รถจอดที่หน้าคฤหาสน์ตระกูลโต้ว รถบรรทุกของร้านขายของใช้เด็กกำลังขนของลงอยู่แล้ว
กล่องผ้าอ้อมกองเต็มห้องนอนจนล้นออกมา
ระบบเห็นแล้วก็รู้ทันทีว่าเจ้าหนูน้อยคนนี้ต้องซวยแน่
หลี่ผู้ช่วยพิเศษอยากจะขอร้องแทน แต่คิดถึงฝีมือของคุณโต้วแล้วก็ต้องหุบปากเงียบ
มีเพียงโต้วเสี่ยวโต้วเท่านั้นที่พอเห็นกล่องผ้าอ้อมที่ห่อหุ้มอย่างสวยงาม ดวงตาโตเป็นประกายทันที
เธออุ้มผ้าอ้อมที่นุ่มนิ่มหอมหวนนั้นขึ้นมา ชื่นชอบจนต้องสวมใส่บนหัว บนตัว บนหน้า
ราวกับจะแปลงร่างเป็นเซียนผ้าอ้อม
ระบบ...
หนูเอ๋ย
ผ้าอ้อมไม่ใช่แบบนี้นะ
หลี่ผู้ช่วยพิเศษก็ช่วยไม่ได้ พอจะสอนเธอใส่ผ้าอ้อม ก็ถูกโต้วเนี่ยเฉินห้ามไว้
"ปล่อยให้มันใส่"
"วันนี้ถ้าใส่ไม่หมดทุกชิ้น อย่าหวังจะได้กินข้าว!"
หลี่ผู้ช่วยพิเศษ...
แบบนี้ก็ไม่ดีมั้ง?
เด็กเล็กขนาดนี้ ถ้าไม่ได้กินอะไรจะตายได้นะ?
"คุณเนี่ย ยุคนี้มันยุคอารยธรรมแล้วนะครับ เราทำแบบนี้ไม่ได้หรอก เดี๋ยวคนจะจับได้"
โต้วเนี่ยเฉินพูดไม่แยแส "ตายก็รับผิดชอบเอง"
พูดจบก็อุ้มโต้วเสี่ยวโต้วขึ้นมา ใบหน้าหล่อเหลาจ้องมองเธอเย็นชา "วันนี้ถ้าใส่ผ้าอ้อมไม่หมด เธอก็อดตายในนี้ไปเลยก็แล้วกัน"
โต้วเสี่ยวโต้วพูดไม่ได้ แต่รู้ว่าเขามีเจตนาร้าย
เธอดึงผ้าอ้อมออกทันทีแล้วจะขว้างใส่หน้าเขา
แต่โต้วเนี่ยเฉินคาดเดาได้ก่อน จึงเอาผ้าอ้อมมาครอบหน้าเธอก่อน!
บังวิสัยทัศน์ของเธอทันที
โต้วเสี่ยวโต้ว...
เธอโกรธแล้ว!
โต้วเนี่ยเฉินเห็นเธอแก้มป่อง แถมยังทำอะไรเขาไม่ได้ ก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาอย่างประหลาด
มุมปากยกยิ้มอย่างได้ใจ "เก่งนักก็ตีฉันสิ"
ระบบ...
ปีศาจตนนี้ดูจะเด็กไปหน่อยนะ
คิดว่าโต้วเสี่ยวโต้วจนปัญญากับโต้วเนี่ยเฉินแล้ว
ใครจะรู้ว่านางดึงผ้าอ้อมออกจากหน้าอย่างสบายใจ
จากนั้นก็ถอดผ้าอ้อม ยกขาขึ้น เหมือนสุนัขตัวน้อย
ฉี่ 'แปร่ๆ' ใส่ขากางเกงของโต้วเนี่ยเฉิน
โต้วเนี่ยเฉิน...
ไม่เอาน่า นี่เธอเป็นหมาเหรอ?
กล้าฉี่ใส่ขากางเกงคนอื่น!
ยังมีมารยาทบ้างไหม!!
โต้วเนี่ยเฉินคิดว่าตัวเองไร้มารยาทมากแล้ว
แต่ก็ไม่เคยคิดจะฉี่ใส่ขากางเกงใคร
เขาถูกความไร้มารยาทของเด็กขี้น้อยคนนี้ทำให้หัวเราะออกมาทั้งที่โกรธ
"ป้าหวัง!"
ป้าหวังรีบวิ่งเข้ามา ยังไม่ทันแปลกใจว่าทำไมในบ้านถึงมีเด็ก ก็ได้ยินโต้วเนี่ยเฉินสั่ง "ไปจูงหมา 10 ตัวมา ไม่สิ 20 ตัว!"
วันนี้เขาต้องให้เด็กขี้น้อยคนนี้โดนฉี่ใส่บ้าง ไม่งั้นเขาจะเปลี่ยนไปใช้นามสกุลตามเด็กผู้หญิงคนนี้!
ป้าหวังงงไปหมด แต่ก็ทำตาม รีบไปจูงหมาเฝ้าบ้านมา 20 ตัว
โต้วเนี่ยเฉินจ้องโต้วเสี่ยวโต้วอย่างโหดเหี้ยม "ไอ้เด็กหมดมารยาท ตอนนี้คุกเข่าขอโทษฉัน ฉันยังจะให้โอกาสเธอ"
โต้วเสี่ยวโต้วไม่เคยเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไป เงยคางน้อยอ้วนกลม เม้มปาก ส่งเสียงฮึดฮัดอย่างน่ารัก
"แถ่!"
ระบบ...
บรรพบุรุษเอ๋ย อย่าไปแหย่คุณพ่อปีศาจอีกเลย เดี๋ยวเขาจะจับเธอทั้งเป็น
แต่เด็กน้อยคนนี้ดูจะหัวแข็งมาแต่กำเนิด ถูกข่มขู่ก็ไม่ยอมอ่อนข้อ
โต้วเนี่ยเฉินหัวเราะทั้งที่โกรธ
"ดี ดี ดี ถือว่าเธอเก่ง"
เขาจูงหมาดุร้ายตัวหนึ่งมา เอาหน้าอันดุดันของมันจ่อไปที่โต้วเสี่ยวโต้ว
คิดว่าจะทำให้เธอร้องไห้กลัว
กำลังจะข่มขู่ ก็เห็นโต้วเสี่ยวโต้วตาเป็นประกาย ราวกับเห็นของดี
เธอกระโจนตรงเข้าหาหม้าดุตัวนั้น
แล้วซบลงบนท้องของมัน 'แปะ' ดูดนมทันที
โต้วเนี่ยเฉิน...
เขารู้สึกว่าชีวิตชั่วร้ายของเขาดูจะถูกโค่นล้ม
มีคนกล้าเหนือความชั่วร้ายของเขา
ถึงกับไม่ปล่อยผ่านแม้แต่หมา!!
หม้าดุตัวนั้นตอนแรกก็ดิ้นไปมา มันเพิ่งคลอดลูกได้ไม่นาน ตอนนี้กำลังจะให้นมลูกหมาน้อย
ไม่คิดว่าจะถูกจูงมากะทันหัน ตอนแรกก็งงๆ อยู่ แล้วยังถูกกระโจนใส่
หม้าดุจะงับโต้วเสี่ยวโต้ว แต่โต้วเสี่ยวโต้วกลับกัดมันดุยิ่งกว่า
คิดว่าเด็กอายุเท่านี้เป็นเหมือนปีศาจจริงๆ กล้ากัดหมา หม้าดุตัวนั้นก็เลยหลับตาปล่อยเธอไป
โต้วเนี่ยเฉิน...
ความดันขึ้นสูงกระทันหัน
เหมือนเขาจะแพ้แล้ว
หลี่ผู้ช่วยพิเศษแอบขำอยู่ด้านข้าง
เป็นครั้งแรกที่เห็นเจ้าเมืองชั่วเสียหน้า นับว่าเป็นประวัติศาสตร์
"คุณโต้ว ให้ตรวจดีเอ็นเอกับเด็กน้อยคนนี้ไหมครับ?"
เขารู้สึกว่าเด็กคนนี้เหมือนคุณโต้วตอนเด็กมาก ทั้งอารมณ์ร้ายและเป็นเด็กปีศาจตัวน้อยเหมือนกัน
โต้วเนี่ยเฉินเหลือบตามองเขาอย่างเย็นชา "ฉันจะไปมีลูกที่ผิดปกติแบบนั้นได้ยังไง"
ยีนเขาดีขนาดนี้ จะไปมีลูกที่ไร้ศีลธรรมไร้ฟันแบบนั้นได้ยังไง
หลี่ผู้ช่วยพิเศษ...
เธอยังเด็ก ฟันหน้ายังไม่ขึ้นก็ปกติดี
แต่เด็กคนนี้มาอย่างพิลึก ไม่ตรวจดีเอ็นเอไม่สบายใจ
โต้วเนี่ยเฉินนึกขึ้นได้ว่าเมื่อปีก่อนเหมือนเคยมีเซ็กส์กับผู้หญิงคนหนึ่ง บางทีอาจเป็นผลผลิตจากคืนนั้น
เขาหรี่ตาลง "ไปตรวจหลายๆ สถาบันหน่อย"
รวมถึงต่างประเทศด้วย
จะได้ไม่ให้ใครมาเล่นพิเรนทร์
"ครับ"
หลี่ผู้ช่วยพิเศษรีบไปจัดการ
โต้วเสี่ยวโต้วก็ถูกป้าหวังอุ้มไป ล้างตัวให้สะอาด
โต้วเสี่ยวโต้วจะดิ้น
แต่ป้าหวังชงนมขวดใหญ่หอมกรุ่น ยัดใส่ปากเธอ เธอกลายเป็นเด็กดีทันที
มองเด็กน้อยที่สองมือกอดขวดนมใหญ่ดูดตุ้ยๆ ป้าหวังยิ่งดูยิ่งชอบ
"เหมือน เหมือนตอนคุณโต้วเด็กมาก"
หน้านิ่วเหมือนกัน กินเก่งเหมือนกัน อารมณ์ร้ายก็เหมือนกัน
ครอบครัวธรรมดาไม่สามารถให้กำเนิดเด็กที่เอาแต่ใจขนาดนี้ได้
มีก็แต่ตระกูลโต้วเท่านั้น
โต้วเนี่ยเฉิน...
ถ้าไม่ติดว่าป้าหวังทำอาหารเก่ง เขาจะไล่เธอออกไปแล้ว
ป้าหวังล้างเหมือนล้างหัวไชเท้า ล้างน้ำถึง 3 ถัง กว่าจะสะอาด
เธอลูบเอวแก่นึก "สกปรกจริง"
ก้นเต็มไปด้วยอึ
โต้วเสี่ยวโต้ว...
ถึงจะอายุแค่ขวบครึ่ง แต่เธอก็รู้สึกละอายแล้ว
เธอยกนิ้วชี้ไปที่ป้าหวังอย่างกล่าวหา "ไม่ ไม่ ไม่ ไม่!"
เธออยากพูดว่าตัวเองไม่ได้สกปรก
แต่คำนี้พูดยาก เธอทำได้แค่ใช้สีหน้าโกรธแสดงออกมา
ป้าหวังเห็นท่าทางกู่ร้องเหมือนโต้วเนี่ยเฉินตอนเด็ก ยิ่งขำใหญ่
"ใช่ ๆ หนูไม่สกปรก แค่ถ่ายเยอะไปหน่อย"
โต้วเสี่ยวโต้วฟังไม่ออกว่าเป็นเรื่องดีหรือไม่ดี คิดว่าโดนชมว่าถ่ายเก่ง ก็ดีใจขึ้นมาทันที
เงยหน้าน้อยอ้วนกลมขึ้นสูง อย่างทะนงตัว
เห็นได้ชัดว่าชอบให้คนชม
ป้าหวังหัวเราะดังขึ้นอีก
คิดในใจว่าเด็กวัยนี้สนุกที่สุดแล้ว
โต้วเนี่ยเฉินที่นั่งอยู่ในห้องรับแขกได้ยินเสียงหัวเราะของป้าหวัง รู้สึกไม่พอใจมาก
ปกติป้าหวังไม่ค่อยยิ้ม หน้าเหมือนใครเป็นหนี้เงินสิบหมื่น
ทำไมพอเด็กน้อยคนนี้มา กลับหัวเราะดังขนาดนั้น?
หรือว่าเธอชอบเด็กคนนี้มากกว่าเขา?
โต้วเนี่ยเฉินไม่พอใจ
หน้านิ่ว
เตะประตูห้องน้ำปัง
แสดงความไม่พอใจ
ป้าหวังเห็นเขาทำแบบนี้อีก ก็ทำหน้านิ่ง กลับไปเป็นสีหน้าไม่พอใจตามเดิม เอาตัวโต้วเสี่ยวโต้วที่ล้างสะอาดแล้วยัดใส่อ้อมแขนเขา
"อุ้มไปสิ"
เหมือนใครจะแย่งไป ยังแอบมาดูอีก
ป้าหวังทำหน้าบึ้งเดินออกไป
เหลือโต้วเนี่ยเฉินกับโต้วเสี่ยวโต้วจ้องตากัน
โต้วเสี่ยวโต้วนึกถึงที่เขาแกล้ง จะถ่มน้ำลายใส่เขา
แต่โต้วเนี่ยเฉินฉลาดขึ้นแล้ว คว้าขวดนมที่เพิ่งชงมา "กล้าถ่มลองดู"
โต้วเสี่ยวโต้วที่เม้มปากไว้ก็หุบปากทันที
ต่อกรกับใครก็ได้ แต่อย่าต่อกรกับนม
ยกมือน้อยๆ มาประกบเป็นท่าเด็กดีทันที