โต้วเนี่ยเฉินมองเธออย่างจนใจ "ซื้อของขวัญให้คนในบ้าน จะใช้เงินของฉันได้ยังไง?"
โต้วเสี่ยวโต้วเอามือเข้าปาก แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน
โต้วเนี่ยเฉินขำจนโกรธ
อายุแค่นี้ ที่แท้ก็ขี้เหนียวขนาดนี้เลยเหรอ?
โต้วเสี่ยวโต้วไม่สนใจ ยังไงก็ใช้เงินของเธอไม่ได้
โต้วเนี่ยเฉินขำจนโมโห ย่อลงมาหยิกแก้มน้อยๆ ของเธอ "หนูรู้หรือเปล่าว่าเงินคืออะไร? ถึงได้เก็บซ่อนไว้?"
ตอนแรกโต้วเสี่ยวโต้วไม่รู้
เป็นคุณพี่หวังบอกเธอว่า เงินคือสิ่งสำคัญที่สุดของผู้หญิง
ถ้าผู้หญิงมีเงิน อยากได้อะไรก็ซื้อได้หมด หมดอะไรก็หมดเงินไม่ได้
โต้วเสี่ยวโต้วฟังแล้วเข้าหู
รู้ด้วยว่าเงินซื้อนมผงกับผ้าอ้อมได้
พอได้เงินก้อนแรกมาก็ต้องเก็บไว้
ใช้ไม่ได้เด็ดขาด
โต้วเนี่ยเฉินขำจนโกรธ "เงินหนูใช้ไม่ได้ ก็ต้องใช้เงินฉันงั้นสิ?"
โต้วเสี่ยวโต้วทำหน้าสมเหตุสมผล
พ่อเป็นพ่อ ไม่ใช้เงินพ่อ แล้วจะใช้เงินใคร?
โต้วเนี่ยเฉินถูกสีหน้าเอาจริงเอาจังของเธอทำเอาขำจนโกรธ
"ได้ ฉันจดไว้ก่อน ต่อไปพอหนูหาตังค์ได้ ต้องใช้คืนฉันให้หมด"
โต้วเสี่ยวโต้วไม่เข้าใจ ก็ทำเป็นไม่ได้ยิน
ยังไงระบบก็เตือนเธอ "โฮสต์ ตอนนี้พ่อหนูใช้เงินให้หนูยังคิดเล็กคิดน้อย เห็นได้ชัดว่าเขายังไม่ถือว่าหนูเป็นคนในครอบครัวจริงๆ"
"เห็นได้ชัดว่าหนูยังต้องพยายามอีกมาก"
แค่เขาถือว่าหนูเป็นคนสำคัญเพียงคนเดียวในโลก เงินของเขาในอนาคตก็ใช้วันยังค่ำไม่ใช่หรือไง?
แต่โต้วเสี่ยวโต้วได้ยินแค่เสียงจ้อกแจ้กจ้อกแจ้ก เงินของเขาก็ใช้วันยังค่ำงั้นเหรอ?