ค่ำคืนยิ่งมืดลง ภายในจวนตระกูลเซี่ยสว่างไสว ห้องอบอวลด้วยกลิ่นโกฐจุฬาลัมพาจาง ๆ เป็นน้ำมันหอมระเหยสูตรพิเศษ กลิ่นไม่ฉุนและยังหอมสดชื่นเป็นพิเศษ นี่คือความชอบของเซี่ยจั๋ว เมื่ออยู่กับเขาเธอก็พลอยชินไปด้วย
เสิ่นจืออี้อยู่ใกล้เขามาก ใกล้จนได้ยินเสียงหัวใจของเขา ชัดเจนและสม่ำเสมอ ไม่ยุ่งเหยิงเหมือนของเธอ
เธอดิ้นเล็กน้อย "คุณปล่อยฉันก่อนได้ไหม"
การกอดเธอเป็นเพียงการส่งสัญญาณพฤติกรรม เซี่ยจั๋วอยากรู้ขีดจำกัดของเธอ คนโง่ต่อหน้าเขาช่างน่ารำคาญนัก เธอไม่มีทางหายไปจากสายตาเขา จึงได้แต่ทำให้เธอฉลาดขึ้นบ้าง
ก็ไม่ผิดคาด ปฏิกิริยาของเธอช่างน่าเบื่อสิ้นดี
แต่เขากลับประหลาดใจกับความไวต่อสัมผัสของร่างกายเธอ โดนนิดหน่อยก็สั่นสะท้าน จนไม่ค่อยอยากปล่อยมือ
เขาหาข้ออ้างให้ตัวเอง "สามีภรรยากัน แค่กอดก็ไม่ได้หรือ"
เสิ่นจืออี้หยุดดิ้น นิ่งให้เขากอด สามีภรรยาสนิทสนมกันก็เป็นเรื่องปกติ เคยจูบกันแล้ว ก็นอนเตียงเดียวกัน อีกไม่กี่เดือนก็ต้องใกล้ชิดกว่านี้ ตอนนี้ปรับตัวให้คุ้นเคยมากขึ้น ก็จะได้เตรียมตัวมากขึ้น
เธอลองรุกบ้าง ระงับความเขินอาย เอามือไขว้หลังคอเขา ขยับเข้าไปชิด
ที่จริงผู้ชายคนนี้ก็ไม่ได้แย่ไปทุกด้าน อย่างน้อยก็ช่วยเหลือเธอ เป็นที่พึ่งให้ได้ อารมณ์เสียบ้างเป็นครั้งคราว เอาแต่ใจและบ้าระห่ำ ก็พอทนได้
ชีวิตแต่งงานนี้ สำหรับเธอแล้ว เป็นทางเลือกที่ดีทีเดียว
"ขอบคุณนะคะ คุณเซี่ย"
เซี่ยจั๋วปล่อยให้เธอเรียกเขายังไงก็ได้ บางครั้งนึกถึงเธอที่ทำตัวโง่งมแต่ก็มีระเบียบ เรียกเขาว่า "คุณเซี่ย" ก็น่าขำดี