ร่างของหวังซานปล่อยเส้นใยเลือดจำนวนนับไม่ถ้วนที่เชื่อมต่อกันออกมา พวกมันลอยออกจากคูน้ำเหม็นๆ ถูกดูดซับเข้าสู่ปลายนิ้วทั้งสิบของหลูโจว
แวมไพร์ผู้สูงศักดิ์เริ่มต้นมื้ออาหารที่แท้จริงมื้อแรกในโลกนี้
[ความคืบหน้าการเลื่อนขั้น+1]
[ความคืบหน้าการเลื่อนขั้น+1]
[ความคืบหน้าการเลื่อนขั้น……]
มองดูตัวอักษรลอยอยู่ตรงหน้าเป็นพรืด หลูโจวยิ้มจนแทบหุบปากไม่ลง
ว่ากันตามตรง แวมไพร์ ก็ควรกินอาหารที่แท้จริงสักหน่อย
เลือดสัตว์สามเดือนเพิ่มความคืบหน้าไป 50% แค่ปอบตัวเดียวก็เกือบเท่าความคืบหน้าหนึ่งเดือนแล้ว
หวังซานมองดูร่างของตัวเองที่ค่อยๆ เหี่ยวแห้ง ตกใจจนพูดไม่ถูก: "ไม่! นายทำแบบนี้ไม่ได้ ฉันเป็นคนของห้าเย่! นายฆ่าฉัน นายก็หนีไม่รอดเหมือนกัน!"
สีหน้าหลูโจวเปลี่ยนไปทันที: "นายไม่พูด ฉันก็เกือบลืมไอ้หมอนั่นไปแล้ว"
"ไม่ต้องห่วง อีกเดี๋ยวมันก็หนีไม่รอดเหมือนกัน"
หวังซานเห็นว่าชื่อของห้าเย่ใช้ไม่ได้ผลแล้ว ก็รีบเปลี่ยนวิธีพูด
"ฉันจะบอกความลับให้นาย ด้านหน้ามีนายพรานปีศาจซุ่มอยู่ นายคนเดียวหนีไม่รอดหรอก ฉันมีข้อตกลงกับพวกเขา ถ้านายปล่อยฉันไป ฉันจะพานายไปรู้จักพวกเขา ให้นายได้เป็นพวกเราคนหนึ่ง ต่อไปทั้งเขตตะวันออก ใครจะกล้าแตะต้องนาย? นายอยากดูดเลือดใครก็ดูดได้เลย!"
เขายังไม่รู้เลยว่าหลูโจวรู้แผนการของพวกเขาหมดแล้ว ต่อให้รู้ว่าข้างหน้ามีกี่คนซุ่มอยู่ก็ชัดเจน
หลูโจวพูด: "คนที่เรียกว่าไคเกอน่ะเหรอ คนที่แขนมีรอยสักมังกรตัวนั้น ก่อนหน้านี้ยังใช้มือถือส่งข้อความหาพวกเขาด้วยซ้ำ……เรื่องที่มีแวมไพร์อยู่ในทีมนั้น ให้พวกเขาเตรียมพร้อมที่จะล่าฉัน"
"มะ มะ มะ……"
ดวงตาหวังซานเบิกกว้าง พูดจาไม่เป็นภาษาไปทันที
เขารู้ได้ยังไง?!
ในความคิดของหวังซาน หลูโจวอย่างมากก็แค่ดูออกว่าพวกเขามีบางอย่างผิดปกติ แต่ไม่คิดว่าจะถูกอ่านทะลุปรุโปร่งขนาดนี้ ต่อให้รู้ว่าอีกฝ่ายชื่ออะไร!
"เดี๋ยว ฉัน ฉันยังมี อีก……"
หลูโจวมองท่าทางที่อยากมีชีวิตแต่ไม่มีอะไรจะต่อรองได้ของเขา ก็ยักไหล่:
"พักก่อนเถอะ อย่าดิ้นรนให้เหนื่อยเลย"
เมื่อเลือดเส้นสุดท้ายถูกดึงออกจากร่างหวังซาน ร่างที่โค้งงออยู่แล้วของเขาก็กลายเป็นศพแห้งในทันที สองตามองจ้องตัวเองอย่างไม่วางตา ความแค้นแทบล้นออกมา
"นาย……ต้อง……ตาย……โหดร้าย!"
ในที่สุดเขาก็หลับใหลไปพร้อมกับความแค้นที่ไม่มีที่สิ้นสุด ศพจมลงสู่ก้นคูน้ำเหม็น ถูกกระแสน้ำพัดพาออกจากเมืองนี้ในไม่ช้า
[หลูโจว]
[ขั้น: 1]
[ความคืบหน้าการเลื่อนขั้น: 71/100]
"20 แต้ม?!"
เห็นความคืบหน้านี้ ตัวหลูโจวเองก็รู้สึกประหลาดใจมาก
แค่ต้องดูดซับผู้แข็งแกร่งระดับหนึ่งอีกหนึ่งหรือสองตัว คืนนี้เขาก็จะทะลุเป็นระดับสองได้ ตอนนั้นถึงจะเจอฟางเยว่เหยาระดับสาม ถึงจะบอกว่าสู้ไม่ได้ แต่ด้วยคุณสมบัติที่ไม่ตาย หนีไปก็น่าจะไม่เป็นปัญหา
ต่อไปจะเลื่อนขั้นเป็นระดับสองยังไง เขาก็มีแผนอยู่ในใจแล้ว
ข้างหน้ายังมีนายพรานปีศาจอีกสามคนที่คิดจะดักฆ่าพวกเขา ปีศาจก็คงไม่ยอมนอนรอความตายแน่ การต่อสู้ใหญ่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เช่นเดียวกันความตายก็หนีไม่พ้น
……
"ถุย!"
จางไข่ถ่มน้ำลายออกมาหนึ่งที พูดอย่างรังเกียจ: "ฝูงสัตว์เดรัจฉาน ยังกล้ามาเทียบชั้นกับฉันอีก คงไม่รู้ว่าคำว่าตายเขียนยังไง!"
ตรงหน้าเขา ปีศาจเจ็ดแปดตัวถูกเผาจนกลายเป็นศพแห้ง กลางอกทุกตัวมีรอยทะลุจากกระสุนปืน
จางไข่มือขวาถือปืนพกที่เหมือนทำจากกระดูก ในลำกล้องมีประกายไฟวาบๆ ราวกับภูเขาไฟที่พร้อมจะปะทุได้ทุกเมื่อ
"ไคเกอ ผิดแล้วนะ หวังซานบอกว่าแวมไพร์ไม่ได้อยู่ในกลุ่มคนพวกนี้!" ลูกน้องคนหนึ่งอุทาน
"อะไร? ไม่อยู่?!"
จางไข่ด่าอย่างโกรธจัด: "ไอ้หมาแหวงซานมันอยู่ไหน?!"
"เหมือน……ก็ไม่อยู่ด้วย"
ลูกน้องอีกคนเดา: "หรือว่าจะตกลงอะไรกับแวมไพร์แล้วหนีไป? ฉันได้ยินว่าแวมไพร์รวยมาก กับนิสัยโลภเงินของมัน ก็เป็นไปได้"
จางไข่ด่าอีกสองสามคำ เก็บปืนกระดูกในมือ
"ไป ตามเส้นทางที่พวกมันมามองหาหน่อย ให้ฉันเจอไอ้หมานั่น ฉันจะหักขามันสักข้าง!"
สามคนรีบวิ่งตามไป
หลังจากพวกเขาจากไปไม่นาน ในคูน้ำเหม็นก็มีฟองผุดขึ้นมาลูกหนึ่ง แล้วร่างคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้น
ไม่ใช่ใครอื่น นั่นคือหลูโจว
"ถุย! เหม็นจะตาย!"
เพื่อหลบการไล่ล่าของพวกนั้น เขาจงใจว่ายผ่านคูน้ำเหม็นมา
สำหรับแวมไพร์แล้ว นี่คือความอัปยศอดสูอย่างแท้จริง หลูโจวสาบานว่าเมื่อเลื่อนขั้นเป็นระดับสองแล้ว จะให้พรานปีศาจทั้งสามคนนี้จ่ายราคาที่ควรจะจ่าย
"ดีที่ทุกอย่างคุ้มค่า"
สองตาหลูโจวหรี่ลงยิ้มๆ มองศพปีศาจบนพื้น ก่อนหน้านี้พวกมันยังเดินทางกันอย่างสนุกสนาน ไม่ทันไรก็กลายเป็นอาหารของตัวเอง
เขากางมือทั้งสองออก ศพก็ปล่อยเส้นเลือดหลายสายออกมาทันที พวกมันถักทอเป็นตาข่ายเลือดห่อหุ้มหลูโจวไว้ แล้วไหลเข้าสู่เส้นเลือดฝอยของเขา
[ความคืบหน้าการเลื่อนขั้น: 76/100]
[ความคืบหน้าการเลื่อนขั้น: 88/100]
เขารู้สึกได้ว่าพลังของตัวเองเพิ่มขึ้นแบบทวีคูณ ในที่สุดเมื่อถึงขีดจำกัดก็ทะลุผ่านกำแพงที่มองไม่เห็นนั้นได้
[ความคืบหน้าการเลื่อนขั้น: 100/100]
[เลื่อนขั้นสำเร็จ]
[หลูโจว]
[ขั้น: 2]
[ความคืบหน้าการเลื่อนขั้น: 11/100]
[ปลดล็อกความสามารถใหม่: แปรสภาพเป็นเลือด]
[ผล: สามารถแปลงร่างเป็นสภาพเลือดได้อย่างอิสระ วัตถุที่ถูกเลือดของคุณแช่อยู่ก็มีผลเช่นกัน]
หลูโจวสูดหายใจลึก ภูเขาลูกใหญ่ในใจหายไปหมดแล้ว
ไม่เพียงแค่ตัวเองเลื่อนขั้นเป็นระดับสอง พลังเพิ่มขึ้นอีกระดับหนึ่ง ยังมีความสามารถใหม่ แปรสภาพเป็นเลือดอีก ความสามารถนี้ใช้หนีมันสุดยอดจริงๆ!
เขาสามารถแทรกตัวผ่านซอกเล็กๆ นับไม่ถ้วน ไม่ต้องกลัวการถูกล้อมจับโดยพรานปีศาจอีกต่อไป!
"ห้าเย่ อีกไม่นานนายจะต้องจ่ายค่าที่ทรยศฉัน"
หลูโจวไม่ลืมต้นเหตุที่แท้จริง ระหว่างทางเขาก็แอบเปลี่ยนหนูท่อระบายน้ำหลายตัวให้เป็นทาสเลือด ตอนนี้ในท่อระบายน้ำทั้งหมดมีสายตาของเขาอยู่
อีกไม่นานก็จะพบห้าเย่ที่กำลังหนี
"แหมๆ ดูสิ นี่ใครน่ะ"
ทันใดนั้น ด้านหลังก็มีเสียงแหลมๆ ลอยมา หลูโจวหันกลับไปพบว่าจางไข่สามคนกลับมาแล้ว พวกเขาถือศพแห้งของหวังซานที่ควรจะจมอยู่ในน้ำ พร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ย
จางไข่พูดเรียบๆ: "นายก็เก่งอยู่นะ ฆ่าหวังซานเสร็จ ก็ว่ายน้ำจากคูน้ำเหม็นมาถึงที่นี่ หลบการไล่ล่าของพวกเราได้พอดี"
"ฉันควรจะชื่นชมนายดี หรือควรจะสงสารนายดีล่ะ?"
ดวงตาสีแดงของหลูโจวเปล่งประกาย พูดอย่างไม่เข้าใจ: "สงสารตรงไหน?"
จางไข่นิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วก็ยิ้ม: "ได้ยินว่าแวมไพร์เป็นเผ่าพันธุ์ที่หยิ่งผยองมาก วันนี้เห็นแล้วก็จริงอย่างว่า แต่ในความคิดฉัน นี่ไม่ควรเรียกว่าหยิ่ง ควรเรียกว่าโง่"
"ดูสถานการณ์ของนายตอนนี้สิ ไร้พวกพ้อง ตกอยู่ในวงล้อม เจอพรานปีศาจสามคนของพวกเรา นายไม่มีทางหนีรอดแล้ว"
"ไม่ต้องแสร้งทำเป็นเข้มแข็งหรอก ที่แท้ในใจนายก็เริ่มตื่นตระหนกแล้วใช่ไหม?"
หลูโจวกระพริบตาสีแดง ชี้ไปที่ตัวเอง
"นายพูดถึงฉันเหรอ?"
จางไข่เลิกคิ้ว: "ไม่ใช่แล้วไง?"
วินาทีต่อมา หลูโจวหัวเราะออกมาอย่างกะทันหัน สามคนที่เห็นภาพนี้เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
"ไคเกอ ไอ้หนูนี่มันบ้าไปแล้วเหรอ?"
จางไข่สงสัย: "ไม่น่าจะเป็นไปได้นะ สติปัญญาของแวมไพร์ก็พอๆ กับมนุษย์ แค่แรงกดดันนิดหน่อยก็บ้าได้เลยเหรอ?"
"พอได้แล้ว ไอ้หนู อย่ามาตลก ฉันฟังพอแล้ว"
หลูโจวขัดจังหวะพวกเขา ยื่นมือกวักเรียก ยิ้มบางๆ:
"มาเลย มดน้อยสุดยอดสามตัว ถ้าทำได้ดี ฉันก็ไม่รังเกียจที่จะให้พวกนายตายช้าลงหน่อย ได้สัมผัสความรู้สึกที่เลือดถูกดูดจนแห้ง"