อีกฝ่ายหนึ่ง
โต้วเนี่ยเฉินรออยู่ตั้งนานแล้ว แต่โทรศัพท์ก็ไม่ดังสักที
เขาอดรนทนไม่ไหว โทรกลับไป แต่ถูกคุณพี่หวังกดวางสาย
เขาไม่ยอมแพ้ โทรอีก ถูกกดวางสายอีก
คุณพี่หวังเริ่มเซ็ง
กว่าจะกล่อมโต้วเสี่ยวโต้วให้หลับได้แทบตาย แต่โทรศัพท์ก็ดังไม่หยุด รบกวนสุดๆ
คุณพี่หวังถือโทรศัพท์เดินอออกไปปิดประตู พอออกมาเห็นว่าเป็นโต้วเนี่ยเฉินโทรมา
เธอกดส่งข้อความเสียงเบาๆ “มีอะไรเหรอ? เต้าหู้หลับจริงๆ นะ อย่าไปปลุกเธอ”
โต้วเนี่ยเฉินพูดไม่ออก “เธอไม่ได้หาฉันเหรอ?”
คุณพี่หวังหัวเราะเบาๆ “จะหานายทำไม หนูเขาสบายดีมาก”
โต้วเนี่ยเฉินไม่เชื่อ
“เป็นไปไม่ได้!”
เด็กปีศาจนั่นทุกคืนต้องนอนทับหน้าพ่อถึงจะหลับ
วันนี้เขาไม่อยู่ ไม่ได้กอดเธอในอ้อมแขนอุ่นๆ เธอต้องร้องไห้โวยวายเป็นแน่ ไม่มีทางหลับได้
คุณพี่หวังต้องโกหกเขาแน่นอน
คุณพี่หวัง...
นายต่างหากที่ร้องไห้โวยวาย
คุณพี่หวังนึกขึ้นได้ “หรือว่านายคิดถึงเต้าหู้?”
บอกตั้งแต่แรกก็จบ
โต้วเนี่ยเฉินหน้าแดงแต่ไม่ยอมรับ “บ้า! ใครจะไปคิดถึงเด็กนั่น”
เด็กเหนียวหนึบ อ้วนกลม ชอบร้องไห้ ใครจะไปคิดถึงถังแก๊สแบบนั้น
คุณพี่หวังเห็นแต่ไม่พูด “เหรอ? งั้นถ้าไม่คิดจะวางสายละ”
พูดจบก็ทำท่าจะวางสาย
โต้วเนี่ยเฉินอยากได้หน้า เม้มปากแน่น อยากให้เธออย่าเพิ่งวาง แต่ก็อยากได้หน้า สุดท้ายหน้าก็ย่นเป็นคุณปู่แก่ๆ แต่ยังไม่ยอมพูด