คุณพี่หวังเห็นว่าเขาตั้งใจดี น้ำเสียงจึงผ่อนลง "ที่ซื้อของขวัญให้เธอ ก็เป็นเรื่องดี"
"แต่ซื้อมาเยอะขนาดนี้ไม่ได้"
เดี๋ยวเธอจะกินหมดในทีเดียว
โต้วเนี่ยเฉินไม่เชื่อ
"เยอะขนาดนี้ จะกินหมดได้ยังไง กินไปก็ต้องเลี่ยนสิ"
ถึงของกินเล่นจะอร่อย แต่กินมากไปก็เลี่ยน
เขาเคยตะกุยของกินเล่นตอนเด็ก ซื้อของที่อยากกินตอนเด็กมาทีเดียว กินทีเดียวหมด
สุดท้ายกินมากไป ร่างกายไม่ไหว ก็อาเจียนออกมาหมด
หลังจากนั้นก็ไม่กล้ากินของกินเล่นเยอะขนาดนั้นอีก
ถ้าโต้วเสี่ยวโต้วเจ้าตัวแสบบุกินของกินเล่นจนอาเจียน ครั้งหน้าไม่ต้องซื้อให้เลย ประหยัดด้วย
คุณพี่หวังก็ว่าจริง
"ถ้าเธอกินจนเลี่ยน บางทีต่อไปก็ไม่กินอีก"
สองคนมองตากัน แล้วหันไปมองโต้วเสี่ยวโต้วที่กำลังตื่นเต้นกอดของกินเล่นอยู่
เห็นเจ้าตัวเล็กกินข้าวเสร็จก็รีบอุ้มของกินเล่นออกมา เปิดถุง แล้วหยิบของกินเล่นออกมาทีละอย่าง
เหมือนเธอเพิ่งเคยเห็นของหลาย ๆ ชนิดเป็นครั้งแรก หยิบอันนั้นมาบีบ ดมอันนี้
สุดท้ายก็ใช้ฟันน้ำนมกัดเปิดซอง
ท่าทางชำนาญ ราวกับคนแก่กัดซอง
โต้วเนี่ยเฉิน... มองคุณพี่หวัง "เธอสอนหรือ"
คุณพี่หวังรู้สึกผิด ลูบจมูก "อาจจะเห็นฉันกัดซองเกลือก็ได้"
คนรุ่นพวกเธอ มีนิสัยชอบใช้ฟันกัดซอง อาจจะถูกเจ้าตัวเล็กเห็นแล้วก็เลียนแบบ
โต้วเนี่ยเฉินรีบว่าเธอ "ต่อไปห้ามทำพฤติกรรมไม่สุภาพต่อหน้าเธอ เช่น แคะจมูก ตด เกาก้น"
เดี๋ยวเด็กคนนี้เลียนแบบได้หมด
เขาไม่อยากกลับจากทำงานมา เจอเด็กที่กินข้าวแล้วตด แถมแคะจมูก เกาก้นด้วย