คุณครูต้าลินไม่คิดว่าแม่บ้านแก่ๆ คนหนึ่งจะกล้าตะคอกใส่อย่างกับนายเหนือหัว ทำให้รู้สึกขุ่นเคืองใจไม่น้อย
แต่ก็รู้ดีว่าคนใช้ในบ้านคนรวยมักถือตัวทะนงตน จึงยิ้มจอมปลอมกล่าว "วางใจได้ ฉันจะสอนเด็กน้อยให้ดีเอง"
คุณพี่หวังต้องจัดการสารพัดเรื่องในแต่ละวันอยู่แล้ว
จึงทิ้งโต้วเสี่ยวโต้วไว้แล้วออกไป
คุณครูต้าลินเห็นนางจากไปแล้ว ก็ปิดประตูห้อง
นางจ้องโต้วเสี่ยวโต้วด้วยสายตาเป็นมิตร แล้วกระซิบถาม "พ่อหนูเป็นโต้วเนี่ยเฉินหรือเปล่า?"
โต้วเสี่ยวโต้วสัมผัสได้ถึงความชั่วร้ายของนาง จึงจ้องเขม็งเหมือนมองแม่มดเฒ่า
สีหน้าเล็กๆ นั้นแม้ไม่ได้พูดอะไร แต่แววตาดูถูกเหยียดหยามทำให้คุณครูต้าลินจับความรู้สึกได้ทันที
นางขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ "หนูทำหน้าทำตาอะไรแบบนั้น? ที่บ้านไม่ได้สอนให้หนูเคารพครูอาจารย์หรือไง?"
ก็ที่นี่แหละเด็กป่าไม่มีคนสอน
ช่างเถอะ ยังไงก็เป็นลูกสาวนอกสมรสของเมียน้อยอยู่ดี
ดูท่าก็เป็นเด็กป่าไม่คู่ควรกับที่ใด
แม้แต่ระบบก็ฟังไม่ไหว "หนูน้อย ผู้หญิงคนนี้สมองมีปัญหา"
ถึงกับกลั่นแกล้งเด็กอายุหนึ่งขวบครึ่ง
คุณพี่หวังโดนเอเย่นต์หลอกมาแหง่ๆ
นี่มันครูสอนพิเศษอะไรกัน สามัญสำนึกไม่มีเอาเสียเลย
โต้วเสี่ยวโต้วไม่ใช่คนที่ใครจะมารังแกได้ง่ายๆ อยู่แล้ว
พอเห็นระบบด่าแม่มดเฒ่าว่าไม่ใช่คนดี ก็รีบดึงผ้าอ้อมที่เพิ่งอุ่นๆ ลงมา "ปั้ง!" แล้วฟาดลงบนหน้าคุณครูต้าลินโดยตรง
ระบบ....
เจ้านายเรายังคงชอบเอาอุจจาระปะหน้าใครต่อใครเหมือนเดิมนะเนี่ย