“พาฉันไปด้วย แล้วเธอจะให้อะไรฉันได้บ้าง?”
เขายอมรับว่าตัวเองชอบผู้หญิง ก่อนโลกาวินาศจะมา พอได้รับเงินเดือน เขาก็มักช่วยเหลือผู้หญิงที่ต้องการความช่วยเหลืออยู่บ้างเป็นครั้งคราว
แต่ตอนนี้โลกาวินาศมาเยือนแล้ว เขาไม่ได้คิดจะเป็นนักบุญอะไร
ในโถงทางเดินอันเงียบงัน ร่างบอบบางของหลิ่วชิงซวี่สั่นระริก แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและวิงวอน
สามีที่กลายเป็นซอมบี้ขวางเธอไว้ในห้องนอน เมื่อนึกถึงภาพโลกภายนอกที่เห็นจากโทรศัพท์ ซึ่งราวกับขุมนรก เธอก็อดหวาดกลัวจนตัวสั่นไม่ได้
ก่อนที่เย่โม่จะพูดต่อ เธอก็รีบวิงวอนด้วยเสียงสะอื้น “พี่ใหญ่ ฉัน...ฉันซักผ้า ทำอาหาร แล้วก็ทำงานบ้านได้! ฉัน...ไม่กลัวลำบาก ไม่กลัวเหนื่อย ขอแค่คุณยอมพาฉันไปด้วย ฉันยอมทำทุกอย่าง ขอแค่ได้มีชีวิตอยู่ต่อ!”
เย่โม่ยืนนิ่งอยู่กับที่ สีหน้าเรียบเฉย คล้ายกำลังครุ่นคิดบางอย่างในใจ
โลกาวินาศโหดร้าย การพาผู้หญิงที่ไม่มีความสามารถปกป้องตัวเองไปด้วย ย่อมเป็นการเพิ่มภาระให้เขาอย่างไม่ต้องสงสัย สำหรับผู้รอดชีวิตที่อยากใช้ชีวิตอย่างสงบเพียงลำพัง คิดอย่างไรก็ไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาด
แต่เมื่อมองหลิ่วชิงซวี่ตรงหน้า ความคิดแบบโจรเด็ดบุปผาที่ซุกซ่อนอยู่ก้นบึ้งในใจเขาก็ผุดขึ้นมาอย่างฉับพลัน หรือจะพูดให้ถูก ผู้ชายปกติส่วนใหญ่ต่างก็มีความคิดเช่นนี้ซ่อนอยู่
ผู้หญิงตรงหน้าอายุเพียงยี่สิบห้าหรือยี่สิบหกปี ใบหน้าสะสวยประณีต คิ้วตางดงามชวนมอง รูปร่างอรชรได้สัดส่วน ใบหน้าซีดขาวไร้เครื่องสำอาง แต่ก็ยังปิดบังความงามโดดเด่นไม่ได้ ท่วงทาอ่อนโยนชวนมอง เป็นประเภทที่ทำให้คนหวั่นไหวได้ง่ายยิ่ง
โลกาวินาศเพิ่งเริ่มต้นขึ้น หลังจากนี้เขาต้องออกล่าซอมบี้ทุกวัน ความโดดเดี่ยวจากการเข่นฆ่าที่ยืดเยื้อก็ต้องการสิ่งช่วยผ่อนคลายและระบายออกบ้าง