ยิ่งพอได้ยินคุณพี่หวังพูดว่าโต้วเสี่ยวโต้วชอบหูปู้สวี่มาก โต้วเนี่ยเฉินก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
เขากดวิดีโอคอลไปทันที
“หูปู้สวี่!”
หูปู้สวี่ยังวิ่งหนีไม่หยุด พอรับสายก็วิ่งไปพร้อมกับพูดว่า “ฮัลโหล~”
โต้วเนี่ยเฉินยังไม่ทันได้เอ่ยปากถามอะไร ก็ได้ยินเสียงหูปู้สวี่กรี๊ดลั่น “อ๊า! อย่าปีนขึ้นมาบนตัวฉันนะ!”
เขาทำท่าตกใจราวกับเจอผี รีบปัดโต้วเสี่ยวโต้วลงจากตัว แล้ววิ่งหนีขึ้นไปชั้นสองอย่างกับหนีตาย
แต่ผลปรากฏว่าโต้วเสี่ยวโต้ววิ่งไล่ตามได้เร็วยิ่งกว่าเดิม ราวกับแม่มดน้อย
ใครจะไปรู้ว่าเด็กคนนี้กินอะไรเข้าไปถึงได้มีพละกำลังขนาดนี้
เขาวิ่งจนหอบแทบขาดใจแล้ว แต่เธอกลับไม่รู้สึกเหนื่อยแม้แต่น้อย
โต้วเนี่ยเฉินได้ยินเสียงพวกเขาวิ่งไล่จับกันดูเหมือนจะสนุกสนานมาก ก็ยิ่งรู้สึกไม่พอใจหนักขึ้นไปอีก
“โต้วเสี่ยวโต้ว! เธอทำอะไรอยู่!”
โต้วเสี่ยวโต้วกำลังยุ่งอยู่กับการไล่จับหูปู้สวี่ จะมีเวลาว่างไปสนใจเขาที่ไหนกัน
พอจับกางเกงของหูปู้สวี่ได้ เธอก็ปีนขึ้นไปทันที
จากนั้นก็แง้มเสื้อของหูปู้สวี่ขึ้นแล้วจะมุดเข้าไปในอกของเขา ทำเอาหูปู้สวี่ตกใจจนกรี๊ดร้องไม่หยุด “อย่านะ~~~”
“ไม่ได้นะ~~~”
โต้วเนี่ยเฉิน....
เธอนี่มันบ้าอะไรกันกลางวันแสกๆ
พูดจาให้มันปกติได้ไหม
หูปู้สวี่พูดอย่างน้อยใจ “โอ๊ย! เรื่องมันยาว ฉันพูดกับเธอไม่รู้เรื่องหรอก”
พูดจบเขาก็โยนโทรศัพท์ทิ้ง
โต้วเนี่ยเฉินได้แต่เห็นภาพคนสองคนกอดกันเล่นอย่างสนุกสนานในวิดีโอ
โต้วเสี่ยวโต้วยิ่งเล่นจนน้ำลายไหล
เห็นได้ชัดว่าทั้งคู่เข้ากันได้ดีมาก
เมื่อวานคุณหนูน้อยยังรังเกียจหูปู้สวี่อยู่เลย