โต้วเสี่ยวโต้วแกล้งหลับทันที
แม้แต่ระบบก็เงียบ อากาศในรถเงียบลงทันที
โชคดีที่ชายหนุ่มฟังเสียงอยู่พักหนึ่ง แล้วมองกระจกหลังตลอด จนแน่ใจว่าไม่มีอะไร เขาถึงวางใจ
แล้วมองไปที่หูป้าซูที่นอนหลับเป็นตายอยู่ข้างๆ มุมปากยกยิ้มอย่างดูถูก
ใกล้จะสว่างแล้ว เขาต้องรีบส่งคนไปที่โกดังให้เร็วที่สุด
ระบบก็กลัวว่าโต้วเสี่ยวโต้วจะถูกจับแล้วต้องซวยอีก เลยรีบแนะนำ "ที่รัก อีกเดี๋ยวลงทางด่วน จะต้องมีเจ้าหน้าที่แน่นอน ตอนนั้นเธอรีบปีนลงจากรถ"
ให้เจ้าหน้าที่เห็นเธอก่อน
"ถ้าฝ่ายนั้นจะมาแย่ง เธอก็ร้องไห้ดังๆ เลย"
"จำไว้นะ ต้องบอกเจ้าหน้าที่ว่าเขาเป็นคนร้ายลักพาตัว"
"คำว่าคนร้ายลักพาตัว เธอพูดเป็นไหม?"
โต้วเสี่ยวโต้วฝึกปาก
คนร้าย~~
ระบบ "ไม่ใช่สิ คนร้ายลักพาตัว"
ต้องออกเสียงให้ชัดกว่านี้
โต้วเสี่ยวโต้วฝึกต่อไป "ค่าโรงแรม~"
ระบบ....
เอาเถอะ ให้เธอออกเสียงชัดขนาดนั้นคงเป็นไปไม่ได้
"ตอนนั้นเธอลงรถแล้วโทรหาพ่อเธอทันที"
แค่โต้วเนี่ยเฉินรับสาย ก็รู้ว่าจะจัดการยังไง
เชื่อว่าด้วยความระแวดระวังของเขา ตอนนี้น่าจะรู้แล้วว่ามีอะไรผิดปกติ
โต้วเนี่ยเฉินโมโหจนแทบระเบิดจริงๆ
เขาอดกลั้นความอยากฆ่าคนไว้
ขับรถออกมาบนถนนแล้ว
เขารู้เส้นทางที่อีกฝ่ายจะใช้ล่วงหน้า
และรู้ว่าอีกฝ่ายคิดจะใช้เด็กมาข่มขู่เขา
คนลักพาตัวส่วนใหญ่ต้องซ่อนตัวในที่เปลี่ยว