รัตติกาลปกคลุมทั่วผืนฟ้า แต่เจียงเฉิงทั้งเมืองไม่เคยเงียบสงบอย่างแท้จริง
เสียงคำรามของซอมบี้ที่ดังต่อเนื่องมาจากไกล ๆ ปะปนกับเสียงร้องไห้สิ้นหวัง แว่วเข้าหูไม่ขาดสาย
เย่โม่เปิดก๊อกน้ำทิ้งไว้เกือบตลอดทั้งคืน ฉวยโอกาสกักตุนน้ำไว้ใช้ในชีวิตประจำวันก่อนที่น้ำประปาและไฟฟ้าจะถูกตัด เขาเก็บน้ำเข้าไปในมิติพกพามากกว่าหนึ่งพันลูกบาศก์เมตร จึงค่อยหยุดมือ
หลังใช้ตู้เย็นขนาดใหญ่สองตู้ขวางประตูห้องนอนไว้ เย่โม่ก็เอนตัวลงบนเตียง ปล่อยให้เสียงอึกทึกภายนอกดังทะลุกระจกและผนังเข้ามา ก่อนจะผล็อยหลับไปในเวลาไม่นาน
ตลอดทั้งคืนไม่มีเหตุร้าย ทุกอย่างผ่านพ้นไปอย่างสงบ
วันรุ่งขึ้น
หลังล้างหน้าล้างตาอย่างง่าย ๆ เย่โม่ก็หยิบข้าวกล่องอุ่นร้อนได้เองออกมาจากมิติพกพา เติมน้ำแล้วปล่อยทิ้งไว้ เพียงไม่กี่นาทีไอร้อนก็ลอยกรุ่น
เขากินอย่างรวดเร็วเพื่อให้อิ่มท้อง จากนั้นก็เตรียมลงมือกวาดล้างอาคารในวันนี้
เย่โม่ทบทวนผังอาคารภายในหมู่บ้านอย่างรวดเร็วในหัว ทั้งหมดมีอาคารพักอาศัย 6 หลัง แต่ละหลังสูง 6 ชั้น มี 4 ยูนิต รวม 48 ห้อง เมื่อวานเขากวาดล้างทั้ง 4 ยูนิตของอาคารหมายเลข 5 จนหมดจดแล้ว
ตอนนี้เหลืออีก 5 อาคาร รวม 240 ห้อง หากตัดห้องว่างที่ไม่มีคนพักอาศัยมานานออก จำนวนห้องที่มีคนอยู่จริงน่าจะมีราว 220 ห้อง เมื่อคิดจากอัตราการกลายพันธุ์ 80 เปอร์เซ็นต์ อย่างน้อย 170 ห้องจะกลายเป็นแหล่งกำเนิดซอมบี้
ครอบครัวทั่วไปมักมีผู้อยู่อาศัยตั้งแต่ 2 คนขึ้นไป หากประเมินอย่างระมัดระวัง จำนวนซอมบี้ที่เหลือในหมู่บ้านนี้ก็น่าจะมีอย่างน้อย 340 ตัว และมีโอกาสสูงที่จำนวนจริงจะมากกว่านั้น
สำหรับเย่โม่ในตอนนี้ จำนวนเท่านี้คือแหล่งแก่นคริสตัลชั้นดี