โต้วเนี่ยเฉินไม่เข้าใจ "แล้วทำไมเธอถึงไม่ชอบขนมขบเคี้ยวไร้น้ำตาลพวกนี้ล่ะ?"
ทั้งที่มันก็ไร้น้ำตาลทั้งนั้น
คุณพี่หวังคาดเดา "เธออาจจะชอบรสชาติของผู้ใหญ่ก็ได้"
ดูจากท่าทางที่กินเนื้อเป็นคำใหญ่ ดื่มนมคำโต คิดว่าเธอคงเป็นคนที่ชอบอาหารมัน ๆ เค็ม ๆ
โต้วเนี่ยเฉินไม่เห็นด้วยทันที "เด็กกินรสจัดแบบนั้นแล้วไม่ดีต่อพัฒนาการ"
เขาเห็นผ่านโลกออนไลน์มาแล้ว และก็จำไว้ในใจเงียบ ๆ
คุณพี่หวังแซว "ตอนนี้คุณดูช่องเลี้ยงเด็กด้วยหรือคะ?"
ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยดูวิดีโออะไรนอกเหนือจากข่าวเลย
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงช่องเลี้ยงเด็กพวกนั้น
โต้วเนี่ยเฉินหน้าแดงเล็กน้อย แก้ตัว "บริษัทเราก็มีสินค้าเกี่ยวกับแม่และเด็ก ฉันดูพวกนั้นก็เพื่อบริษัทเหมือนกัน"
คุณพี่หวังมองด้วยรอยยิ้ม ไม่ได้พูดอะไรให้เค้าเขิน
แต่กลับถามเขา "เดือนหน้าเธอจะไปต่างประเทศ แล้วเจ้าตัวเล็กนี่จะทำยังไง? เอาไปด้วยไหม?"
โต้วเนี่ยเฉินงุนงง "พาเธอไปทำไม?"
เขาไปทำงาน จะมีเวลาเลี้ยงเด็กที่ไหน
คุณพี่หวังไม่เห็นด้วย "เสี่ยวโต้วเพิ่งกลับมาได้ไม่นาน เด็กวัยนี้ต้องการการดูแลจากพ่อแม่ที่สุด ถ้าเธอออกไปนาน ๆ พอกลับมา เธออาจจะไม่สนิทกับเธอแล้วก็ได้"
หรือไม่ก็อาจจะลืมเธอไปเลย
โต้วเนี่ยเฉินชะงักไป
"หนักขนาดนั้นเลยเหรอ?"
แค่ไม่เจอกันสองสามเดือนก็ลืมเขาได้เลยเหรอ?
คุณพี่หวังพยักหน้า "แน่นอนสิ เด็กวัยนี้ใครเลี้ยงก็สนิทกับคนนั้น"
"ถ้าเธอไม่เลี้ยงเอง ยังไงเธอก็ไม่สนิทกับเธอแน่ ๆ"