คุณพี่หวังส่งสายตาประหลาดใจให้โต้วเนี่ยเฉินอย่างจนปัญญา
แอบคิดในใจว่า จะมีพ่อคนไหนที่ว่าลูกสาวตัวเองโง่แบบนี้
ก็เธอฉลาดจะตายไปแล้วไม่ใช่หรือไง?
กินเค้กแล้วติดคอ ยังรู้จักหยิบน้ำผลไม้มาดื่มตามให้ลื่นคอ
มือเลอะน้ำมัน ก็ยังรู้จักแอบเช็ดกับเสื้อนอกของโต้วเนี่ยเฉิน
เด็กที่ขี้อ้อนขนาดนี้จะมีปัญหาทางสติปัญญาได้ยังไง?
แค่ยังเล็กพูดไม่ค่อยได้เท่านั้นเอง ไม่ใช่คนโง่เสียหน่อย
แต่โต้วเนี่ยเฉินกลับเชื่อมั่นหนักแน่นว่าเธอบกพร่องทางสติปัญญา
ไม่อย่างนั้นจะตอบคำถามอะไรไม่ได้สักข้อ?
คิดถึงตัวเองตอนเด็ก ๆ ที่เพิ่งเกิดได้ไม่นานก็ถูกหาว่าเป็นอัจฉริยะ
ตามหลักแล้ว ลูกของคนมีสติปัญญาสูงอย่างเขาก็น่าจะเป็นอัจฉริยะเหมือนกัน ไม่ใช่มาเป็นแบบเธอที่ได้แต่อะบะอะบะ รู้จักแต่กินแล้วก็อึ
คุณพี่หวัง......
อะไรอัจฉริยะเล่า บ้าเปล่า ๆ มากกว่า
โต้วเนี่ยเฉินไม่พอใจถลึงตาใส่นาง "นั่นนายมองอะไรอยู่?"
กล้าดียังไงมาเคลือบแคลงเขา?
คุณพี่หวังรีบแก้ตัว "ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ ฉันแค่คิดว่าอัจฉริยะมันหายาก เด็กธรรมดา ๆ อย่างหนูน้อยโต้วนี่แหละดีแล้ว"
อย่างน้อยก็รู้จักกินดื่มถ่ายหนักเบา
เด็กบางคนกว่าจะกินดื่มถ่ายหนักเบาได้ยังต้องมีคนคอยเอาใจ
เด็กคนนี้เลี้ยงตัวเองได้เก่งขนาดนี้นับว่าเก่งมากแล้ว
โต้วเนี่ยเฉินมองเด็กหญิงที่กินจนอิ่มแล้วยังแอบยัดเชอร์รี่ใส่กระเป๋าไม่รู้จักพอ คิดในใจว่า เอาเถอะ
อย่างน้อยก็เป็นคน
เพิ่งพูดจบ ก็เห็นเด็กหญิงแอบยัดเค้กชิ้นเล็ก ๆ เข้าไปในผ้าอ้อมอีก!!!