หลิวชิงเยว่อดสงสัยไม่ได้ว่าเย่เซิ่งนี่ทำมาจากอะไรกันแน่
กระเพาะของเขาเป็นหลุมไร้ก้นหรือไง ถึงกินเก่งขนาดนี้
บ่นก็ส่วนบ่น แต่ในเมื่อเป็นคนของตัวเอง แน่นอนว่าต้องเลี้ยงให้อิ่มสิ
หลิวชิงเยว่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
“เชฟปีเตอร์ใช่ไหม มาทำงานล่วงเวลาหน่อย ใช่แล้ว เย่เซิ่งหิวอีกแล้ว เอาไก่ เป็ด ปลา เนื้อมาให้ครบเลย!”
หลังสั่งการเรียบร้อย หลิวชิงเยว่ก็หย่อนตัวลงนั่งข้างเย่เซิ่ง เอามือเท้าคางพลางมองเขา
เธออดสงสัยไม่ได้ว่า ด้วยทรัพย์สินที่มีอยู่ตอนนี้ เธอจะเลี้ยงหมูตัวนี้ไหวหรือเปล่า
เขาคงไม่กินจนกลุ่มบริษัทหลิวล้มละลายหรอกนะ
ไม่นานนัก
เชฟส่วนตัวของหลิวชิงเยว่ก็พาคนมาอีกสิบกว่าคน ทุกคนสะพายกล่องเก็บความร้อนใบใหญ่เหมือนไรเดอร์ส่งอาหาร
ไม่ว่าจะเป็นไก่ต้มซีอิ๊ว เป็ดย่าง หอยเป๋าฮื้อ กุ้งมังกร ปลิงทะเล เนื้อย่าง หรือปลาย่าง ทุกจานล้วนเป็นเมนูจานหลักทั้งนั้น
มีอาหารเพิ่มมาอีกสามสี่สิบจาน จนแม้แต่โต๊ะชาในห้องทำงานก็วางไม่พอ
มาเลย!
ต่อไป!
เย่เซิ่งกินเหมือนผีอดอยากมาเกิด ลงมือคว้าอาหารทันที มือซ้ายถือไก่ต้มซีอิ๊วทั้งตัว มือขวาถือเป็ดย่างทั้งตัว แล้วกรอกเข้าปากอย่างบ้าคลั่ง
แถมเย่เซิ่งยังไม่คายกระดูกออกมาสักชิ้น
พูดตามตรง ต่อให้เป็นฉากกินที่แสดงได้สมจริงที่สุด ก็ยังดูเอร็ดอร่อยไม่เท่าเย่เซิ่ง
คนอื่นแค่แสดง แต่เย่เซิ่งรู้สึกว่าอร่อยจริง ๆ จึงกินอย่างตะกละตะกลามเพื่อให้ท้องอิ่ม
หลิวชิงเยว่นั่งอยู่ข้างเขา มือเท้าคาง มองเย่เซิ่งกินอาหารเงียบ ๆ