โต้วเสี่ยวโต้วตักผักและเนื้อที่ไม่เคยทานมาก่อนเยอะแยะ แล้วเดินขาสั้นๆ กลับไปที่นั่งของตัวเอง
ที่นั่งนี้เป็นที่นั่งสำหรับเด็กเล็กโดยเฉพาะ เธอมองโต๊ะอาหารที่เต็มไปด้วยของอร่อย ดวงตายิ้มเป็นพระจันทร์เสี้ยว
สุดท้ายเธอก็ผลักจานที่มีแบบจำลองสมองหมูไปตรงหน้าโต้วเนี่ยเฉิน
"กิน!"
โต้วเนี่ยเฉินได้ยินว่าเธอจะป้อนอาหารให้เขาอีก ก็กำลังจะดีใจ แต่พอเงียบหน้าดูก็เห็น "นี่มันอะไรเนี่ย?"
ทำไมเป็นหัวหมูล่ะ?
หมูที่น่าเกลียดขนาดนี้
เขาหยิบมันขึ้นมาดู พอแน่ใจว่าเป็นแค่ของเล่นจำลอง ก็ทำหน้าหมดคำพูด
"โต้วเสี่ยวโต้ว อันนี้กินไม่ได้นะ"
โต้วเสี่ยวโต้วทำหน้างง "กินได้นะ"
ทำไมกินไม่ได้ล่ะ?
เธอยังเอาของเล่นจำลองนั้นยัดเข้าปากโต้วเนี่ยเฉินอีก
ท่าทางแบบพ่อรีบกินเถอะ
โต้วเนี่ยเฉินมองเห็นความเจ้าเล่ห์ในแววตาเธอทันที ก็รู้ทันทีว่ามันเป็นอย่างที่คิด
"ได้เลยแกแกล้งฉันล่ะสิ?"
โต้วเสี่ยวโต้วทำหน้าน้อยๆ "พ่อกินแล้วฉลาด"
โต้วเนี่ยเฉินงงไปครู่หนึ่ง แล้วก็เข้าใจ "ได้แกว่าฉันโง่งั้นสิ?"
โต้วเสี่ยวโต้วไม่คิดว่าเขาจะจับได้ รีบถือจานวิ่งหนี
โต้วเนี่ยเฉินเห็นเธอวิ่งไปที่บาร์อีกด้าน ก็ไม่ได้ตาม
แค่ทำหน้าบึ้งค้นหาในอินเทอร์เน็ต "เด็กเล็กตั้งใจโกรธคนอื่น ควรทำยังไง?"
ในความคิดเห็นตอบกันว่า "ตีสักทีก็หาย"
ไม่หายก็ตีสองที