โต้วเนี่ยเฉินเห็นท่าทีเปลี่ยนไปของเธอ ก็ภูมิใจสุดๆ
“อยากดื่มเหรอ?”
“ก็อ้อนฉันสิ”
โต้วเสี่ยวโต้วมองเขาเหมือนคนโง่
สีหน้าแบบนั้นราวกับจะบอกว่า ฝันไปเถอะ
เธอหันก้นน้อยๆ แล้วยื่นมือไปหาคุณพี่หวังด้วยท่าทีออดอ้อน ใช้ใบหน้าน่ารักๆ ปล่อยพลังเสน่ห์ใส่ “ง้อ~~ อุ้ม~~”
คุณพี่หวังใจอ่อนทันที “โอ๊ย หนูน้อยอยากดื่มนมขนาดนั้นเลยเหรอ ได้ๆๆ คุณพี่ชงให้เอง”
พูดจบก็จะไปชงขวดใหม่ แต่พอเงยหน้าก็เห็นสายตาไม่พอใจของโต้วเนี่ยเฉิน
คุณพี่หวังจึงหยุดกึก แล้วพูดกับโต้วเสี่ยวโต้วอย่างจนใจ “หนูน้อย ผู้จัดการโต้วเขาเป็นคนตัดสินใจในบ้านนี้ คุณพี่พูดอะไรไม่ได้หรอก”
พูดจบก็เอามือปิดหน้า ร้องไห้ร่อยๆ วิ่งออกไป
โต้วเสี่ยวโต้ว....
ความหวังสุดท้ายมลายหายไป โต้วเสี่ยวโต้วจึงเปลี่ยนท่าทีทันที คว้าขาโต้วเนี่ยเฉินไว้แน่น ใบหน้าน้อยๆ เริ่มออดอ้อน “ปะป๊า~~”
“นม~~”
โต้วเนี่ยเฉินขำจนโมโห
ย่อตัวลงมาหยิกแก้มตุ้ยนุ้ยของเธอ “นายนี่รู้จักยืดหยุ่นได้จริงๆ นะ”
เมื่อกี้ยังแข็งข้ออยู่เลย พอรู้ว่าไม่มีใครช่วย ก็รู้จักก้มหัว
ไม่รู้ทำไม พอเห็นเด็กนี่มาอ่อยเขา อารมณ์ก็พลิกจากมืดครึ้มเป็นแจ่มใสทันที
แต่สันดานดั้งเดิมยังคงเลวทราม ใบหน้าหล่อเหลาเงยขึ้นมองเธออย่างเย่อหยิ่ง “งั้นก็คุกเข่าอ้อนฉันสิ”
ระบบ....
ปีศาจตนนี้ชั่วร้ายจริงๆ นะ
ให้เด็กอายุหนึ่งขวบกว่าๆ คุกเข่าอ้อนเขา
ไม่รู้ว่าเด็กนี่จะดื้อรั้นหรือเปล่า
ผลปรากฏว่า พอหันไปอีกที เด็กนี่คุกเข่าลงแล้ว
และยังกราบให้อีกหนึ่งครั้ง
โต้วเนี่ยเฉิน....
เฮ้ย นายกราบจริงๆ เหรอ
แต่ไม่ใช่สิ นายฟังเข้าใจได้ยังไง?
เด็กนี่อายุแค่หนึ่งขวบกว่าๆ ใช่ไหม? พูดยังไม่ได้เลย แต่กลับฟังคนรู้เรื่อง
แปลกจริงๆ
โต้วเนี่ยเฉินพอเล่นพอแล้ว ก็โยนขวดนมให้เธอ
“เอ้า เอาไป”
โต้วเสี่ยวโต้วเหมือนหมาที่เห็นกระดูกเนื้อ พุ่งเข้าไปกอดขวดนม นอนหงายกับพื้น ใช้มือเท้ากอดขวดนมไว้ แล้วเริ่มดูดนมจ๊วบจ๊วบ
ว่าไปก็เถอะ ท่าดูดนมแบบนี้ก็ค่อนข้างน่ารักดี
โต้วเนี่ยเฉินใช้เท้าแหย่ก้นน้อยๆ ของเธอ แต่เธอก็ไม่ขยับเลย
เขาหัวเราะเบาๆ แล้วด่า “เด็กขี้กิน”
คุณพี่หวังที่แอบดูอยู่หน้าประตูเกือบจะร้องไห้ด้วยความดีใจ
คุณชายของเธอไม่มีความสุขแบบนี้มานานแล้ว
ดูท่าเด็กน้อยคนนี้มาอยู่บ้านนี้ก็ถูกต้องแล้ว บางทีนิสัยเอาแต่ใจของคุณชายอาจจะเปลี่ยนได้เพราะเธอ
บางทีนิสัยผิดปกตินั่นก็อาจจะดีขึ้นได้
คุณพี่หวังมีความหวัง เดินไปที่ครัว เตรียมทำอาหารมื้อใหญ่ให้โต้วเสี่ยวโต้ว
เพราะกินแต่นมไม่มีสารอาหาร ต้องกินอาหารเสริมบ้าง
โต้วเนี่ยเฉินทำงานเสร็จก็ลงมาโต๊ะอาหาร พอเห็นอาหารวันนี้ก็รู้สึกแปลกๆ
ไข่ตุ๋นนมสด? ข้าวโพดบดหวาน? แล้วก็มะม่วงบดอะไรกันเนี่ย?
โต้วเนี่ยเฉินหน้านิ่วคิ้วเข้ม “คุณพี่หวัง!”
คุณพี่หวังอารมณ์ดีวิ่งออกมา “มีอะไรค่ะผู้จัดการโต้ว?”
โต้วเนี่ยเฉินชี้ไปที่โต๊ะอาหารที่เต็มไปด้วยอาหารไร้ฟัน กำหมัดแน่น “อยากเกษียณแล้วเหรอ?”
คุณพี่หวังเช็ดเหงื่อที่หน้าผากแล้วอธิบาย “ช่วงนี้แนะนำให้กินอาหารเบาๆ บำรุงผิวและกระเพาะค่ะ”
“ผู้จัดการโต้วช่วงนี้นอนไม่หลับ ต้องกินอะไรที่ย่อยง่าย ไม่งั้นตอนกลางคืนจะนอนยากขึ้นอีก”
โต้วเนี่ยเฉินได้ยินว่าเธอคิดเพื่อเขา ความโกรธก็จางลง กินอย่างไม่เต็มใจนัก แต่ก็กินหมดจนเกลี้ยง
พอเขาลุกจากโต๊ะ คุณพี่หวังก็ลอบอุ้มโต้วเสี่ยวโต้วที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะ น้ำลายไหลย้อย ขึ้นมาบนโต๊ะ
“เอาล่ะ หนูน้อย ได้เวลานายขึ้นโต๊ะแล้ว”
คุณพี่หวังจัดข้าวจานใหม่ให้โต้วเสี่ยวโต้ว เป่าให้เย็นแล้วป้อน
“มา อ้าปาก อ้า~~”
โต้วเสี่ยวโต้วเจอของอร่อยก็ว่านอนสอนง่าย อ้าปากน้อยๆ อย่างว่าง่าย
อมคำใหญ่ กินไข่ตุ๋นนมสด
ใครจะรู้ว่าก่อนหน้านี้เธอกินแต่ของไร้สาระอะไรกัน นี่แหละของอร่อยจริงๆ
อร่อยมาก
เธอกินทีละคำๆ ถ้าคุณพี่หวังป้อนช้า เธอก็จะยกชามขึ้นมากรีดเข้าปากเอง
คุณพี่หวังเห็นเธอกินเร็วขนาดนั้น อย่างกับไม่เคยกินข้าวมาแปดชาติ ก็อดถอนหายใจไม่ได้ “นอกจากจะตัวเปื้อน กินก็ยังเร็วแบบนี้ เหมือนคุณชายตอนเด็กๆ ไม่มีจุดดีเลยสักอย่าง”
โต้วเสี่ยวโต้ว....
เธอฟังรู้เรื่องนะ
คุณพี่หวังเก้อเขินเล็กน้อย
รีบพูดแก้ตัว “แต่หนูน้อยหน้าน่ารักนะ”
ไม่ต้องพูดอย่างอื่น ใบหน้าน้อยๆ ขาวเนียนน่ากอดแบบนี้ สวยกว่าเด็กครึ่งชาติเสียอีก แค่ภายนอกก็ทำให้คนใจละลายตายได้
ตรงนี้เด็กธรรมดาสู้ไม่ได้
นับว่าเป็นข้อดีไม่กี่อย่างของเธอ
โต้วเสี่ยวโต้วตีความเองว่าคุณพี่หวังชมว่าเธอน่ารัก
เธอก็น่ารักจริงๆ นี่นา
ความโกรธเลยจางหายไป กลับไปกัดซี่โครงใหญ่ต่ออย่างมุมานะ
เพราะฟันน้อย กัดก็ลำบาก แต่เธอก็กินจนสะอาดหมด ไม่เหลือข้าวแม้แต่นิดเดียว
คุณพี่หวังถึงได้ถอนหายใจจากใจจริง “กินสะอาดดีจัง”
หมาในบ้านยังกินไม่สะอาดขนาดนี้เลย
เก่งมากๆ เลย
โต้วเสี่ยวโต้ว....
เธอเริ่มเกลียดคุณพี่หวังอีกแล้ว ไม่มีคำไหนเข้าหูเลยสักคำ
ระบบก็แอบหัวเราะ คิดว่าคนในตระกูลโต้วนี้ไม่มีใครปกติเลยจริงๆ
กินข้าวเสร็จ เสี่ยวโต้วก็ถูกจับไปอาบน้ำอีกครั้ง
อาบน้ำเสร็จออกมา คุณพี่หวังอุ้มเธอไปถามโต้วเนี่ยเฉิน “คุณชายครับ กลางคืนหนูน้อยคนนี้นอนที่ไหนครับ?”
โต้วเนี่ยเฉินกำลังทำงาน พอได้ยินก็ไม่เงยหน้า “นางไม่ได้ชอบกินนมหมาหรอกเหรอ งั้นนอนกับหมาไปเลย”
คุณพี่หวัง....
“แต่แบบนั้นคงตัวเหม็นหมาทั้งตัวนะคะ?”
“แล้วเด็กวัยนี้ชอบเลียนแบบมากที่สุด ถ้าเผลอไปเลียนแบบหมาฉี่เรี่ยราดตามพื้นจะแย่ไหมคะ?”
โต้วเนี่ยเฉิน....
นึกถึงฉากที่เด็กปีศาจนี่ยกขาฉี่รดขาตัวเขา ก็ดูเหมือนจะได้แบบอย่างมาจากหมาจริงๆ ด้วย
โต้วเนี่ยเฉินก็กลัวว่าเด็กนี่จะกลายเป็นหมามาทำให้เขารำคาญจริงๆ จึงจำใจโบกมือ “ตามใจนายเถอะ”
ขอแค่อย่ามาเกะกะหูตาก็พอ
คุณพี่หวังได้ยินก็ดีใจ “ได้ค่ะ ฉันจะจัดให้ดีๆ”
พูดจบก็อุ้มโต้วเสี่ยวโต้ววิ่งออกไปอย่างมีความสุข
โต้วเสี่ยวโต้วสัมผัสได้ว่าคุณพี่หวังไม่มีเจตนาร้ายต่อเธอ พอกินอิ่มก็ง่วงนอน กอดคอคุณพี่หวังแล้วซบไหล่หลับไปทันที
คุณพี่หวังเอาผ้าผืนหนึ่งมาพันตัวเธอไว้ แล้วเริ่มสั่งของออนไลน์ต่างๆ นานา
ไม่นาน เตียงเด็ก ของเล่นเด็ก ชุดเด็ก ก็มาถึงทีละคันๆ
คุณพี่หวังขนของขึ้นชั้นสองอย่างกระตือรือร้น
ร่างอ้วนกลมวิ่งกระเด้งกระดอน แสดงว่าสุขภาพแข็งแรงดี
โต้วเนี่ยเฉินทำงานเสร็จก็กลับห้อง
จู่ๆ ก็รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ
ห้องสีดำสนิทของเขา ทำไมถึงมีเตียงเด็กสีชมพูเพิ่มขึ้นมาได้??
แล้วบนโต๊ะก็มีเครื่องชงนมสีชมพู ตู้เสื้อผ้าสีชมพู แก้วน้ำสีชมพู กระทั่งตุ๊กตาสีชมพูก็มี
และตอนนี้เด็กน้อยตัวนิดที่ใส่ชุดหมีสีชมพู กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงเด็กเหมือนถังแก๊ส
โต้วเนี่ยเฉินกำหมัดแน่น
ตะโกนเสียงดัง “คุณพี่หวัง!!”
คุณพี่หวังได้ยินก็รีบวิ่งมา “เป็นอะไรไป? หนูน้อยร้องไห้กลางดึกเหรอ?”
โต้วเนี่ยเฉินกัดฟันกรอดๆ มองคุณพี่หวัง “ใครให้แกทำให้ห้องฉันเป็นแบบนี้? พรุ่งนี้แกไม่ต้องมาแล้ว!”
คุณพี่หวังหน้าน้อยใจ “แต่คุณชายบอกให้ฉันจัดการเองนี่คะ”
เด็กเล็กๆ ก็ต้องนอนห้องเดียวกับพ่อแม่ จะได้สร้างความผูกพันในครอบครัวไงล่ะ