เย่โม่ไม่หยุดชะงัก หยิบกุญแจมาไขประตูแล้วเข้าไปในห้อง
ห้องเล็ก ๆ ที่เช่าอยู่มาสองปีมีพื้นที่ไม่มาก เฟอร์นิเจอร์เรียบง่าย แต่สะอาดเป็นระเบียบ
ก่อนหน้านี้เขาเพิ่งล่าซอมบี้ไปสี่ตัวติด ๆ กัน ทั้งวิ่งวุ่น ทั้งปีนกำแพง ทั้งใช้พลังจิตสำรวจ แม้ร่างกายของเขาจะแข็งแกร่งจนเรื่องแค่นี้ไม่ควรค่าให้พูดถึง และไม่รู้สึกเหนื่อยเลยสักนิด แต่จิตใจก็ยังตึงเครียดอยู่ตลอด ตอนนี้ได้อยู่ในสถานที่คุ้นเคยและปลอดภัยที่ปิดมิดชิด เส้นประสาทที่ขึงตึงจึงคลายลงเล็กน้อย
เขาตรงเข้าไปในห้องน้ำ เปิดก๊อก น้ำประปายังไหลอยู่
วันสิ้นโลกเพิ่งปะทุขึ้นได้ไม่กี่ชั่วโมง ระบบประปาและไฟฟ้าในเขตเมืองยังไม่ล่ม อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังใช้งานได้ตามปกติ
แต่คงอีกไม่นาน เมื่อซอมบี้และสัตว์ซอมบี้เข้าทำลาย อีกทั้งไม่มีเจ้าหน้าที่คอยบำรุงรักษา ระบบน้ำ ไฟฟ้า และเครือข่ายก็จะทยอยหยุดทำงาน
น้ำเย็นเฉียบชะล้างฝุ่นละอองกับกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ที่เปื้อนใบหน้า
“หน้าเดิม ไม่ได้หล่อขึ้นเลย แต่บรรยากาศเปลี่ยนไปคนละคน” เย่โม่พึมพำกับตัวเอง
ตัวเขาในกระจกมีแววตาคมกริบและสุขุม รูปร่างตั้งตรงได้สัดส่วน
ใบหน้าที่เคยอิดโรยและดูกร้านเพราะอดนอนมาหลายปี บัดนี้กลับคมเข้มและสะอาดสะอ้าน ผิวพรรณดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด พลังชีวิตและจิตวิญญาณเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน กลิ่นอายรอบกายเย็นเยียบ ไม่มีความสามัญชาเฉื่อยเนือยของยามรักษาความปลอดภัยระดับล่างหลงเหลืออีก มีเพียงความสุขุมและแรงกดดันของผู้เหนือมนุษย์เข้ามาแทนที่
เย่โม่ถอดชุดยามรักษาความปลอดภัยออก แล้วโยนทิ้งไว้ข้าง ๆ
จากนั้นเดินเข้าไปอาบน้ำ เปิดฝักบัวชำระร่างกายให้สะอาด
เมื่ออาบน้ำเสร็จและเช็ดตัวจนแห้ง เขาก็หยิบเสื้อแขนสั้นตัวใหม่ กางเกงทำงานเนื้อทนทาน และรองเท้ากีฬาคู่หนึ่งออกมาจากมิติ