หลังงานเลี้ยงครอบครัวจบลง เสิ่นจืออี้ก็โล่งอกไปเปลาะหนึ่ง ทุกครั้งที่ไปร่วมงานแบบนี้ เธอมักถูกเหน็บแนมถากถางอยู่ไม่น้อย จนค่อย ๆ กลายเป็นคนเงียบขรึมและเชื่องช้าในงานสังคมเช่นนั้น
ครั้งนี้เพราะคนที่ยืนอยู่ข้างเธอคือคุณชายใหญ่แห่งตระกูลเซี่ย คำเหน็บแนมจึงกลายเป็นคำเยินยอ แม้จะบอกว่าไม่ชอบก็ไม่ใช่ อย่างไรก็ดี การถูกชมย่อมดีกว่าถูกเยาะเย้ย
ที่จริงเซี่ยจั๋วอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก ใบหน้าเรียบตึงราวกับไพ่ ขณะที่รถแล่นออกจากบ้านเก่าตระกูลเซี่ย เขาก็โยนบัตรสีดำใบหนึ่งให้เธอ พร้อมพูดเพียงว่า “ค่าชดเชยเรื่องที่เกิดขึ้นคราวนี้ อยากได้อะไรก็ไปซื้อเอง รหัสคือ 314805”
เสิ่นจืออี้รู้สึกว่าบัตรใบนั้นร้อนมือ รีบส่งคืนให้เขา “เป็นเรื่องเล็กน้อย ไม่ต้องชดเชยหรอกค่ะ คุณรีบเก็บบัตรไว้เถอะ ถ้าทำหาย ฉันชดใช้ไม่ไหวหรอก”
เขาเหลือบมองเธอโดยไม่พูดอะไรสักคำ แววรำคาญในดวงตาแทบจะล้นออกมา
เธอรู้กาลเทศะ จึงรับบัตรกลับมา “งั้นฉันช่วยเก็บไว้ให้ก่อนนะคะ ซื้อของเสร็จแล้วค่อยคืนให้คุณ”
“เก็บไว้เถอะ อีกสองปีค่อยคืน”
เสิ่นจืออี้นึกถึงคู่สามีภรรยาขึ้นมาทันที ดูเหมือนภรรยาจะต้องช่วยสามีซื้อเสื้อผ้า “อยากให้ฉันช่วยซื้อของให้ไหมคะ?”
“ตามใจ”
เซี่ยจั๋วหมดความอยากจะคุยกับเธอแล้ว จึงหลับตาลงแสร้งพักผ่อน
เธอรู้กาลเทศะ รีบหุบปาก เก็บบัตรใบนั้นใส่กระเป๋า แล้วท่องรหัสบัตรสีดำอยู่เงียบ ๆ ตัวเลขสามหลักหลังเป็นวันเกิดของเขา ซึ่งเธอเห็นจากทะเบียนสมรส
วันไปจดทะเบียนก็เป็นหายนะเหมือนกัน ตอนถ่ายรูปทั้งคู่ยังไม่คุ้นเคยกัน จึงเกร็งไปหมด พนักงานคิดว่าพวกเขาเขินอาย เลยพยายามสร้างบรรยากาศให้ผ่อนคลาย อยากให้ทั้งคู่ขยับเข้าใกล้กันอีกหน่อย
ท้ายที่สุดพนักงานกลับถูกเซี่ยจั๋วตะคอกใส่คำหนึ่งว่า “เร็วเข้า” คนที่ตกใจคือเธอ ดวงตาเบิกกว้าง สีหน้าว่างเปล่า ส่วนชายหนุ่มยังคงทำหน้าไร้อารมณ์เหมือนเคย
เหมือนคู่แค้นที่ถูกจับให้แต่งงานกันชัด ๆ เธอไม่กล้าหวนคิดถึงมันอีก