พนักงานเสิร์ฟหนุ่มเห็นเธอสั่งเยอะขนาดนั้น ก็คิดแค่ว่าเด็กน้อยคงจะกินเก่ง แต่ก็อดทนหั่นเค้กชิ้นเล็กๆ ให้เธอหลายชิ้น
แล้วก็เอาเก้าอี้เด็กนั่งให้ พร้อมวางเค้กชิ้นเล็กๆ ไว้ตรงหน้าเธอ
“พวกนี้เป็นเค้กชิ้นเล็กๆ ที่เด็กกินได้ น้ำตาลน้อยมาก กินช้าๆ นะ เดี๋ยวพี่ไปเอามาเพิ่มให้”
โต้วเปิ่นโต้วยิ้มให้เขาอย่างมีความสุขมาก
“ขอบ~~”
หมายถึงขอบคุณพี่ชาย
พนักงานเสิร์ฟหนุ่มยิ้มแล้วบอกว่าไม่เป็นไร
โต้วเนี่ยเฉินที่เฝ้าดูอยู่ข้างๆตลอดทั้งกระบวนการ.....
เจ้าเด็กหนู
เขาอุตส่าห์พามากินเค้กด้วยความหวังดี แต่นางกลับยิ้มประจบประแจงกับผู้ชายแปลกหน้าแบบนั้น?
คิดว่าเขาไม่มีตัวตนหรือไง?
รู้งี้ไม่พามาเลยดีกว่า
น่าหมั่นไส้เหลือเกิน
โต้วเนี่ยเฉินเกิดอยากจะโยนเค้กของเธอทิ้ง แถมยังอยากจะกลั่นแกล้งเธอให้สาสม
แต่พอคิดถึงตอนเด็กๆ ที่คู่สามีภรรยาหมาบ้านั่นทำกับเขาแบบนั้น เขาก็รีบระงับความคิดนั้นทันที
ไม่ได้ เขาจะเป็นแบบพวกนั้นไม่ได้
เขาหลับตาลง ค่อยๆ ทำใจให้สงบจากอารมณ์ที่ปั่นป่วน
ทันใดนั้น มือนุ่มๆ เล็กๆ คู่หนึ่งก็แตะมาที่แก้มของเขา
แล้วเจ้าตัวเล็กก็ยื่นหัวเข้ามาแนบแก้มกับเขา
เหมือนกำลังตรวจอุณหภูมิของเขา
คุณพี่หวังทุกครั้งที่อาบน้ำให้เธอเสร็จก็จะทำแบบนี้กับเธอ เพื่อตรวจว่าเธอไข้หรือเปล่า
เธอเห็นโต้วเนี่ยเฉินมีปฏิกิริยาแปลกๆ เมื่อกี้ ก็คิดว่าเขาคงเป็นไข้ เลยอยากจะแนบแก้มตรวจให้เขา
โต้วเนี่ยเฉินถูกเจ้าตัวเล็กนี่แนบแก้มกะทันหัน ร่างกายถึงกับแข็งทื่อ
เขาตั้งแต่เด็กไม่เคยมีสัมผัสทางกายที่ใกล้ชิดกับพ่อแม่เลย