โต้วเนี่ยเฉินเห็นว่าลุงหลัวยังไม่ยอมแพ้
ทำท่าจะไม่รีดไถอะไรจากเขาสักอย่างก็ไม่เลิก
เขาหรี่ตามอง นึกอะไรขึ้นมาได้ มุมปากก็ยกยิ้มขึ้น
"ลุงยังไม่เคยดูโรงงานของผมที่ต่างประเทศใช่ไหม เดือนหน้าไปดูด้วยกันไหม"
ลุงหลัวดีใจขึ้นมาทันที
"จริงหรือ"
ต้องรู้ว่าโรงงานของตระกูลโต้วในต่างประเทศลงทุนไปไม่น้อย
และชื่อเสียงก็โด่งดังไปแล้ว
ถ้าได้โรงงานนั้นไป เขาจะต้องทำให้มันใหญ่โตได้แน่
เมื่อนั้นก็จะสามารถ surpass ตระกูลโต้วได้
ลุงหลัวยิ่งคิดก็ยิ่งฮึกเหิม รีบตัดสินใจ "เอาล่ะ เดือนหน้าไปด้วยกัน ค่าตั๋วเครื่องบินชั้นเฟิร์สคลาสของพวกนายฉันออกให้เอง"
โต้วเนี่ยเฉินพอใจมาก
เที่ยวมาบ้านตระกูลหลัวเที่ยวนี้ ได้ประโยชน์มาไม่น้อยเลยจริงๆ
เขายื่นมือไปทางคุณยายหลัวกับหลัวหย่งหนีอีก "แม่ ยาย ลุงให้ของขวัญพวกเรากันแล้ว แล้วของพวกคุณล่ะ"
ยังไงก็มาแล้ว ยังไงก็ต้องเอาอะไรกลับไปให้ได้ ไม่เช่นนั้นเขาจะไม่ไป
คุณยายหลัว...
เด็กเวรนี่
พูดยังไงก็ไม่รู้เรื่องเลย
แต่วันนี้ไม่ให้ของขวัญ ไอ้ลูกทรพีนี่ก็คงไม่ไปแน่
จำใจต้องถอดกำไลทองคำเส้นใหญ่หนักสองร้อยกรัมจากข้อมือออก
บนนั้นยังฝังเพชรอีกด้วย
เธอยิ้มแบบไม่เต็มใจนัก แล้วสวมกำไลให้กับข้อมือโต้วเสี่ยวโต้ว "ถึงทองจะดูหรูหราเกินไปหน่อย แต่สำหรับเด็กแล้วมันเป็นสิริมงคล นี่คือน้ำใจของทวด"
คิดว่าเด็กแบเบาะอายุเท่านี้คงไม่ชอบของหนักๆ แบบนี้
คุณยายหลัวเตรียมใจไว้แล้วว่าโต้วเสี่ยวโต้วจะโยนทิ้ง จะได้ไม่ต้องให้