โต้วเสี่ยวโต้วไม่เข้าใจว่าทำไมไม่ให้หันไปดู
ยิ่งห้าม เธอก็ยิ่งอยากดู
พอขึ้นรถก็แอบหันไปมองด้านหลัง เห็นคนสองกลุ่มมองมาทางพวกเธอด้วยสายตาอาฆาต
เด็ก ๆ รับรู้ถึงความไม่ดีของผู้ใหญ่ได้โดยตรง
โต้วเสี่ยวโต้วรู้สึกได้ทันทีว่าคนสองกลุ่มนั้นไม่ใช่คนดี
รีบตบมือโต้วเนี่ยเฉิน แล้วสั่งว่า "สู้!"
โต้วเนี่ยเฉินมองตามนิ้วเล็ก ๆ ที่ชี้ไปทางพวกคนเลวนั้น ยิ้มมุมปาก
"จะให้ฉันสู้พวกเขาเหรอ?"
"วางใจได้ ฉันจะจัดการ"
โต้วเสี่ยวโต้วไม่คิดว่าเขาจะเชื่อฟังขนาดนี้
อารมณ์ดีขึ้นมาทันที
มือน้อยอ้วน ๆ โลมศีรษะเขาอย่างพอใจ
พูดกับโต้วเนี่ยเฉินเหมือนผู้ใหญ่ "ดีจัง~"
โต้วเนี่ยเฉิน...
ไม่เรียกพ่อสักคำ แต่ชมเก่งซะจริง
เขาเริ่มสงสัยว่าเด็กน้อยคนนี้กำลังหาประโยชน์จากเขาอยู่หรือเปล่า
โต้วเนี่ยเฉินจ้องโต้วเสี่ยวโต้ว แต่เด็กน้อยกลับคิดว่าเขาอยากให้ลูบหัวอีก มือน้อยอ้วน ๆ ก็ลูบหัวเขาต่อไป
ปากก็พึมพำอะไรบางอย่าง
ไม่รู้ทำไม อารมณ์หงุดหงิดของเขาก็สงบลงอีกครั้ง
แต่ก็ยังส่งเสียงหึในลำคอ
"ลูบไปเท่าไหร่ก็ไม่มีรางวัลให้หรอก"
โต้วเสี่ยวโต้วฟังเข้าใจ รีบหดมือเล็ก ๆ กลับทันที
ดิ้นเหมือนปลาโลมา ร่วงจากตัวเขาลงมา ไม่ให้อุ้มอีกต่อไป
โต้วเนี่ยเฉิน...
"เฮ้! หนูน้อยนี่จริงจังเกินไปแล้วนะ"
โต้วเสี่ยวโต้วตะคอก "ก็จริงไง!" ก็จริงนี่นา
โต้วเนี่ยเฉิน...
"เก่งเรื่องเถียงจริง ๆ"
โต้วเสี่ยวโต้วมุ่ยปาก กอดอกด้วยแขนสั้น ๆ เถียงกับเขาประเดี๋ยวเดียว