โต้วเนี่ยเฉินกัดฟันจ้องคุณพี่หวัง "ใครบอกว่าเราเป็นพ่อลูกกัน!"
ผลตรวจยังไม่ออกมาเลยสักหน่อย
แต่คุณพี่หวังกลับมั่นใจ "หนูน้อยคนนี้ต้องเป็นลูกของคุณแน่ๆ ฉันเชื่ออย่างนั้น"
โต้วเนี่ยเฉินไม่เข้าใจ "คุณแน่ใจได้ยังไง?"
หรือว่าจะเป็นฝีมือของคุณพี่หวัง?
หรือว่าตอนนั้นที่เขาตกหลุมพราง เป็นเพราะคุณพี่หวัง?
ในขณะที่โต้วเนี่ยเฉินกำลังจะโมโห คุณพี่หวังก็พูดอย่างมั่นใจ "ตอนคุณเด็กๆ ฉันก็เลี้ยงคุณมา เหมือนกับหนูน้อยคนนี้เป๊ะ นิสัยทั้งดื้อทั้งรั้น กินข้าวก็รีบร้อน แค่อายุขวบกว่าๆ ก็ชอบทำหน้าบึ้ง เหมือนกับเจ้าเด็กนี่เป๊ะ"
ขนาดนี้ยังจะกล้าพูดว่าไม่ใช่พ่อลูกกันอีกเหรอ?
โต้วเนี่ยเฉิน...
คุณพี่หวังพูดจาไม่เข้าหูเลยรู้ตัวไหม?
คุณพี่หวังไม่รู้
ยังมั่นใจอีก "คุณรอดูเถอะ ร้อยเปอร์เซ็นต์เป็นลูกคุณแน่นอน"
การได้ลูกสาวอ้วนๆ มาฟรีๆ โดยไม่ต้องแต่งงาน ไม่ต้องคลอด เป็นเรื่องดีที่สุดเลย
"ฉันว่าคุณควรหวงแหนนะ"
ไม่งั้นยุคนี้จะมีลูกมันยากจะตาย
ได้มาหนึ่งคนก็ดีใจได้แล้ว
โต้วเนี่ยเฉินรู้สึกว่าก็มีเหตุผลอยู่บ้าง
ผู้คนภายนอกดูเหมือนเคารพเขา แต่ลับหลังก็หัวเราะเยาะว่าเขาไร้ญาติขาดมิตร พ่อไม่รักแม่ไม่เอา สภาพจิตใจก็ไม่ค่อยดี จึงคิดว่าทั้งชีวิตนี้เขาคงไม่มีทางมีครอบครัวของตัวเอง
เขาเองก็ไม่แยแสที่จะมีครอบครัวกับใคร หรือจะมีลูก
แย่ที่สุดก่อนตายก็ใช้ทรัพย์สมบัติให้หมด ใครก็อย่าหวังจะได้เปรียบ
แต่ดันมาเจอเด็กปีศาจนี่ข้างกาย รู้สึกเหมือนเป็นพรหมลิขิต
บางทีฟ้าอาจส่งเด็กคนนี้มาเพื่อช่วยปัดเป่าเคราะห์ให้เขา?
เพราะตั้งแต่เด็กจนโตเขาโชคร้ายมาตลอด ไม่เพียงแค่คนรอบข้างหันหลังให้ ยังมีภัยเลือดตกยางออก
ถ้าเด็กคนนี้ช่วยปัดเคราะห์แทนเขาได้ ทุกอย่างก็สมเหตุสมผลแล้ว
คิดได้แบบนี้เขาก็ยอมรับการมีอยู่ของเธอได้
คุณพี่หวังเห็นสีหน้าเขาอ่อนลง ก็คิดว่าเขาเข้าใจแล้ว
รีบพูดเสริม "แล้วบ้านก็ว่างเปล่า มีเด็กเพิ่มมาจะได้ครึกครื้น"
"พอคุณแก่ เด็กคนนี้จะได้คอยปรนนิบัติคุณไง"
ชีวิตวัยชราที่ดีงามขนาดนี้
โต้วเนี่ยเฉิน...
เริ่มรู้สึกขัดใจคุณพี่หวังอีกแล้ว
เขาคือเจ้าตระกูลโต้ว เป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองเอ ถึงแก่ชราจะต้องให้เด็กนี่มาปรนนิบัติ?
เขามีเงินมากพอจะจ้างคนอื่นมาปรนนิบัติ
ระบบ...
นี่มันออกนอกเรื่องไปแล้วหรือเปล่า?
แต่ที่ได้อยู่ด้วยกันแบบนี้ ปีศาจใหญ่คนนี้ก็ไม่ได้โหดร้ายอย่างที่เล่าลือ
แค่หงุดหงิดง่าย อารมณ์ไม่ค่อยคงที่ ที่เหลือก็ถือว่าโอเค
บางทีเด็กน้อยคนนี้อาจจะอยู่ที่นี่ได้อย่างมีความสุขก็ได้
ระบบเริ่มสบายใจขึ้น คิดว่างานน่าจะเสร็จเร็วๆ นี้
ผลปรากฏว่าในคืนวันนั้น
สุนัขเฝ้าบ้านของตระกูลโต้วทั้งหมดกินพิษพร้อมกัน
คุณพี่หวังไปดูกล้องวงจรปิด ก็เห็นว่ามีคนโยนขนมชีสแท่งที่เด็กๆ ชอบกินเข้ามา
ผลปรากฏว่าหมาคิดว่าเป็นอาหาร แล้วกินเข้าไป
แล้วหมาทั้งหมดก็ท้องเสีย
ระบบตกใจ บ้านหลังใหญ่ขนาดนี้ ยังมีคนกล้าลอบวางยาอย่างเปิดเผย ช่างไม่เกรงกลัวกฎหมายเลย
แต่คนร้ายปิดหน้าปิดตาอย่างมิดชิด มองไม่เห็นหน้าตาเลย ถึงแจ้งตำรวจก็หาตัวไม่เจอ
เห็นได้ว่าอีกฝ่ายมาสำรวจพื้นที่ก่อนแล้ว
คุณพี่หวังโกรธ "ไอ้คนวางยาสารเลวนี่ คงอิจฉาที่หมาเรารักเจ้าของ ถึงได้คิดวางยาหมาให้ตาย"
แต่โต้วเนี่ยเฉินกลับคิดว่าไม่น่าใช่
น่าจะเป็นศัตรูที่รู้ว่าเขามีเด็กอยู่ด้วย คิดว่าเป็นลูกเขา จึงเริ่มลงมือกับเด็ก
เจ้าเด็กนี่เพิ่งมาวันเดียว เกือบต้องตายเพราะยาพิษ
ด้วยนิสัยชอบกินแบบไม่เคยอิ่ม ถ้าเจอชีสแท่งเข้าไปคงกินแน่นอน
บางทีตอนนี้อาจจะหนาวไปแล้วก็ได้
โต้วเนี่ยเฉินขมวดคิ้ว สั่งคุณพี่หวัง "ติดกล้องวงจรปิดตามถนนรอบๆ บ้านเป็นร้อยกิโลเมตร"
และจุดที่ซ่อนตัวต้องติดให้ครบด้วย
คุณพี่หวังรีบไปทำทันที
โต้วเนี่ยเฉินมองเด็กน้อยที่กำลังนอนหลับบนเตียง หัวกับตัวอยู่คนละทาง แล้วก็คิดอะไรบางอย่าง
สุดท้ายก็เดินไปหาเด็กน้อย แล้วยกเท้าเธอขึ้นมาเหนือหัว เพื่อดูว่าความอ่อนตัวของเด็กทารกจะแข็งแรงขนาดนั้นจริงไหม
ระบบ...
พูดตามตรง โต้วเนี่ยเฉินคนนี้สมองมีปัญหาแน่ๆ
แม้แต่เด็กก็ยังชอบแกล้ง
โชคดีที่โต้วเสี่ยวโต้วที่กำลังหลับใหลถูกรบกวน เลยเตะขาออกไปหนึ่งที เตะเข้าจมูกโต้วเนี่ยเฉินพอดี
แรงเตะของเด็กทารกเทียบได้กับไม้เบสบอล เตะเข้าไปทีหนึ่งทำให้จมูกโต้วเนี่ยเฉินเจ็บปวดมาก มีของเหลวสีแดงไหลออกมา
โต้วเนี่ยเฉินทนเจ็บจมูก กัดฟันพูด "ไอ้เด็กเวร เอาไว้เจอกันแน่"
เขาอยากจะตีเจ้าเด็กนี่เอาคืน
แต่คิดว่าถ้าเกิดตีไม่สำเร็จแล้วโดนเตะจนเลือดกำเดาไหลอีก มันน่าอายมากกว่า ก็เลยปล่อยไป
โต้วเสี่ยวโต้วที่หลับอยู่ไม่รู้อะไรเลย อ้าปากนอนกรนสบายใจ
พอโต้วเนี่ยเฉินจัดการเลือดกำเดาเสร็จ แล้วกลับมาที่ห้องนอน ก็ยังรู้สึกไม่สบายตัว
ตั้งแต่เด็กจนโตเขาไม่เคยนอนห้องเดียวกับใคร แม้แต่ช่วงที่ถูกขังในห้องมืดก็ยังอยู่คนเดียว
อยู่ดีๆ ในห้องนอนมีคนสองคน เขาปรับตัวไม่ค่อยได้
ตอนนี้อยากจะเรียกคุณพี่หวังให้พาเด็กออกไป แต่คุณพี่หวังยังยุ่งอยู่ข้างนอก ไม่ได้สนใจเขาเลย
คิดว่าอีกไม่นานก็เช้าแล้ว คืนนี้ก็ทนไปก่อนก็แล้วกัน
ถ้ากลางคืนเจ้าเด็กเวรนี่กล้าที่จะมารบกวนเขา เขาจะฆ่าให้ตาย
เขาใส่ที่อุดหู ใส่ที่ปิดตา นอนแผ่บนเตียง ตัวตรงแข็ง
เหมือนมัมมี่ นอนอย่างสงบ
คิดว่าคงจะนอนไม่หลับอีกเหมือนเคย ข้างโต๊ะมียานอนหลับวางไว้ถึงสิบเม็ด
แต่ที่น่าแปลกคือ เขาเตรียมตัวว่าจะกินยาหลังจากนอนไม่หลับสามสิบนาที แต่แค่สิบนาทีก็เริ่มง่วงแล้ว
เป็นความง่วงที่ไม่ได้รู้สึกมานานมากแล้ว
เขารีบตามความง่วงนั้น หลับไปในไม่ช้า
ในความฝัน ดูเหมือนมีถังแก๊สเข้ามาเบียดเขา
แม้แต่ขาอ้วนๆ ของถังแก๊สก็ยังมาเตะหน้าเขา
เขาโกรธมาก แต่เหมือนจะตื่นไม่ขึ้น
คืนนี้ยาวนานมาก ยาวนานจนเหมือนหนึ่งปี
จนกระทั่งรู้สึกหายใจไม่ออก เหมือนภูเขาทับอก หายใจลำบาก
สุดท้ายเกือบจะจมน้ำตาย ก็เลยตื่นขึ้นมา
พอตื่นก็บ่ายสามกว่าแล้ว
เขานอนหลับไปสิบกว่าชั่วโมง
ยื่นมือไปปัดของหนักๆ บนหน้า แต่จู่ๆ ก็มีเสียงตดดังออกมาที่หน้าเขา
"ปุ๊ด ปุ๊ดปุ๊ด"
ปล่อยออกมาเป็นจังหวะมาก
โต้วเนี่ยเฉิน...
ให้ตายเถอะ ใครบังอาจมาตดใส่หน้าเขา?
โต้วเนี่ยเฉินกำลังจะโมโห
คุณพี่หวังก็เปิดประตูเข้ามาพอดี
"โอ๊ย ในที่สุดก็ตื่นซะที ฉันคิดว่าคุณกินยาเกินขนาดจนโคม่าไปแล้ว"
เพราะปกติโต้วเนี่ยเฉินกินยาเยอะมากก็ไม่เคยนอนดึกขนาดนี้ คุณพี่หวังเป็นห่วงแทบแย่
เข้ามาดูหลายรอบแล้ว
พอเข้ามาเห็นโต้วเนี่ยเฉินตื่นแล้ว แต่สีหน้าไม่ดี เหมือนจะจัดการกับโต้วเสี่ยวโต้วที่นอนอยู่บนหน้าเขา คุณพี่หวังก็รีบอุ้มโต้วเสี่ยวโต้วออกไปทันที
"คุณโต้ว อาหารเที่ยงเตรียมเสร็จแล้ว ลงไปกินข้าวได้เลย"
โต้วเนี่ยเฉินทำเสียงหึหึอย่างไม่พอใจ
คิดในใจว่าคุณพี่หวังคนนี้เอาใจออกนอกหน้า ปีนี้ไม่ให้โบนัสสิ้นปีแน่ๆ
เขายืดเส้นยืดสาย รู้สึกกระปรี้กระเปร่ามาก
เขานอนหลับสบายแบบนี้ไม่ได้มาสิบกว่าปีแล้ว
หรือว่าโดนวางยา?
หรือว่ามีใครเอายามาใส่ให้?
เป็นไปไม่ได้ที่จะโดนเด็กปีศาจนั่นเตะจนสลบไป?
คิดถึงแรงเตะของเด็กคนนั้น ก็รู้สึกว่าเป็นไปได้มาก