สักลายมังกรและหงส์เต็มตัว สวมเสื้อกล้ามสองสาย คาบบุหรี่ไว้ในปาก เฝ้าอยู่หน้าประตูเหล็กของห้องใต้ดิน
เมื่อเห็นรถหรูคันใหม่เอี่ยมพุ่งเข้ามาราวกับสายฟ้า ทั้งสองสบตากัน แล้วเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาพร้อมกัน
แต่พอเย่เซิ่งเตะประตูรถเปิดออก
แล้วคลุมเสื้อคลุมเต๋าเก่าคร่ำครึไว้บนบ่า สวมรองเท้าแตะคีบ เดินอาด ๆ เข้ามาราวกับนายแบบเดินแฟชั่นโชว์บนแคตวอล์ก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของชายทั้งสองก็หายวับไปทันที
อะไรกันเนี่ย?
คนจรจัดใต้สะพานลอยสมัยนี้ ออกจากบ้านต้องแต่งตัวแบบนี้กันแล้วหรือ?
“เฮ้ ไอ้หนุ่ม”
เมื่อเห็นเย่เซิ่งเมินพวกเขา แล้วมุ่งหน้าไปยังประตูเหล็กห้องใต้ดินโดยตรง
ชายคนหนึ่งก็รีบเข้ามาขวางเย่เซิ่ง พลางมองสำรวจเขาด้วยสีหน้าเหยียดหยาม
“ที่นี่เป็นคลับส่วนตัว คนนอกห้ามเข้า”
ชายอีกคนดีดก้นบุหรี่ไปตรงเท้าของเย่เซิ่ง แล้วพ่นควันออกมาอย่างดูแคลน
“มีแต่สมาชิกเท่านั้นถึงจะเข้าได้ ที่แบบนี้ใช่ที่ที่คนจรจัดอย่างแกจะมาได้หรือ?”
“รีบไสหัวไปซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะยัดหัวแกเข้าไปในก้น”
เย่เซิ่งเคี้ยวหมากฝรั่งอยู่ในปาก ขี้เกียจเกินกว่าจะพูดกับเจ้าทึ่มสองคนนี้สักคำ
ป๊อบ!
ทันทีที่ฟองหมากฝรั่งในปากเย่เซิ่งแตก
พลั่ก!
เสียงทึบดังขึ้นพร้อมกัน
หัวเกลี้ยง ๆ ราวกับไข่ต้มของชายร่างกำยำทั้งสองกระแทกเข้าหากันอย่างสนิทสนม
เสียงนั้นดังชัดเจนเป็นพิเศษในลานโล่งมืดมิดของตึกร้างที่สร้างไม่เสร็จ
ชายร่างใหญ่สองคน หนักคนละกว่าร้อยกิโล ไม่มีเสียงร้องสักแอะ ก่อนจะล้มลงไปกองกับพื้นพร้อมกัน