คุณลุงตระกูลหลัวในตอนนี้พยายามจะเล่นกับความรู้สึกของโต้วเนี่ยเฉิน
แต่โต้วเนี่ยเฉินไม่มีความรู้สึกอะไรกับพวกเขาหรอก
แต่เขาไม่แสดงออกมา แค่เลียนแบบความหน้าซื่อใจคดของคุณยายหลัว พูดกับคุณลุงว่า "ใช่ คุณลุงพูดถูก คุณยายย่อมรักผมอยู่แล้ว"
"ตอนเด็กๆ ทุกครั้งที่มาบ้านคุณยาย คุณยายจะให้ของขวัญผมเสมอ คราวนี้ของขวัญล่ะครับ?"
เขาก้มลงส่งสายตาให้โต้วเสี่ยวโต้ว เริ่มโหมดการสอนของคุณพ่อผู้บ้าคลั่ง
โต้วเสี่ยวโต้วตาลุกวาวมองด้วยความคาดหวัง
เห็นโต้วเนี่ยเฉินกวาดสายตามองห้องรับแขกของบ้านหลัว แล้วเดินตรงไปที่ตู้กระจก หยิบแจกันโบราณที่แพงที่สุดในตู้ออกมา
ยิ้มแฉ่งพูดกับคุณลุงว่า "นี่คงเป็นของขวัญที่คุณยายให้ผมใช่ไหมครับ?"
"คุณลุงว่าไหมครับ?"
คุณลุงหลัว...
ไอ้เด็กเวรนี่ เลือกของแพงที่สุดได้ยังไงกัน
แต่เขาปฏิเสธไม่ได้ ก็ได้แต่เก้อเขินพูดกลบเกลื่อน "เสี่ยวเฉินเอ๋ย นั่นมันแจกันโบราณที่ผู้สูงอายุเท่านั้นถึงจะชอบ เด็กๆ เล่นของแบบนี้ไม่ทันสมัยหรอก"
"งั้นลุงให้รถไฟฟ้ารุ่นใหม่ล่าสุดแทนดีไหม?"
"ได้ยินว่าสมัยนี้หนุ่มสาวชอบเปิดรถไฟฟ้าแบบนี้ แกต้องชอบแน่ๆ"
โต้วเนี่ยเฉินเลิกคิ้ว "รถไฟฟ้าอะไรเหรอ?"
คุณลุงหลัวกัดฟันพูด "ก็รุ่นสายฟ้าเจ็ดน่ะ โด่งดังมากในอินเทอร์เน็ต"
โต้วเนี่ยเฉินเข้าใจ "รถคันนั้นราคาแค่สามสี่แสนใช่ไหม?"
"คุณลุงจนขนาดนี้แล้วเหรอ?"