โต้วเนี่ยเฉินกลอกตา "หูปู้สวี่มือถือทิ้งไว้ที่บ้านหรือไง?"
คุณพี่หวังเพิ่งจะนึกได้ "จริงด้วย ฉันลืมไปเลย"
แล้วตอนนี้จะติดต่อพวกเขาได้ยังไงล่ะ?
โต้วเนี่ยเฉินขมวดคิ้ว ไอ้โง่นั่น
ออกมาข้างนอกไม่พกมือถือ จะติดต่อได้ยังไง
สุดท้ายก็นึกออก "รถที่เขาขับไปล่ะ?"
คุณพี่หวังพูดอึกอัก "รถสีฟ้าคันโปรดของคุณไง"
โต้วเนี่ยเฉินเลิกคิ้วทันที กัดฟัน "ไอ้หมานั่น"
กล้าเอาก้นสกปรกของมันไปนั่งรถคันโปรดของเขา
เดี๋ยวหันหลังไปก้นของมันไม่ต้องอยากได้อีก
คุณพี่หวังรู้ว่าเขาจะโกรธ รีบห้ามปราม "เขาก็ตั้งใจดี"
"กลับไปอย่าไปตีเขา พูดกันดีๆ"
"อ้อ ใช่ ลืมผ้าอ้อมกับขวดนมของโต้วโต้วไว้ จำไว้ว่าต้องซื้อให้เธอก่อนนะ"
โต้วเนี่ยเฉินทำหน้าขยะแขยง "เด็กตัวแค่นี้ช่างยุ่งยากจริงๆ"
ปากก็ว่าแต่เรื่องยุ่งยาก แต่มือก็กดเปิดแอปสั่งของทันที
สั่งแต่รุ่นเจ้าหญิงเอลซ่าที่โต้วเสี่ยวโต้วชอบทั้งนั้น
ต่อไปก็แค่รอสองคนนั้นมาถึง
เขาทำหน้าบูดบึ้ง ยืนอยู่หน้าประตูโรงแรม ใส่รองเท้าแตะกับชุดนอน ดูเหมือนเด็กแถวๆ นั่น อยู่ๆ ก็เขย่าขาข้างหนึ่งไปพลางมองซ้ายมองขวาไปพลาง
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป ยังไม่เห็นเงาคน
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป เขาเริ่มหงุดหงิดมากขึ้นเรื่อยๆ
สุดท้ายดูตำแหน่งรถ ก็ยังอยู่บนทางด่วนเส้นหนึ่ง
โต้วเนี่ยเฉินกดโทรศัพท์ในรถตรงๆ เลย
"หูปู้สวี่!"
หูปู้สวี่กำลังตั้งใจขับรถอยู่ พอได้ยินเสียงโต้วเนี่ยเฉินก็ตกใจ มือหมุนพวงมาลัยแทบจะไม่มั่นคง