หลิวชิงเยว่สะดุ้งเฮือก นึกว่ามีคนมาหาเรื่องเธอเสียอีก
เพ่งมองให้ดีอีกครั้ง
คนที่เดินเข้ามาคือเย่เซิ่ง
เมื่อเห็นเย่เซิ่งกลับมาอย่างปลอดภัย หลิวชิงเยว่ก็โล่งอกทันที กำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรสักอย่าง
แต่พอก้มลงมอง
ก็เห็นเย่เซิ่งหิ้ว ‘อะไรบางอย่าง’ มาด้วย
เมื่อมองชัด ๆ หลิวชิงเยว่ก็สะดุ้งตกใจ
นั่นมันหลิวเจิ้นกั๋วไม่ใช่หรือ
ลุงใหญ่ที่วางยาพิษพ่อของเธอ คอยกลั่นแกล้งและเหยียดหยามเธอครั้งแล้วครั้งเล่า แถมยังคิดจะลากกลุ่มบริษัทหลิวทั้งกลุ่มไปตายด้วยกัน เป็นคนที่เธอเกลียดเข้ากระดูกดำ
ใครจะคิดว่าหลิวเจิ้นกั๋ว ผู้เป็นใหญ่ในตระกูลหลิวที่เคยหยิ่งผยอง ตอนนี้จะเละเทะราวกับโคลน ถูกเย่เซิ่งทรมานจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม
นับตั้งแต่เย่เซิ่งออกไปจนถึงตอนนี้ เวลาก็ผ่านไปไม่มากนัก
ราวหนึ่งชั่วโมงเท่านั้น
รวมเวลาเดินทางไปกลับด้วย
แม้ความจริงจะอยู่ตรงหน้า หลิวชิงเยว่ก็ยังแทบไม่อยากเชื่อว่าเย่เซิ่งจะทำได้จริง
เขาบุกเข้าไปในฐานลับใต้ดินที่หลิวเจิ้นกั๋วทุ่มเทสร้างมาหลายปีเพียงลำพัง
แถมยังบุกทะลวงที่กำบังระดับหลุมหลบภัยได้จากด้านหน้า แล้วจับตัวหลิวเจิ้นกั๋วกลับมา
เย่เซิ่งโยนหลิวเจิ้นกั๋วที่หมดสติลงอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นวางหลักฐานอาชญากรรมทั้งหมดของหลิวเจิ้นกั๋วกับโทรศัพท์ของหัวหน้าหน่วยลอบสังหารลงบนโต๊ะ
“หลักฐานทุกอย่างที่เกี่ยวกับหลิวเจิ้นกั๋ว ทั้งคดีนี้คดีนั้น อยู่ตรงนี้ครบแล้ว”
“ดูจากความผิดของหมอนี่ กระสุนสิบกิโลกรัมก็คงไม่พอหรอก”