เสียงน้ำไหลซู่ซ่าดังลอดออกมาจากห้องน้ำ ผ่านช่องประตูสะท้อนก้องในห้องนั่งเล่นอันว่างเปล่า กลิ่นหอมละมุนจากร่างของหญิงสาวที่เพิ่งแต่งงานใหม่ลอยปะปนออกมาอย่างช้า ๆ ทำให้บรรยากาศเงียบสงัดทั่วห้องอ่อนโยนลงเล็กน้อย
เย่โม่นั่งอยู่บนโซฟา สายตาเผลอทอดไปยังประตูห้องน้ำที่ปิดสนิท หัวใจพลันเต้นระรัวอย่างยากจะห้าม เสียงน้ำไหลแผ่วพลิ้วข้างหูทำให้ในอกของเขาร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างเงียบ ๆ ความคิดวูบไหวบางอย่างเริ่มก่อตัว
ลูกกระเดือกของเย่โม่ขยับเล็กน้อย ความกระสับกระส่ายในใจพลุ่งพล่านไม่หยุด
“...ใจเย็นไว้...”
เย่โม่ข่มกลั้นความคิดฟุ้งซ่านทั้งหมดลง อารมณ์กลับมาสงบนิ่งอีกครั้ง
ในวันสิ้นโลกนี้ มีเพียงพลังที่แข็งแกร่งอย่างแท้จริงเท่านั้นจึงเป็นรากฐานของการเอาชีวิตรอด
ปล่อยตัวตามใจบ้างเป็นครั้งคราวได้ แต่หากไม่รู้จักควบคุม สักวันก็ต้องเดือดร้อนเพราะมัน
หากไม่มีพลังคุ้มครอง ความอบอุ่นชั่วครู่ก็ไร้ความหมาย มีแต่จะกลายเป็นจุดอ่อนที่ฉุดรั้งตัวเอง เมื่อต้องเผชิญหน้ากับซอมบี้ที่เพิ่มจำนวนไม่หยุด สัตว์กลายพันธุ์ดุร้าย และจิตใจชั่วร้ายของผู้คนหลังระเบียบสังคมพังทลาย มีเพียงสติที่แจ่มชัดกับพลังอันเด็ดขาดเท่านั้นที่จะทำให้ปลอดภัยไร้กังวล
ตอนนี้เขาเป็นเพียงผู้มีพลังพิเศษขั้นสอง ในพื้นที่เล็ก ๆ แถบนี้อาจพอปกป้องตัวเองได้ แต่วันสิ้นโลกเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น ซอมบี้กับสัตว์ซอมบี้มีแต่จะแข็งแกร่งขึ้น ผู้มีพลังพิเศษประเภทต่าง ๆ ก็เช่นกัน วันสิ้นโลกไม่ต่างจากการพายเรือทวนน้ำ หากไม่ก้าวหน้า ก็มีแต่ถอยหลัง
“พลังพิเศษมีตั้งมากมาย จะคิดว่าตัวเองเป็นพวกชนชั้นสูงเหนือคนอื่นไม่ได้หรอก ไม่งั้นระวังจะกลายเป็นพวกญี่ปุ่นตัวเล็กไปซะเอง” เย่โม่เตือนสติตัวเอง