โต้วเนี่ยเฉินกำหมัดแน่น อาหารในท้องเด้งขึ้นมาหลายครั้ง สุดท้ายก็ทนไม่ไหวอาเจียนออกมา
หลี่ผู้ช่วยพิเศษรีบหยิบทิชชู่ส่งให้เขา
“คุณโต้วคะ? ท่านไม่สบายอีกหรือคะ?”
“ต้องกลับไปพักผ่อนไหมคะ?”
ทุกครั้งที่เห็นสามีภรรยาตระกูลโต้วออกมาแสดงละคร คุณโต้วก็จะปวดท้องจนทนไม่ไหว
หลี่ผู้ช่วยพิเศษเห็นแล้วก็อดเป็นห่วงไม่ได้
คุณพี่หวังที่บ้านได้ยินข่าวนี้ก็รีบวิดีโอคอลมา
โต้วเนี่ยเฉินไม่อยากรับสาย แต่หลี่ผู้ช่วยพิเศษรับไว้ให้
เสียงของคุณพี่หวังที่ร้อนรนดังมา “คุณโต้วคะ ไม่ดีแล้วค่ะ หนูโต้วโต้วรู้ว่าคุณไม่อยู่บ้าน ร้องไห้ฟูมฟายเลยค่ะ”
“คุณรีบกลับมาดูหน่อยเถอะค่ะ?”
อารมณ์ที่เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดของโต้วเนี่ยเฉินกลับมาเป็นปกติทันที
เขาขมวดคิ้ว “คุณบอกว่าเจ้าตัวเล็กนั่นร้องไห้ทำไม?”
คุณพี่หวัง “หนูน้อยอยากหาพ่อเจ้าค่ะ”
โต้วเนี่ยเฉินพูดไม่ออก “โต้ขนาดนี้แล้วยังหาพ่ออีก ให้ไปหาแม่ของมันสิ”
คุณพี่หวัง...
ไม่ใช่นะ เด็กอายุแค่ขวบกว่าๆ จะไปหาแม่ที่ไหนได้
“คุณกลับมาสักหน่อยเถอะค่ะ ฉันว่าโต้วโต้วขาดคุณไม่ได้จริงๆ”
โต้วเนี่ยเฉินไม่เชื่อ “คุณเอากล้องส่องไปที่มันสิ”
“ฉันจะดูซิว่าเจ้าตัวแสบนี้มันขาดฉันไม่ได้ยังไง”
คุณพี่หวังมองโต้วเสี่ยวโต้วที่กำลังเล่นบล็อกอย่างสนุกสนานอยู่นอกกล้อง ก็รู้สึกผิดขึ้นมา
แต่เมื่อนึกถึงโรคทางใจของโต้วเนี่ยเฉิน ก็ต้องกัดฟันเอื้อมมือไปหยิกแท่งชีสของโต้วเสี่ยวโต้ว