ร่างกายของหลูโจวมองไปที่หวังซานซึ่งอยู่ข้างหน้าทีม เขากำลังยิ้มมองโทรศัพท์เหมือนเพิ่งรวยขึ้นมา
กำหมัดแน่นขึ้น
จางไข่ดีใจสุดขีด: "ดีมาก! มีแวมไพร์ตัวนี้ ตำแหน่งของฉันในสมาคมต้องสูงขึ้นแน่นอน!"
ลูกน้องสองคนถามอย่างแปลกใจ: "ผลงานแค่แวมไพร์ตัวเดียวสูงขนาดนั้นเลยเหรอ?"
"ไร้สาระ! นั่นมันแวมไพร์!"
จางไข่พูดอย่างภาคภูมิ: "ในบรรดาปีศาจทั้งหมด คุณค่าของแวมไพร์ไม่ต้องพูดถึง หัวใจและเลือดของพวกมันเป็นวัตถุดิบสำคัญในการปรุงยาเวท ยาเวทบางชนิดถึงกับช่วยยืดอายุคนรวยจำนวนมากยอมจ่ายแพงลิบเพื่อซื้อ!"
"ที่สำคัญที่สุดคือของหายากย่อมมีค่า แวมไพร์หายากมาก เจอตัวขั้นต่ำสุดก็ถือว่าแกโชคดีแล้ว!"
ทั้งสามคนตื่นเต้นสุดขีด ราวกับเห็นชีวิตที่ดีกำลังโบกมือเรียกพวกเขาอยู่แล้ว
หลูโจวได้ยินแล้วปวดหัวหนัก
สถานการณ์ตอนนี้ของเขาคือมีกับดักข้างหน้า มีผู้ไล่ล่าข้างหลัง หนียังไงก็หนีไม่พ้น
"กลับไปเดิมพันว่าฟางเยว่เหยายังไม่รู้ตัวตนของฉัน?"
ไม่ได้ เจอระดับสามยิ่งกว่าตาย
"เพื่อนแวมไพร์!"
หลูโจวเงยหน้าขึ้น เห็นหวังซานกำลังโบกมือเรียกให้เขาไป
"แกเดินตามหลังทีมทำไม? เร็วเข้า ทางออกใกล้จะถึงแล้ว รีบตามมา!"
หวังซานยิ้มแล้วพาคนไปอยู่แถวหน้าสุด พูดยังไงก็ไม่ยอมให้ไป
แกเป็นสินค้าสำคัญของเรา ถ้าแกเป็นอะไรไป พวกเรากับห้าเย่ก็หนีไม่รอด
หลูโจวมองดูสภาพแวดล้อมรอบตัว หัวใจเย็นวาบไปหมด
เส้นทางนี้ต้องถูกเลือกมาอย่างดี แทบไม่มีทางแยก และท่อสองข้างก็แคบมาก ผู้ใหญ่ไม่มีทางมุดเข้าไปได้ ทำได้เพียงเดินตรงไปจนสุดทาง
ไปต่อไม่ได้แล้ว ยิ่งไปไกลการหนียิ่งยาก
"ฉัน... ของตกกลางทาง พวกนายไปก่อนเถอะ"
หลูโจวหันหลังจะไป
วินาทีถัดมาแขนของเขาถูกหวังซานจับไว้ อีกฝ่ายสีหน้าหม่นลง:
"ถึงเวลานี้แล้ว แกจะไปไหน?"
แปลกจริง ตอนก่อนไม่หนี มาถึงใกล้ที่หมายแล้วกลับจะหันหลัง หรือว่า...
หวังซานสีหน้าระมัดระวัง คิดว่าตัวเองไปเผยอะไรระหว่างทางหรือเปล่า ทำให้หลูโจวรู้ว่านี่คือกับดัก
ไม่ได้ ฉันปล่อยเขาไปไม่ได้แล้ว ฉันบอกจางไข่ไปแล้วว่ามีแวมไพร์อยู่ในทีม ถ้าแกหนีตอนนี้ฉันก็ไม่รู้จะไปส่งงานยังไง!
หลูโจวคิดอยู่นาน หันกลับมามองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชา: "ฉันจะไปที่ไหน จำเป็นต้องรายงานกับคนกระจอกอย่างแกด้วยเหรอ? รู้จักที่ของตัวเองไว้"
สายตาเย็นชาทำให้หวังซานใจสั่นวูบ นึกขึ้นได้ว่านี่คือแวมไพร์ที่ฆ่าคนไม่กระพริบตา ก่อนถึงจุดหมายเขาไม่กล้าสู้หน้า
"ท่านอย่าเข้าใจผิด ผมหมายความว่าพวกเรากำลังหนี ถ้าท่านกลับไปแล้วโดนนายพรานปีศาจจับได้จะทำยังไง?"
หลูโจวสะบัดมือเขา พูดเรียบๆ: "อยู่ข้างหลังไม่ไกล สิ่งนั้นสำคัญกับฉันมาก"
หวังซานลำบากใจ คิดอยู่นานกัดฟันพูด: "ผมไปกับท่าน เผื่อท่านเป็นอะไรไป"
"ที่เหลือ พวกนายเดินต่อไป ข้างหน้าคือทางออก!"
หลูโจวรู้ว่านี่คือการยอมให้มากที่สุดของอีกฝ่าย พยักหน้าตกลง
สองคนเดินออกไปประมาณห้าสิบเมตร
หวังซานถาม: "อยู่ตรงนี้เหรอ?"
"อืม เดี๋ยวก็เสร็จ"
หลูโจวเดินลงจากแผ่นหินทั้งสองข้างลงไปในน้ำเสีย ก้มตัวใช้โอกาสปล่อยเลือดจากปลายนิ้วทั้งห้าลงไปในน้ำ ท่าทางนี้ทำอยู่นานกว่าจะเสร็จ
"เสร็จยัง?!" หวังซานข้างบนพูดอย่างหมดความอดทน
หลูโจวลุกขึ้นหันกลับมา: "มืดไปหน่อย ลงมาช่วยฉันหน่อยสิ"
ช่างยุ่งยากจริงๆ
หวังซานทำเสียงเซ็ง แล้วกระโดดลงไปในร่องน้ำด้วย
บ้าเอ๊ย เหม็นจะตาย
"อะไรนะ? ฉันงมให้เสร็จแล้วรีบกลับไปเถอะ"
หวังซานถามอยู่นานไม่มีใครตอบ หันกลับไปเห็นหลูโจวยืนอยู่บนฝั่งแล้ว
"เฮ้ แกหมายความว่าไง ให้ฉันงมคนเดียวเหรอ?"
ตามมาได้ขนาดนี้ก็เป็นการยอมให้แวมไพร์ตัวนี้มากที่สุดแล้ว ถ้าคนนี้ยังไม่รู้จักพอ เขาก็ลองทำให้อีกฝ่ายรู้สึกถึงราคาที่ต้องจ่ายดูได้
เพราะถ้าคนนี้เก่งจริง ก็ไม่จำเป็นต้องมุดท่อกับพวกเขา
หลูโจวยิ้มมองเขา ชี้ไปข้างหน้าสุด: "สิ่งที่ฉันต้องการ หาเจอแล้ว"
หวังซานตะลึง ก้มมองตัวเองที่ยืนอยู่ในร่องน้ำเสีย
"แกหลอกฉัน?!"
ความอดทนสุดท้ายหมดลง หวังซานโกรธขึ้นมาทันที:
"อย่าคิดว่าเป็นแวมไพร์จะทำอะไรตามใจได้นะ! เรียกแกว่าพี่เพื่อให้หน้าก็คิดว่าตัวเองเก่งแล้วเหรอ?!"
เขาลูบแขนเสื้อขึ้น เตรียมขึ้นไปสั่งสอนคนอวดดีคนนี้ แต่ตอนนั้นเองหลูโจวบนฝั่งก็ดีดนิ้ว
ปึก!
ชั่วพริบตา กลางน้ำกระเซ็นเลือดสีแดงเข้มกลายเป็นหนามแหลม ปักเข้าที่ตัวของหวังซาน ทะลุทั้งตัว!
"แค่นๆ!"
หวังซานเอามือปิดปาก เลือดไหลตามซอกนิ้วออกมา ตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
"แก..."
หลูโจวพูด: "รู้สึกยังไงบ้าง? นี่คือกับดักที่ฉันเตรียมไว้ให้แกโดยเฉพาะ เสียเลือดไปไม่น้อย"
หวังซานกัดฟันที่มีเลือด: "แก แกรู้ตั้งแต่แรกแล้วเหรอ?"
"ไม่งั้นแกคิดว่าฉันจะฆ่าแกทำไม?"
"ฮะๆ... ไม่คิดว่าแกจะฉลาดขนาดนี้..." หวังซานก้มหน้ายิ้ม จู่ๆ ก็เปลี่ยนน้ำเสียง "แต่ที่แกทำนั่นมันแค่ฉลาดเล่นๆ"
"รู้ไหม การกระทำโง่ๆ ของแกจะนำอะไรมาสู่แก"
หวังซานเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มค่อยๆ กลายเป็นน่ากลัว:
"เมื่อก่อนฉันไม่กล้าลงมือกับแก เพราะกลัวฝีมือแก กลัวว่าแกจะเป็นระดับสองจะทำร้ายฉันได้ สิ่งนี้ผูกมัดฉันโดยไม่รู้ตัว แต่ตอนนี้ฉันรู้จากกับดักเมื่อกี้แล้วว่าแกเป็นแค่ระดับหนึ่ง เป็นระดับต่ำสุดในหมู่แวมไพร์!"
"ฝีมือแบบนี้ คิดว่าคู่ควรให้ฉันยั้งมือเหรอ?"
พูดจบ ใบหน้าของหวังซานก็บิดเบี้ยว ฟันงอกออกมาจากกรามบนล่าง ร่างกายหลังค่อม เขากลายเป็นปอบแล้ว!
จากนั้นเขาก็พ่นน้ำย่อยความเข้มข้นสูงออกจากปาก กรดระดับนี้ละลายโลหะได้ด้วยซ้ำ!
หลูโจวหลบไม่ทัน ร่างกายเริ่มเน่าเปื่อย ดวงตาสีเลือดทั้งสองข้างก็ถูกกัดกร่อนจนหมด
หวังซานมองด้วยความดูถูก กระโดดขึ้นไปจะจัดการศัตรูตัวนี้ ถ้ารอจนนายพรานปีศาจมา ชะตากรรมของอีกฝ่ายก็ตายตัวแน่นอน
แต่ตอนนั้นเอง กล้ามเนื้อของเขากลับเหมือนตุ๊กตาผ้าที่ไร้ใยฝ้าย พลังหายไปในชั่วพริบตา!
ตูม!
เขากระแทกลงในร่องน้ำเสียอย่างแรง น้ำสกปรกเต็มปาก
"ฉัน... นี่... เกิดอะไรขึ้น?"
ร่างกายของหวังซานเจ็บปวดราวกับมีตะปูเป็นล้านเล่มแทงเข้ามา ทำให้ไม่มีโอกาสขัดขืนแม้แต่น้อย
"ไม่รู้เหรอ แวมไพร์ควบคุมเลือดได้"
ร่างที่เน่าเปื่อยของหลูโจวหายเป็นปกติในไม่ถึงวินาที ไม่มีแม้แต่รอยแผลเป็น
"ตั้งแต่หนามเลือดที่เกิดจากเลือดฉันแทงทะลุร่างแก เลือดของฉันก็ซึมเข้าไปในตัวแกแล้ว พูดง่ายๆ... แกแพ้ตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว"
"ที่ไม่ฆ่าแก เพราะจู่ๆ ฉันนึกอะไรขึ้นมาได้"
หวังซานรู้สึกถึงลางร้ายขึ้นมาทันที
หลูโจวยิ้ม: "แกว่าเลือดมนุษย์กับเลือดปีศาจอันไหนอร่อยกว่ากัน?"
หวังซานหน้าซีด ผวาพูด: "แก แก แกบ้าไปแล้ว! ฉันก็เป็นปีศาจเหมือนแก! พวกเราเป็นเผ่าพันธุ์เดียวกันนะ!"
ตอนที่แกขายฉันทำไมไม่พูดว่าเป็นเผ่าพันธุ์เดียวกัน!
หลูโจวพูดอย่างดูถูก: "สิ่งมีชีวิตชั้นต่ำแบบไหน มาอ้างเป็นเผ่าพันธุ์เดียวกันกับฉัน"
"??"
ตามบันทึกทางประวัติศาสตร์ นี่คือช่วงที่จักรพรรดิจันทราสีเลือดถ่อมตนที่สุดในชีวิต