“การอยู่ในโกดังตลอดไปไม่ใช่ทางออกที่ยั่งยืน”
เย่โม่รู้ดี ต่อให้เสบียงในโกดังมีมากแค่ไหน กินไปเรื่อย ๆ ก็ต้องมีวันหมด แก่นแท้ของวันสิ้นโลกไม่ใช่การซ่อนตัวเอาชีวิตรอดไปวัน ๆ แต่คือการแข็งแกร่งขึ้นอย่างต่อเนื่อง
“ต้องหาวิธีเพิ่มพลังพิเศษให้ได้ ถ้าไม่แข็งแกร่งขึ้น โกดังก็มีไว้เฝ้าให้คนอื่น เสบียงก็มีไว้กักตุนให้คนอื่น” เย่โม่คิดอย่างใจเย็น
ตอนนี้วันสิ้นโลกเพิ่งเริ่มต้น ซอมบี้อยู่ในช่วงที่อ่อนแอที่สุด และเป็นช่วงเวลาที่เหมาะแก่การล่ามากที่สุด ใครจะรู้ว่าเมื่อเวลาผ่านไป ซอมบี้พวกนั้นจะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นหรือไม่
“ต้องดูก่อนว่าในร่างพวกมันมีแก่นคริสตัลเหมือนในนิยายหรือเปล่า ถ้ามี การดูดซับแก่นคริสตัลก็น่าจะช่วยเพิ่มพลังพิเศษได้” เย่โม่คิด
เขามองไปทางขวาของโกดัง ติดกับกำแพงด้านขวามีชุมชนเก่าแห่งหนึ่งตั้งอยู่ เป็นที่ที่เขาเช่าอยู่มาสองปี
ชุมชนนี้ไม่ใหญ่ มีทั้งหมดเพียง 6 อาคาร แต่ละอาคารมี 4 ยูนิต เป็นอาคารเดินขึ้นบันได 6 ชั้น อายุอาคารเกิน 20 ปีแล้ว ผู้อยู่อาศัยส่วนใหญ่เป็นผู้สูงอายุกับคนเช่า
ระหว่างโกดังกับชุมชนมีเพียงกำแพงสูงสามเมตรกว่า ๆ คั่นอยู่ ปกติเวลาไปทำงานหรือกลับบ้าน เขาต้องเดินอ้อมอีกสิบกว่านาทีจึงจะถึงประตูหน้าชุมชน
เมื่อเทียบกับชุมชนใหญ่ ๆ แล้ว ที่นี่มีคนไม่มาก ซอมบี้จึงมีน้อยตามไปด้วย
ชุมชนที่คุ้นเคยแห่งนี้เหมาะที่สุดสำหรับการล่าเป็นครั้งแรกเพื่อหยั่งเชิง
นอกจากนี้ เขายังต้องกลับไปที่ห้องเช่าของตัวเองด้วย
เขาต้องล้างหน้าแปรงฟันและจัดการตัวเองสักหน่อย เพื่อปรับสภาพให้พร้อม เก็บของใช้ส่วนตัว แม้จะไม่มีประโยชน์ในวันสิ้นโลกแล้ว แต่เก็บเข้ามิติไว้ก็ไม่เสียหาย